Joasia from Asia

Kawaii

2012-01-06T10:25:00.012+01:00

Chyba nie jest jeszcze za późno, bo pierwszy tydzień nowego roku trwa w najlepsze. A zatem w 2012 Wszystkim, którzy tu zaglądają życzę zdrowia, spełnienia, sukcesów, spokoju, pięknych podróży.

I do podróży od razu przechodzę. Obejrzałam wczoraj odcinek "Kobiety na krańcu świata", w którym Martyna Wojciechowska odwiedza Japonię. I od wczoraj w myślach wracam do wspomnień z Kraju Kwitnącej Wiśni. Tamtejsza rzeczywistość dziwniejsza od fikcji, święta prawda. Kawaii - to słowo słyszymy jako jedno z pierwszych w filmie. To słowo było pierwszym, które mi przetłumaczono z japońskiego na angielski. Kawaii czyli słodki, uroczy. Nie można od tak powiedzieć kawaii, trzeba przy tym pisnąć i głośno się zaśmiać. Przyuczając mnie do jak najlepszej prezentacji na castingu, bookerzy powtarzali. Zakładasz różowe kokardki do butów, robisz wielkie oczka. Teraz prowadzący casting nie mają wyboru - jesteś KAWAII. Kawaii, kawaii, kawaii. W sklepie, w pracy, w domu, pies, kotek, samochody, kubek w Starbucksie, maiko (dziewczyna ucząca się zawodu gejszy) i gejsze - wszyscy i wszystko jest KAWAII. Ale różowy kolor kokardek nie jest bez znaczenia. To co jest kawaii, tym bardziej jest kawaii im bardziej różowe. Wpiszmy w grafice google kawaii.

Czyli w pracy szybko przekonałam się, co to znaczy kawaii. Chcą Europejki do pracy, ale jak będą trochę japońskie, to kawaii, to dobrze. W google wpisujemy kawaii girl. No tak. Kawaii girl to Harajuku Girl. Harajuku to słynna ulica w Tokio. Z kolorowymi straganikami z bielizną, bardzo sexy i słodką zarazem, perfumami, słodyczami. I strojami, które my ewentualnie założylibyśmy na bal przebierańców. W weekend na Harajuku jest jak na balu przebierańców. Jest też bardzo tłoczno, młodzi stylowi ludzie na ubrania, makijaż, stylizację w ogóle wydają wszystkie pieniądze. Godziny spędzają w sklepach. To pewnie dzięki temu efekt jest obłędny. W stroju szalonych nastolatków nie ma miejsca na przypadek. Wszystko jest dopasowane, stylowe. W końcu wpięcie we włosy 30 spinek z plastikowymi miniaturkami lalek manga wymaga zdolności i swego rodzaju dyscypliny.

Wszystkie zdjęcia z Internetu. Swoje obiecuje dodać, jak znów odwiedzę Japonię. Moimi modelkami będą różowe dziewczynki :)

What is marketing

2011-12-10T13:03:00.009+01:00

It's global.

Mass communication:

Wersja: Simply Facebook. I like.

Wersja: Marketing wirusowy.

Wersja correct.

Wersja: Sex and marketing.

Byznes Panie

Setting trends via Facebook.
Marketing funpage.

Praca jak marzenie

2011-11-20T08:23:00.012+01:00

Pierwsza edycja za nami. Właśnie wypisałam ostatnie adresy na kopertach ze zdjęciami, dzięki którym fani Marysi zdjęć, artykułów, całej podróży, a w gruncie rzeczy Marysi w ogóle, bo cenić ją trzeba za milion rzeczy, pomagają organizacjom w Azji i Afryce. To ponowne oglądanie zdjęć z Indii, Nepalu, Ugandy, Alp i Nowego Jorku było brzemienne w skutkach. Tyle emocji i dla mnie to jest. Ale popatrzmy:

Ja ryczę. Zwłaszcza kiedy się dowiaduję od Marysi, że ta chora dziewczynka, której pomagała w Ugandzie, zmarła kilka tygodni po Marysi powrocie z Afryki, to wtedy nic nie pomaga. Nie jest też łatwo, kiedy czytam na Marysi blogu, że przecież całego świata nie zbawi. I czuję jej wątpliwości. Czy to, co robi ma sens. Staram się pisać to, co mama podpowiada (nieraz razem czytamy bloga Marysi, i płaczemy, pamiętam to, jak dziś: http://www.myfinepix.pl/pl/blog/310324/291540), że uratować każde życie, to jakby zbawić cały świat. A co jeśli to życie umiera.

Cała rekrutacja na stanowisko Fotopodróżnika to wiele różnych emocji. Począwszy od listopada 2010. Już film promujący akcję gotowy, wkładamy na Youtube i puszczamy w świat. Nie! Ladies and Gentlemen napisane z błędem. Poprawiamy. Start akcji. Trzeba kilka banerów powiększyć, kilka dodać. Pierwsze zadanie jest wykonywane do 9.01.11. Zdjęcia, które uczestnicy wgrywają do MyfinePix w ramach pierwszego polecenia, strasznie mi się podobają. Kilka zapada w pamięć.

Miłe głosy. Że jaki to fajny pomysł ten Fotopodróżnik. Na forum MyfinePix zaczyna się marzenie. Poleciałbym tu i tu, a zdjęcia zrobił temu i temu. Albo nie, albo tak, albo tam, albo tu. Polska, Europa, Azja, Polinezja. Są oczywiście słowa krytyki, że co to fatalny pomysł. :) I tutaj też pojawiło się kilku bohaterów. Moich nocnych koszmarów!

Lata 90. Pojawiają się fora internetowe, na których najłatwiej obsmarować kogoś i coś. Bogusław Linda czyta o sobie i na dwa lata wycofuje się z aktorstwa. Cóż, my wycofać się nie mogliśmy, bo kiedy niewygodny (często pozornie tylko) wątek na forum żyje swoim życiem, to jest dopiero bałagan. A rekrutacja trwa, są tacy, którzy razem z nami tłumaczą, że to nie jest tak, że prowadzimy sobie jakiś konkurs, a w podróż marzeń i tak pojedzie Joasia Cz. i Krzysztof Powolny. No to było dla nas najzabawniejsze. Natomiast ja wiedziałam, że to się uda, nie sądziłam tylko, że fotopodróżnik będzie aż tak niesamowitym człowiekiem. Takim, który z dotychczasowych konkurentów, ujmując ich za serce, stworzył wielkich fanów swojej wyprawy.
Naprawdę wielkich. Kiedy kilka dni Marysia nie pisała nic w swoim profilu na MyfinePix, będąc np. w Ugandzie, dostawałam maile od jej czytelników: Czy wiemy, co się dzieje z Marysią? Dawała znak życia? Czy to jest kwestia braku dostępu do Internetu?
Wszyscy żyliśmy podróżą Marysi. Sam fakt, jak wiele przyszło osób na wernisaż wystawy zdjęć Marysi, jak wiele ludzi zaangażowało się w pomoc organizacjom Stop India i Bringing Hope to the Family, które Marysia odwiedziła, i których podopiecznych losy opisała, świadczy o mocy naszej Fotopodróżniczki. To niesamowicie uskrzydlające. Ale czapki z głów dla Marysi. Linki do bardzo, ale to bardzo ujmujących reportaży:
http://www.myfinepix.pl/pl/blog/310324/286379
http://www.myfinepix.pl/pl/blog/310324/319066

Już 5 grudnia druga edycja Fotopodróżnika. Jestem gotowa na nowe emocje, a o Podróży Marzeń Marysi Brzezińskiej będę pamiętać do końca życia :)

Singapur

2011-11-13T08:40:00.023+01:00

Jest szaro, jak to bywa często w listopadzie w Warszawie, tak więc przenosimy się do Azji :) Tradycyjnie. Oglądam zdjęcia z wakacji i stwierdzam najpewniejsza siebie, że to

i to

to jest to. Przeoczywiście gdzieś bym czmychnęła, póki co do komputerowego albumu ze zdjęciami z wakacji i wspomnień.

Singapur. Tak się cieszyłam na notatkę o tym miejscu, a tu nagle jak przyszło co do czego, to myślę, że wrażenia z pobytu tam są jakieś nieuchwytne.

No to może tak.
1. Dzięki Mamo, że mnie tam zabrałaś :-*
2. Jeśli myślisz, że tylko Tokio jest czystą, pachnącą i uporządkowaną enklawą w Azji, to się mylisz :)
3. Gdyby jednak Singapur był miastem w Japonii, byłby mniej kosmiczny może (nie chodzi mi o te budynki, które poniżej zobaczycie, ale o dziesiątki tabliczek z zakazami i groźbami, np. Cycling in this area - 1000 $), a jego wizerunek bardziej by odpowiadał sąsiednim miastom. A tak - jest sobie ultraczysty Singapur, ale już Kuala Lumpur, w gruncie rzeczy miasto obok, jest brudne, a wyjątek stanowi centrum, gdzie są słynne wieże i wielu biznesmenów.
4. Co tam Waldorf Astoria, najbadziej bajeczne Four Seasons, czy hotele, gdzie gośćmi mogą być tylko Hollywood VIP...

5. Hotel, o którym mowa, ma taki basen, że myślisz, że zaraz spadniesz i sie zabijesz. Basen jest tam, gdzie palmy. Widzicie? Jak już wspominałam na Facebooku, myślę, że w kosmosie jest normalniej :)

6. Tak to wygląda mniej więcej. I jeszcze nikt nie wypadł. Wszystko przed nami.

7. Żyjemy w świecie obrazków. Popatrzmy jeszcze.

8. Na skromną kolację zabierz 100 Euro.
9. Uważaj na Chińczyków. Dotarli i tu. I żeby nie wiem gdzie dotarli w takim razie, mentalnie pozostają spryciarzami z zatłoczonych fabryk. Oszukali nas w knajpie. Starałyśmy się zlekceważyć fakt, może utwierdzić w wygodnym i stałym przekonaniu. Wreszcie, musiałyśmy ...lecieć na samolot:) Zdecydowane unlike.
10. To się nazywa wykorzystać dosłownie k a ż d y skrawek ziemi i jeszcze więcej.

11. Jednak Azja! Te misie tu nie pasują :)

12. Mieszkańcy mniej lub bardziej stali są arcyzadbanymi ludźmi i mnóstwo ich biega po moście ze srebrną instalacją, którą widać na panoramie powyżej.
13. Nie muszę wspominać, że te świetne panoramy zrobił aparat FinePix HS20 Fujifilm.
14. Wracam zdecydowanie. Najchętniej w drodze do Australii!

Pozdrawiam już trochę bardziej kolorowo! :)

Co za dzień!

2011-11-10T11:27:00.006+01:00

Co za dzień. Wstaję o 5.20, żeby przeczytać tekst na lekcje. Okazuje się, że tak mało wiem o sztuce na początku XX wieku, skoro mam wątpliwości, czy Picasso to espresjonizm, czy nie. Ale plama, mama krzyczy, gdy wybiegam do szkoły: "Picasso do końca był kubistą!!!!". OK, trudno, buzi. Aha, zanim wybiegam, otwieram komputer. Czekam na mejla (miłego i zagranicznego;)), dostaję za to kilka takich oto: 50 procent zniżki na kurs origami (??), kuchnię gruzińską i depilację laserem. What? :) Nic to, ja już tylko myślę o ekspresjonizmie. Depilacja laserem spływa po mnie rodośnie.

Mogłabym tego wszystkiego nie pisać, ale myśli przeleję na papier, to może się ich pozbędę. Ekspres w domu zepsuł się. Jestem w okolicy uniwersytetu 15 minut przed ósmą, więc idę do kawiarni. Nic specjalnego, Coffee Heaven w Bibliotece. Zamknięte. Poczułam się dziwnie. Tyle kawiarni (otwartych od 6.30!) po drodze, ja wymyśliłam tę i jest zamknięta! Isn't it ironic, jak to śpiewała Alanis Morissette. Wracam do samochodu i zostaję wystraszona! Ale od razu widzę, że miło zaskoczona raczej. Spotykam starą dobra znajomą. Nie mamy czasu się spotkać, każda pracuje, po dwa kierunki, bla bla. Przypadek jest najlepsza formą przymusu. Idziemy do kawiarni otwartej (nazwa brzmi fajnie: Rue de paris, szkoda, że brak czasu, żeby usiąść). Każda mówi o sobie (jak w szkole na pierwszych lekcjach: przedstaw się...) po 5 zdań. No jasne, jakbyśmy przedwczoraj były na kolacji i długich pogaduchach. Kocham ten typ znajomości, a ile się czasu oszczędza. Głupi żart. Każda do swojego samochodu. Asia po książki, ja podjeżdżam do Wydziału Dziennikarstwa. I kolejna przykra sprawa. Co za relikt przeszłości ten wydział. Dzisiaj go nie lubię. W sali gorąco. Schodzę z powrotem do szatni. Jest wieszaczek? Jest. Ale na marynarce już nie? Nie. Ale nie spadnie, a jak spadnie moja strata. Nie ma wieszaczka, nie zawieszę.

8.03 jestem w sali. Zaczynamy zajęcia od ankiety dla przyszłych dziennikarzy. Wczoraj już taką wypełniałam. Dzisiaj nie muszę, w ogóle powinnam nie musieć, bo dziennikarzem nie jestem, a Wydział Dzienniakarstwa szkoli też z Public Relations, Stosunków Międzynarodowych, nie wspomnę o socjologii.

8.20 - możemy zacząć lekcje. Ma być fajnie, bo balet pani pokaże z rzutnika, chcąc nieprzekonanych przekonać do tej formy sztuki, albo do sztuki na początku XX wieku. Ale nie możemy zacząć jednak, kolejne osoby się spóźniają nawet o 40 minut (i są wpuszczane przez panią; zarazem pani się wkurza - nie rozumiem:)).

Potem było ładnie. Zakończę tak, jak pani - Czytamy "Radosną wiedzę" i mówimy życiu TAK! Na przekór ;o)

Sushi - historia i praktyka.

2011-10-22T16:58:00.013+01:00

Najpierw zdjęcie najlepszego sushi, jakie jadłam. To było w Nikko, świętym mieście szyntoistycznym, znajdującym się na wyspie Honsiu.

Może niektórzy nabiorą dystansu do tego niesamowitego posiłku jakim jest sushi i fascynacji nim, może niektórym jeszcze bardziej zacznie smakować. Oto sushi, typowo japońska specjalność.

Sushi to, historycznie rzecz ujmując, pożywienie biednych rybaków japońskich. W kraju, gdzie jest tak mało miejsca, o uprawy ciężko. W Japonii rósł zawsze jedynie ryż. Z hodowli kraj też nie słynie. Ale z połowów ryb słynie. Połowów na wodach oblewających blisko trzy i pół tysiąca wysp japońskich. Oraz połowów poza Krajem Kwitnącej Wiśni. Na całym świecie spotyka się statki pod japońską banderą, polujące na najlepsze tuńczyki i łososie. Dzięki takim rozwiązaniom, na przykład, całkiem nieźle mają się Malediwy. Na wody tych, z kolei tysiąca dwustu, wysp także dopływają Japończycy, spore pieniądze płacąc za możliwość połowu tuńczyków. Ale warto.

Wracając jednak do historii sushi. No właśnie, tak się narodził ten specjał. Ryż, a dużo ryżu akurat jest w Japonii, plus ryba (dwa jedyne składniki, których tam zawsze było pod dostatkiem), i sushi gotowe. Bo sushi to - oryginalnie - to, co my nazywamy nigiri. "Ryżyk" z cienko (lub grubo, i tak lubimy) pokrojoną rybą na wierzchu. Pomiędzy wasabi. Nabieramy pałeczkami (hashi-jap.), maczamy ryż w sosie i jest pysznie. I niech tak pozostanie, mi też smakuje, natomiast powinno być inaczej. Idealnie zrobione nigiri to jedność, a maczać powinno się rybę. Ryż to jest taka ciekawa instytucja w krajach azjatyckich, która jest święta jak krowa w Indiach, Ciało Chrystusa w naszej kulturze, i Coca-Cola do posiłku w Ameryce. Ryż należy spożyć do ostatniego ziarnka (grzechem jest zostawić kilka ziarenek w sosie sojowym, co nam się zdarza, gdy mak się rozpadnie), i nie moczymy go w sosie. Tzn. moczymy, i tak jest pysznie, ale Japończycy nie moczą. I też im smakuje, nie mają wyboru. Tak mówią normy kulturowe. Nie będę się w to wgłębiać, ale pewne zachowania Japończyków, na które wpływają czynniki kulturowe, imponują mi bardzo.

Czyli sushi to nigiri. I śmieją się z nas, kochających sushi-maki z awokado, majonezem, wołowiną, a mam nadzieję, że o truskawkach zawiniętych w ryżu i nori nie wiedzą. Albo niech wiedzą, ale niech wiedzą też, że każde społeczeństwo potrafi wszelkie obce wzorce zaadoptować, tylko na swój sposób. I wtedy jest fusion, i można dużo pieniędzy w restauracji z tego typu potrawami zostawić. Western style sushi - tak nazywają to Japończycy. My ich sandwiche, owszem z tostowego pieczywa i z serem, ale też... noodlami lub ryżem, nazwiemy eastern style. I wszystko się elegancko zamyka. Jest globalizacja i w każdej sferze kultury, także kuchni, to widać.

Globalizacja na tej płaszczyźnie przejawia się w Warszawie, na przykład, w tym, że mamy około 300 restauracji, serwujących sushi. I tylko, przechodząc już do praktyki, zachęcam raz czy dwa razy pójść do restaucji z sushi, gdzie można obserować, jak panowie kucharze zawijają sushi. Ale nie gadamy przy barze, tylko patrzymy. I uczymy się, i robimy takie delicje (nie wedlowskie) w domu. Zabawa z ryżem jest przednia.

Kilka wskazówek ode mnie. Przede wszystkim, sushi robi się naprawdę szybko. Zapewne (!?) nie dłużej niż gołąbki, porządne schabowe w panierce z ziemniaczkami i kaputką. Ryż: kupujemy ten do sushi. Na szklankę ryżu (przepłuczmy go minutę w wodze, na drobniutkim sitku) - 1,1 szklanki wody. Na cztery osoby 2 szklanki w zupełności wystarczą. Wsypujemy wypłukany ryż i wodę wlewamy do garnka. Na wierzch koniecznie pokrywka. I na pełnym ogniu do zagotowania. Dobrze, jakby pokrywka od garnka była przeźroczysta, bo pokrywki nie można zdjąć jeszcze jakiś czas. Więc po zagotowaniu, nie zdejmując pokrywki, 10 minut gotujemy ryż na małym ogniu. I zdejmujemy z kuchenki. Czekamy około 20 minut aż wystygnie. Kroimy składniki. Co chcemy, jak przeczytaliście powyżej. Do miseczki, osobno, wlewamy ocet, nie musi być ryżowy. Ja czasem nawet biorę winegret. Kiedy ryż ostygnie, zdejmujemy pokrywkę od garnka, na macie do robienia sushi kładziemy nori, gładką stroną na zewnątrz. Maczamy ręce w occie (żeby ten tak zwany 'sticky rice' nie przylepiał się), bierzemy garstkę ryżu i nakładamy na nori, tak aby około 1,5 cm na górze płatka zostało puste. Jak na rysunku:

Ważne jest to półtora centymetra, aby w efekcie mak wyglądał ładnie, jak kółeczko; miał dookoła całego "nadzienia" tyle samo ryżu. Mi do ideału zapewne daleko, dlatego idźcie najpierw do Sushi Zushi (ul. Żurawia, Warszawa).

Nakładamy co chcemy. I zawijamy, nie używając maty na razie. Jedynie, kiedy "rolka" jest już zwinięta (zdjęcie poniżej), dociskamy ją, okrywając całą matą. Dlatego mówiłam, że warto udać się do restauracji sushi, gdzie widać kucharzy, aby dokładnie przekonać się, o co mi chodzi.

I kroimy na maki. Radzę, aby używać noża z małymi ząbkami, i co dwa maki przecierać nóż szmatką. Do tego dobry Riesling i macie to, co ja jeść (i pić) lubię najbardziej! :) Itadakimas! (bon apetit-jap.)

Ocean wakacyjnych wspomnień - część 4.

2011-10-08T21:40:00.009+01:00

PEOPLE

Ocean wakacyjnych wspomnień - część 3.

2011-10-06T20:40:00.010+01:00

Słodka i urocza, prawda?

Zdjęła beszczelnie okulary z mojej głowy i je zniszczyła! Tam, gdzie człowiek i małpa, tam agresja. Taki mam wniosek po pobytach w kilku miejscach na Bali. Jednym z nich jest świątynia Ulu Watu na południu wyspy. Świątynia dla wiernych, miejsce zamieszkania (ze świetnymi warunkami), dla dziesiątek małp. Piękne zachody słońca kuszą. Jedziemy.

Przed wejściem kupujeme bilet, dostajemy sarong (przepraszam za uproszczenie, sarong to pareo, koniecznie trzeba je mieć odwiedzając hinduistyczną świątynię). Miejscowa dodatkowo uprzejmie informuje, że trzeba uważać na aparaty, okulary i inne rzeczy, które nosimy ze sobą w świątyni, bo małpy potrafią odwiedzającego okraść. Aparat OK, jedzenie też. Ale okulary? Nie chciało mi się wierzyć w sens wszystkich tych ostrzeżeń. Tym bardziej, że zaraz potem ta pani zaproponowała nam indywidualny tour po świątyni, i dodała: „very cheap missy“ (wrrrrrrr). No tak, chce zarobić, stąd ta troska. My dziękujemy jednak.

Spacerujemy, robimy ładne zdjęcia, czytamy o religii. Oglądamy sprytne małpy. Ta na zdjęciach poniżej ukradła komuś butelkę z orenżadą. Z zakrętką nie szło jej, więc najwidoczniej pomyślała, że po prostu przegryzie plastik. A potem, kiedy ja kasowałam zdjęcia w aparacie (mocno go trzymając), bo pamięć się już zapełniła, skoczyła na moją głowę. I po okularach. To znaczy jakiś miły pan trzeźwo zareagował i wyrwał wrednej małpie okulary, ale były już zniszczone. A co robić, by małpa szybko zostawiła to, co ci ukradła? Dowiedziałam się już pod koniec wakacji na Bali... Natychmiast podrzucić jej coś, co odciągnie jej uwagę. Najlepiej banana, stąd oprócz biletów, w kasie sprzedawane są gałązki małych, typowych dla tamtych stron, bananków. Ech, za późno!

To ci małpa!

Ocean wakacyjnych wspomnień - część 2.

2011-10-05T21:50:00.009+01:00

Nusa Dua.

Nusa Dua to raj dla tych, którzy uwielbiają luksus (L U K S U S), zakupy, piękne baseny, bary. Nusa Dua to enklawa, miasto w mieście (mówi się, że Nusa Dua to część stolicy wyspy Densapar, ale ja uważam, że jest to właśnie miasto w mieście). Wjazd do enklawy prowadzi przez piękną kolorową bramę, zaprojektowaną w typowym dla balijskiej architektury stylu - żeby się nie rozpisywać (o co chodzi, na pewno przekonacie się dzięki zdjęciom w tym lub następnym wpisie) dużo koronkowej roboty po prostu. Brama jest granicą między typowym klimatem kraju trzeciego świata gdzieś w południowo-wschodniej Azji a oazą pięknych roślin, krajobrazów, budyneczków. Brama jest też granicą między rozwalonymi drogami z dziurami (coś jak w Polsce, gdzieniegdzie zwłaszcza i identycznie) a promenadami jak w Cannes lub w Singapurze (nie mogę się doczekać wpisu o tym mieście!). W Nusa Dua znajdują się hotele największych sieci światowych jak Melia, Hilton, Sheraton. Brzmi strasznie, ale strasznie nie jest. Nie jest betonowo, jeśli jest marmurowo, to się tego nie czuje, bo marmurowe podłogi idealnie zlewają się z piękną roślinnością typową dla egzotycznych klimatów, tym ładniejszą tam, że bardzo zadbaną przez sztab ogrodników.

W enklawie nie ma mowy o straganach, gdzie do zakupu namawiają nachalni miejscowi. Tu są butiki czyli raj dla milionów turystów z Japonii, które co roku odwiedzają Bali. Tu nie ma mowy o warungach (warung to typowa lokalna jadłodajnia, gdzie obcokrajowiec przeważnie może jeść dopiero, jak pomieszka ładnych parę tygodni na Bali i żołądek do różnych niewygód przyzwyczai, tak ostre są tam potrawy) ani o typowym "brudku", jaki spotykamy w pozostałej części wyspy (nie chcę odnosić się do Singapuru, ale... muszę).

W Nusa Dua spędziłam dwa dni. Enklawa jak to enklawa - coś jest nie tak. Komfort prześwietny, obsługa przemiła, ceny przewysokie.

Ocean wakacyjnych wspomnień - część 1.

2011-10-04T05:50:00.011+01:00

Wakacje wspaniałe, naprawdę, ale...

Niestety relację z Bali zaczynam ponurą i przygnębiającą dla mnie historią. Bali, jedyne miejsce w Indonezji, gdzie panującą religią nie jest Islam, lecz Hindu, słynie z uczciwych jego mieszkańców. Uczciwych w stosunku do turystów w takim sensie, że oto na Bali można czuć się bezpiecznie i zostawić bez opieki torbę plażową z portfelem i kamerą, idąc do morza popływać. I tak właściwie to wyglądało do poniedziałku 12 września. Byłyśmy pełne zdumienia, jaki uczciwy okazał się nasz kierowca (może zabrzmiało wytwornie, ale taki prywatny samochód z kierowcą to popularny środek transportu dla osob, które stronią od autokarowych wycieczek), kiedy zawiózł nas na bajeczną plażę w Padang Bai poprzedniego dnia. My, jak to my, obie z mamą będąc wielkimi fankami snorklingu, dosyć łatwo dałyśmy się porwać pięknej wodzie zatoki. Na brzegu zostawiłyśmy torby, każda swoją, aparat fotograficzny, portfel, ubrania. Ze dwa tysiące złotych by się uzbierało. Ważny jest też fakt, że gdybyśmy zostały okradzione, to poza faktem bycia okradzionymi, pozostałoby nam wracanie na piechotę do Sanur, gdzie mieszkamy. Kiedyś byśmy z powrotem doszły, tam noce w końcu są ciepłe. Ale wracając do naszego nurkowania, to zanim zanurkowałyśmy, rzeczywiście chwilę się zastanawiałyśmy nad kwestią pozostawienia w s z y s t k i e g o na brzegu, pod opieką miejscowego. Ale co zrobić? Pływać na zmianę? To bez sensu, jeśli połowa radości to to, że pływamy razem. Nic to. Poszłyśmy do morza i było jak w bajce o cudownym podwodnym świecie. Bajkowe było także to, że nasz „pan“ czekał na brzegu grzecznie pilnując toreb. Uf.

Także dobre doświadczenie miałyśmy. Opisana historia nie jest jedyną, zresztą, świadczącą o dobrym usposobieniu Balijczyków. Ale na nasze zaufanie pracowalo tysiąc osób, które spotkałyśmy, a przez jedną jedyną straciłyśmy je. To było w poniedziałek w połowie wyjazdu, kiedy szłyśmy na kolację. Tego wieczoru chciałyśmy skorzystać z Internetu, więc zabrałyśmy ze sobą laptopa. W torbie na laptopa dodatkowo token do banku, portfel z pieniędzmi i kartą miles and more. Idziemy chodnikiem wzdłuż ulicy. Chodnik jest po lewej stronie ulicy, która ma dwa pasy, po jednym w każdą stronę. Chodnik jest wąski, siłą rzeczy każda z nas zajmuje całą jego szerokość, idziemy gęsiego. I zaraz po prawej stronie jadą skutery i samochody, kierunek ten sam, co nasz. W Indonezji ruch jest lewostronny. Wyjątkowo mama niesie laptopa. W prawej ręce. I nagle widzimy jak torba upada na ulicę, wyrwana wcześniej przez złodzieja-kierowcę skutera. Nie udało mu się. Coś tylko krzyknął, a my od razu sięgamy po laptopa. Działa? Działa. Uf.

Niewiele rzeczy może człowieka tak wyprowadzić z równowagi podczas spaceru na kolację, jak kradzież laptopa prosto z ręki przez rozpędzącego kierowcę skutera. Słyszałam już o tym sposobie kradzieży, dlatego ja trzymam komputer obiema zgiętymi w łokciach rękami, przy klatce piersiowej. Tak naturalnie mi to wychodzi. Dlaczego? To już odruch. Kiedy byłam w Kuala Lumpur, koleżanki opowiadały mi, jak właśnie w identyczny sposób zostawały okradzione z torebek, gdy szły na kolację, imprezę, czy wracały w nocy do domu. Historie były tak nieprzyjemne, że do dziś pamiętam miny dziewczyn, gdy wspominały ten moment wyrywania torby z ręki. I wtedy zakodowałam sobie, żeby torebkę, w gruncie rzeczy w jakim by to mieście na świecie nie było, nosić przy sobie. A mama nie spodziewała się po prostu, że coś takiego może się zdarzyć. Tam, na rajskiej wysepce.

PADANG BAI

Mieszane uczucia.

2011-07-27T20:54:00.006+01:00

Fajnie. Jestem trochę jak Wodianowa, o której czytam w ostatnim numerze znanego miesięcznika. Też zakupy ubraniowe traktuję raczej jako inwestycję niż rozrywkę. Rozrywkę? To już na pewno nie. Przecież to trzeba szybko załatwić, nie oglądać się za bardzo, bo i tak prawdy się nie dowiesz, patrząc w te lustra wyszczuplające w przymierzalniach, i wracać do domu. I na przykład obejrzeć "Seks w wielkim mieście", i dowiedzieć się, że Samantha, SAMANTHA, kochająca facetów, jest jednak lesbijką. Przynajmniej przez parę odcinków. Ona, to jasne, kocha seks po prostu i podchodzi do sprawy przedmiotowo.

W weekend byłam w Jastarni. Wieki nie odwiedzałam półwyspu helskiego, ale to nic. Barki typu Marta jak stały, tak stoją. Morze cudownie szumi jak szumiało. Ryba w smażalni droga, lecz niepowtarzalna. Pogody nie ma, a w naszej odjazdowej kwaterce ściany wykonano z kartonu. Za to śniadania z Zuzią najlepsze. Serek wiejski, bułeczka ciepła jeszcze, ogórki małosolne i neska trzy w jednym. W ogóle te nasze wiejskie sklepy ogólnospożywcze, w których jest wszystko - Zuzia masz racje, niech nam świat zazdrości.

Fujifilm SurfCup. Wiatr zawiódł, ale na kolorowe żagle popatrzeć było miło. Zuzi gratulujemy wyniku i białego aparatu z indeksem 30 dla eXtremalnych Profesjonalistów.

Najgorzej włączyć telewizor. Zbrodnia przeciwko ludzkości - w bardzo liberalnej (no właśnie...) Norwegii. Śmierć ikony popu XXI wieku - zaćpała się, zapiła i bóg wie co jeszcze. Polska tonie. Pociąg zabija trzy osoby, wbijając się w dom postawiony obok torów. 10 lat temu zdarzyła się katastrofa w Nowym Jorku i boimy się spekulacji na temat tego, co będzie 11. września, za półtora miesiąca.

Bangkok w Warszawie - NOODLE W PUDLE: wielkie otwarcie!

2011-07-02T22:05:00.012+01:00

Właśnie wróciłam z otwarcia kolejnej knajpki sieci Noodle w pudle. RESTARURACJA MIEŚCI SIĘ W CENTRUM HANDLOWYM SKOROSZE W URSUSIE. Prowadzi ją moja dobra znajoma Nina Biaduń. Noodle w pudle to zgrabny pojemniczek wypełniony tajskimi pysznościami - makaronem z sosem, "konkretem" i dodatkiem. A oto co się kryje pod tymi składnikami. Noodle to wyboru: udon (oryginalnie z Chin, zadomowił się m.in. w kuchni japońskiej i tajskiej), ryżowe, mee pszenne, soba gryczane (te z kolej swoje korzenie mają w Kraju Kwitnącej Wiśni, ale tam podaje się je w zupełnie innym stylu). Aha, może być jeszcze ryż jaśminowy. "Konkret" to wiadomo - kurczak, kaczka, wołowina, krewetki lub tofu. Wśród dodatków znajdują się tajska bazylia, shitake, groszek cukrowy, bambus i wiele innych. Smaki przeróżne, ja uwielbiam pad thai. Swoje pudło można samemu skomponować, jednak zaproponowanych jest sześć kompozycji. Zawsze wybieram Bangkok Wok. Dzisiaj wyjątku nie zrobiłam. Byłam niby w Tajlandii, na lądzie, na wyspie i tylko raz może jadłam coś podobnego do Bangkok Woku, ale w Noodlach dają więcej "konkretu", więc zdecydowanie Tajom lepiej wychodzi gotowanie w Polsce. Bo w Noodlach gotują Tajowie oczywiście. Pysznie gotują.
Bangkok Wok

Wnętrze lokalu jest ładne, zbyt ładne jak na te ceny! Dobrze zjeść za 17,50 to jest to!
Menu

Kucharz z Tajlandii

Nina - pani właścicielka

Noodle w pudle. Do wyboru do koloru.

Jest pysznie!

Fujifilm Instax czynił niezapomniane pamiątki z wieczoru.

Na koniec był specjał Niny - zupa z mleczkiem kokosowym. No i jeśli pojawi się ona w menu, to będzie to według mnie zdecydowanie konkurencja dla pad thaia. Kurczak, krewetki, ryżowy makaron, świeża kolędra w wywarze z mleczka kokosowego z dodatkiem chilli. POKOCHACIE te smaki orientu, jak tylko się skusicie.
JEDZCIE, jedzcie, jedzcie =) http://noodlewpudle.com/1024/index.html

Wrocław weekendowo.

2011-07-01T08:31:00.023+01:00

Wrocław. Jest piękny. Gratuluję Mu tytułu Europejskiej Stolicy Kultury. Zasługuje na to i mi to udowodnił właściwie w niecałe 30 godzin. Polska Wenecja - jak najbardziej. Gucio nie był może ozdobną gondolą ze stylowo ubranym gondolierem, podśpiewującym włoskie serenady. Ale niczego sobie stateczkiem z kameralnym klimatem na pokładzie. Już krótki rejs wokół Uniwersytetu Wrocławskiego, Ossolineum, Ostrowa Tumskiego i nowoczesnych apartamentowców ze świetnym widokiem na Odrę udowadnia mi, że Wrocław to najładniejsze miasto, które dotychczas widziałam w naszym kraju.
REJS PO ODRZE

Po rejsie była kolacja na Rynku z klasycznym widokiem na kolorowe kamienice. Co ciekawe, zamieszkałe przez Wrocławian, którzy, choć żyją non stop w środku zamieszania, bardzo sobie chwalą lokalizację. Może to o tyle dziwić, że podczas tych paru godzin, ktore spędzamy na Rynku, cały czas odbywają się pochody trębaczy, małe koncerty i festyny innej maści, a okna w tych kamienicach nie wyglądają na najbardziej szczelne. I tak zapewne co weekend. Co kto lubi. Aha, a że na kolację było sushi, to już w ogóle efekt najlepszy. Pewnie równie dobrze byłoby zjeść w którejś z restauracji z czeskimi przysmakami, które to miejsca nie pozwalają zapomnieć, że w Średniowieczu Wrocław był w rękach Czechów. Jednak tego typu lokale są w (owszem, stylowanych na epokę) piwnicach, a pogoda (dodatkowy plus wycieczki) całą sobą zapraszała do ogródków.
NA RYNKU

Gdybym miała pisać przewodnik 'Wroclaw - highlights' na pewno wspomniałabym o hotelu Monopol. Nowocześnie zaprojektowany taras, mimo wszystko ciekawie współgra z ładną i spójną architekturą ceglanoczerwonych dachód budynków wokół. Wyobraźcie sobie tylko, jak smakował tam szampan. Pity w TAKIM towarzystwie!
JAGODA I BARTEK

Last but not the least, chciałoby się powiedzieć, to wrocławskie multimedialne fontanny. Umiejscowione obok słodkiego japońskiego ogrodu z jednej strony (odwiedziliśmy i poczuliśmy się jak w Kioto - bezcenne) i Halą Stulecia z drugiej, potrafiły zastąpić najlepszy spektakl teatralny. Połączenie wody, kolorowych świateł, laserów - czarujących tam dosłownie - i współgrającej świetnie z tym wszystkim muzyki ucieszyło mnie po prostu. Widziałam podobne pokazy pod Petronas Towers w Kulala Lumpur i nie sądziłam, że może być lepiej. Było w weekend we Wrocławiu. Szybko nabrałam pokory i szacunku. Sobota okazała się gorącym dniem.
LASEROWY LEW

A niedzielę powitaliśmy... śniadaniem do łóżka. Nieczęsto zdarza mi się jeść w pościeli. Raz na jakiś czas zdecydowanie polecam. Ale chciałam napisać o czymś innym właściwie. A więc niedzielę powitaliśmy wizytą w Panoramie Racławickiej. Trochę niezręcznie to brzmi, ale malowidło rozciąga się na całej ścianie wewnętrznej walca, w kształcie którego zbudowane jest muzeum. W ogóle jest to ekspozycja 3D, namalowane na obrazie łąki, suche konary drzew, porzucone taczki łączą się z prawdziwymi takimi samymi przedmiotami zaaranżowanymi na podłodze, u stóp dzieła. Świetny efekt, a historia bitwy pod Racławicami, którą Polacy pod wodzą Kościuszki stoczyli i wygrali z Rosjanami, jest jedną z tych ku pokrzepieniu serc. Wpływający na wyobraźnię, ładny 30-minutowy pokaz, polecam.
RACŁAWICE

Po lunchu (znów Azja - tym razem Indie - wygrała z Polską, Niemcami czy Czechami, wstyd, wiem) udaliśmy się w towarzystwie mojej przyjaciółki Jagody Łagiewskiej do Pałacu Królewskiego, w którym mieści się Muzeum Miejskie. Nie bez przyczyny tu akurat wspominam o Jagodzie. Muzeum jest dziełem jej taty, Macieja Łagiewskiego. Czapki z głów, Panie Maćku. Pańskie wielkie zaangażowanie w tworzenie tego miejsca widać w każdej sali, na każdej ścianie, w każdej gablocie. Przyjemnie jest poznać - choć i tak pobieżnie, bo czas gonił - historię, ba! 1000-letnią historię, Wrocławia z pierwszej ręki. Najzabawniej było, jak Jagoda, pokazując prawie 100-letni porcelanowy pojemnik na ołówki, wspomniała: "a to przez lata stało na biurku u mnie w pokoju". Pałac był niegdyś siedzibą Napoleona. Odtwarzając wnętrze jego sypialni, Jagody tata odwiedził córkę (zdolną i wykształconą projektantkę wnętrz) w Paryżu, by tam, w butiku z antykami, kupić łóżko. Może na tym akurat wielki wódz nie sypiał, ale tak jak ono pochodził z Francji. Dzieła wystawy - niektóre mają 500 lat, inne rok i są autorstwa... Jagody wykładowców z ASP. To jest dopiero ciekawe spotkanie ze sztuką. Ale wracając do początków Wrocławia. Wszystko zaczęło się 1010 lat temu na Ostrowie Tumskim, który dzisiaj wcale nie stanowi ścisłego centrum miasta. To tu jednak stanął pierwszy kościół (przez wieki przerabiany na coraz potężniejszą budowlę, oczywiście!), a wokół niego osada. Kolejny gród powstał już poza wyspą. Ale też od kościoła się zaczęło. I tu zgodzę się w 100 procentach z Jagódką - jak ci ludzie mieli nie wierzyć w potęgę kościoła?!?! - i z moją mamą - kościół to instytucja, której wiedzie się bardzo dobrze od 2000 lat i o tak prosperującym biznesie marzy każdy. No nic, warto tylko wspomnieć, że losy Wrocławia są naprawdę bujne - był czeski, pruski, niemiecki. Od II WŚ jest jednym z najlepiej rozwiniętych polskich miast. W Pałacu odwiedziliśmy jeszcze wystawę listów miłosnych Franciszka Starowieyskiego do ukochanej. To były prawdziwe dzieła sztuki (nieraz bardzo erotyczne) i poszukujących inspiracji zapraszam teraz na tę wystawę do Warszawy, gdyż we Wrocławiu listy były tylko do 26. czerwca. Tak oto kolejny raz przekonałam się, że tytuł Europejskiej Stolicy Kultury Wrocławowi należy się w pierwszej kolejności.
W TLE OSTRÓW TUMSKI, TAK WYGLĄDA DZISIAJ

Na deser Marcin zażyczył sobie Stadion Miejski. Choć jeszcze w budowie, już robi wrażenie, jest wieeeelki i pomieści 43000 osób. To 43 razy więcej niż klub Stodoła w Warszawie. Nieźle.
STADION

Jeszcze tylko ostatnia kawa (amerykańska, wiem, wiem) na Rynku i ruszamy do Warszawy. Dalej historia traci kolory przez polskie drogi, więc lepiej w tym momencie skończyć po prostu.
RYNEK, RETAUSZ

2011-06-05T09:51:00.004+01:00

Dawno nie pisałam, teraz tylko krótko. Wykorzystam to, że w tytule mojego bloga jest "from Asia". Będzie z Azji. O okrucieństwach Chińczyków w stosunku do Tybetańczyków w najlepszym z możliwych sposobów napisała Marysia Brzezińska w swoim blogu i z całego serca zachęcam Was do przeczytania jej relacji: http://www.myfinepix.pl/pl/blog/310324/291540.

Berlin jeden choć o dwóch twarzach!

2011-03-28T23:32:00.017+01:00

Berlin. Z jednej strony dużo historii, z drugiej dużo rozrywki, z jednej strony Wschód, z drugiej Zachód.

Wycieczka do Berlina miała wieloraki charakter. Przede wszystkim chyba była potężną lekcją. Może nie mam racji, ale zaryzykuję stwierdzenie, że oto Druga Wojna Światowa zakończyła się tak naprawdę w roku 1989. Wraz z końcem zimnej wojny.

Check Point Charlie to przejście graniczne między Berlinem Wschodnim i Zachodnim, enklawa, w 1961 roku zamknięta potężnym murem. I gdyby nie happy end (względnie happy) to naprawdę czułabym niesmak patrząc jak wszyscy robią sobie zdjęcia z pozostałościami Muru i sama też bym sobie takich zdjęć nie robiła! To w tym miejscu, dawnego Check Point Charli, miałam najbardziej poruszającą lekcję historii. W latach 1961-89 przejścia do Zachodniego Berlina ze Wschodniego (nie na odwrót, bo tego nikt chciał) nie było. To się tyczyło zwykłych obywateli, posiadacze paszportów dyplomatycznych czy współpracownicy partii mogli swobodnie się poruszać między dwoma cześciami miasta. Właściwie między dwoma miastami? Terytoriami? Jednym, zarządzanym przez Rosjan, i drugim – przez Amerykanów, Brytyjczyków i Francuzów. Zwykli mieszkańcy jednak pragnęli przedostać się na drugą stronę. Do rodzin, do lepszego świata. W państwie policyjnym nie jest łatwo żyć, to samo z dala (choć fizycznie bliska!) od rodziny. Byli więc tacy, którzy uciekali na drugą stronę. Oni są opisani dziś na zorganizowanym pod turystów oczywiście terenie wokół Check Point Charlie. I tak – jednym się udało, jakoś, w walizkach przemyceni przez tych, którzy mieli możliwość poruszania się między terytoriami, w wielkich ciężarówkach, w biegu itd. Ci, którzy próbowali uciec na właśną rękę, wiele ryzykowali. Na terenie granicznym żołnierze radzieccy strzelali do każdego uciekiniera, a biegające tam psy-zabójscy ... też zabijały. Opisana jest na Check Point Charlie straszna historia młodego chłopaka, który wraz z kolegą próbował uciec na Zachód. Kolega przeżył, on nie – został postrzelony, krwawił na środku drogi, i dopiero jak się wykrwawił, zwłoki jego zostały zebrane. Wolności nie było w roku 1945. Do 1961 bardzo względna, ale to się radzieckim władzom nie podobało, i tak do 1989 w miejscu, gdzie dziś turyści wcinają kanapki ze słynną kiełbasą czyli Currywurst, kilkadziesiąt lat temu była najlepiej strzeżona granica na świecie.

Czuje się tę różnicę między Wschodem i Zachodem do dziś, bo to tak jakby być trochę w Warszawie (taki „stary“ Ursynów, na przykład) i trochę ...na Zachodzie.

A co poza lekcją historii? Dużo dobrej, różnej rozrywki! Przepięknie zagrali nam filharmonicy berlińscy, widziałyśmy dzieła najsłynniejszych malarzy świata (Gemaelde Galerie, polecam), nareszcie zobaczyłam bramę świątyni Isztar, o której TYLE się uczyłam w liceum na lekcjach historii, i zresztą wiele innych pozostałości po czasach Nabuchodonozora też (mówię o Pergamonie na tzw Wyspie Muzeów oczywiście), w ZOO spotkałam Kangury, tygrysy, pingwiny, szympansy, goryle i pandy (resztę tych stworzeń berlińskiego parku zoologicznego widziałam już w ich naturalnym środowisku, ale też miło było powspominać różne wspaniałe podróże), nie mówię już o pysznościach kulinarnych. Mama skusiła się nawet na typową kiełbaskę (to był bardzo berliński lunch w jednej z knajp imponującego Sony Center), ja nie bylam taka dzielna, ale na - także wielce lokalne - ziemniaczki opiekane się zdecydowałam. A zakupy – cóż, też były, bo jak inaczej, skoro mieszkałyśmy na samym Ku-damm czyli „najbardziej sklepowej ulicy“ Berlina...

Ponieważ świat żyje obrazkiem...
Przechodząc przez Bramę Brandemburską, czyli berliński Łuk Triumfalny.

Brama o zachodzie słońca.

W centrum Berlina jest ciekawie zaprojektowane miejsce pamięci pomordowanych na całym świecie Żydów.

Pozostałości Muru Berlińskiego, ozdobione graffiti,i i wpisami turystów też, można zobaczyć na Potzdamer Platz.

Sztuka propagandy, czyli s k ą d ś to kojarzymy...

To właśnie są te pozostałości po czasach Nabuchodonozora.

Charlottenburg i Belveder (zniszczony przez wojenne bombardowania, odbudowany po wojnie), i piękne ogrody, w stylu angielskim, "nieuporządkowane", i francuskim, eleganckie bardzo - czyli kolejna kopia Wersalu.

Nie jestem dziecko z Dworca ZOO!
Stars in the mirror ;))

co ma Fujifilm do Bohaterów ostatniej Nocy

2011-02-28T23:01:00.005+01:00

Przemówili.

Great movie, the Night's winner and my fave Natalie.

Ale to już wiecie. a tylko dodam, że oba filmy-zwycięzcy (Black Swan i King's Speech) były kręcone na taśmach Fujifilm. Brawo... :)

2011-02-23T09:01:00.002+01:00

-15*C > real killer!!!!!

Zawsze RIO kojarzyłam z cudnym miastem gdzieś w pokrytej bananami Brazylii. Tymczasem RIO to Regionalna Izba Obrachunkowa i już nie wiem, czy tak lubię te zajęcia na Prawie...

Warszawo! Wyjeżdżaj na ferie częściej. Jak nie ma korków to lubię.

Na razie tyle, pa :)

w rzeczywistości jest zimno

2011-01-29T08:39:00.009+01:00

To zdecydowanie jakiś szatan wymyślił zimę. Właśnie wróciłam z czterokilometrowego spaceru z Morisem i teraz pozostało nam już tylko resztę dnia odmarzać. Miała już być wiosna, bazie i tulipany sprzedawali, a tymczasem mrozy w najlepsze. To ja palmę wklejam i wycieczki w ciepłe szukam.
O tak, plamy daktylowe, leżaczek, żyć nie... zamarzać - rzec by się chciało..............

A tymczasem rzeczywistość jest jaka jest. W telewizji tylko słyszymy, że wojna domowa w ukochanym przez Polaków Egipcie się odbywa i jest coraz bardziej krwawa, że Kaczyński się upiera, że co złego to nie my i to Rosjanie rozbili nam samolot, że Małysz upadł podczas zawodów w Zakopanem (i to też zapewne sprawa Tuska lub Putina), a Facebook wcale nie jest taki silny, bo jak 40 tysięcy ludzi popiera "dzień bez Smoleńska" to aplikację wykasowują. I mit o mocy portali społecznościowych jakby podupada. Wiadomo, że Facebook to nie jest drugi świat, nie rządzi się takimi samymi prawami, ale to szkoda, że w 'realu' nie można nacisnąć 'usuń', tylko się trzeba bardziej postarać, żeby, no na przykład, pewne historie w życiu zakończyć. Co jeszcze wyczytujemy z portali informacyjnych? Że na Mistrzostwach Europy w łyżwiarstwie figurowym wśród par sportowych zwyciężają Niemcy. Hm - ona nazywa się Savchenko, a on jest czarnoskóry... żeby to chociaż Turek... I znów się gubimy i nie rozumiemy. I co jeszcze się dzieje? Pojawia się na wspomnianym Facebooku bardzo mądre zdanie, które można polubić nawet. I inni też mogą to polubić i już wiemy, kto ma takie same poglądy na życie. A zdanie brzmi tak: 'The awkward moment when a t.v series finishes and you don't know what to do with your life.' To ja wiem co zrobię z życiem. Zrobię śniadanie i włączę odcinek 'Sex and the City'.

Co ma kozak do szpilki.

2011-01-03T22:28:00.005+01:00

Na ulicach jest teraz ślisko. Poza tym jest czas imprez. Christmas parties, sylwestrowa balanga - to za nami, karnawał trwa, bale przebierane i "klasyczne" - przed nami. Klasyczne czyli zakładamy małą czarną, błyszczącą kolię i szpilki. I wracamy do pierwszego zdania - jest ślisko. To trzeba być prawdziwym kozakiem, żeby chodzić po oblodzonej ulicy w szpilkach. Kobitki - jesteśmy prawdziwymi koza(cz)kami.

Pozdrawiam i wzdycham do... ;)

Jimmy Choo oczywiście.

Nowy Rok, już 2011.

2011-01-02T16:15:00.004+01:00

W Gazecie Wyborczej w piątek życzyli przyjaźni polsko-polskiej. To ja zdecydowanie się podpisuję pod tymi życzeniami. Takiej przyjaźni na dużą skalę (polityka, wielki świat, itp.) i na małą, rodzinną, intymną. Pokoju, miłości, wielkiego serca - czyli tego, co każda miss świata życzy, życzę ja Wam, choć do takiego statusu bardzo mi daleko.

Człowiek Roku to twórca najdłuższej ściany na świecie...

2010-12-16T10:03:00.013+01:00

Człowiekiem roku magazynu TIME został Mark Zuckerberg. Ten zaledwie cztery lata ode mnie starszy Amerykanin jest twórcą serwisu Facebook. Serwis, medium społecznościowe, ale też dla wielu drugi świat, konfesjonał, obiekt uzależnienia, miejsce spotkań, sekta, religia? No tak, bo skoro na temat Facebooka odbywają się setki szkoleń, wykładów, seminariów na uczelniach na całym świcie, wreszcie lekcji... Rekolekcji?

Nie trzeba spędzać na Facebooku wiele czasu, żeby stwierdzić, że są tacy, którzy nie mogą obejrzeć filmu, pójść na zakupy, nabyć nowej pary butów, odwiedzić WC (choć inaczej to określają) czy podłubać w nosie, nie anonsując tego na swojej ścianie - z resztą to jest naprawdę najdłuższa ściana na świecie, z którą konkurować może jedynie Wielki Mur Chiński.

To fenomen - wielki introwertyk tworzy tak popularny, najbardziej w historii oczywiście, serwis społecznościowy, którego użytkownikiem jest co 12. osoba na naszej planecie. Tak, tak, profili na Facebooku zarejestrowanych jest już 500 milionów.

Zuckerberg, nie umiejący poradzić sobie z rzeczywistością, znający lepiej realia wirtualnego świata niż realia realiów, w 2004 ukończył uniwersytet Harvard. Geniusz plus świetne wykształcenie to wybuchowa mieszanka. A do tego wielka ambicja - twórca Facebooka aktualnie bardzo intensywnie uczy się języka mandaryńskiego. Jego celem są wizyty w Chinach, które miałyby doprowadzić do zniesienia blokady, którą stosuje się w tym kraju, na takie serwisy internetowe jak Twitter czy Facebook właśnie. Nie oznacza to oczywiście, że nie ma nielegalnych (wg rządu chińskiego oczywiście, bo tak naprawdę nielegalna to powinna być tego typu prewencja) metod na używanie Facebooka w Chinach, sama ją stosowałam (strony typu sansfiltre.fr pozwalają wejść na Facebook, ale i tak wszystkie opcje nie są możliwe, np. nie jest możliwe wgrywanie zdjęć do galerii), a międzynarodowe sieci hoteli takie czary stosują, że na terenie obiektu Facebook działa normalnie. Aby tak było w całym Państwie Środka - tego chce Zuckerberg. I jak mu się to uda, to będzie bogiem.

Pozdrawiam i zapraszam do lektury statystyk dotyczących Facebooka.
http://www.facebook.com/press/info.php?statistics

LATEST

2010-12-09T12:49:00.006+01:00

*
Bardzo mi przykro, że nasz prezydent z prezydentem USA nie mogą tak naprawdę pogadać w cztery oczy. Polecam kursy języka angielskiego, są różne, dla początkujących, zaawansowanych (mowa o poziomie znajomości języka), dla posiadających czas i zapracowanych. Jak prezydent Komorowski. I będzie można sobie w cztery oczy pogadać, a nie w osiem, z czego połowa należy do tłumaczy. Nie od dziś wiadomo, że żeby z obcokrajowcem ubić interes (choćby zniesienie wiz mam na myśli), to lepiej znać jego język. I gdyby to był suahili albo chiński, japoński, grecki - tłyumacze byliby OK (most welcome, chciałoby się rzec), ale to jest tylko angielski. Well, well, well...

*
Wczoraj przechodziłam obok jadłodajni na kampusie głównym Uniwersytetu Warszawskiego. I smród był nieziemski. Ja wiele dziwnych rzeczy gotujących się już widziałam, węże, karaluchy, pająki, kurczaka i krowę też. Toż to perfumy przy tym z wczoraj. "Dziś na obiad chyba jest człowiek" - powiedział jeden z przechodzących studentów. I pewnie miał rację. Do teraz czuję ten "zapach".

*
W tym roku, jak co roku, 24. grudnia na Polsacie obejrzymy amerykański film "Kevin sam w domu". Choć już nas straszyli, że będzie wyjątek tym razem i filmu nie będzie. To tak jakby świąt nie było. Na całe szczęście mają empatię Polacy - nie zostawimy Kevina samego w domu...

*
Mój chłopak leci jutro do Egiptu i to jest sprawa godna pozazdroszczenia.

*
Śnieg paraliżuje Paryż. Shakira nie zaśpiewa - informuje portal TVN24. Dobrze, że nie byłam taka LOCA i nie kupiłam biletu na koncert.

*
W Konkursie PRACA JAK MARZENIE już ponad 1000 osób wzięło udział i teraz musisz to zrobić TY.

Teraz Wy pokażcie świat... według Was!

2010-12-05T21:18:00.003+01:00

Rzadko się zdarza taka oferta pracy. 20 tysięcy złotych miesięcznego wynagrodzenia za podróż życia do zaplanowanych przez siebie zakątków naszej planety. Brzmi jak bajka. Gdyby nie jeden z punktów regulaminu tego projektu (pracownicy firmy i członkowie ich rodzin nie mogą brać udziału), od razu bym się zgłosiła. A co! Do odważnych świat należy, zresztą na razie wygląda to łatwo i miło, jak siedzenie w Internecie wieczorem, przy winie. Trzeba wejść na www.myfinepix.pl, wypełnić kilka rubryk - jak e-mail czy nick, aby założyć swój profil, i wgrać jedno zdjęcie w Konkursie PRACA JAK MARZENIE. Bo kampania ta właśnie taką nazwę ma.

Zdjęcie dowolne, po prostu od teraz będzie miało tytuł W ŚWIAT. Potem kilka etapów, owszem, ale przecież o coś takiego warto powalczyć. Bo wyprawa na Seszele, do Sydney czy Amazonii warta jest całego zamieszania. Zamieszania - tak pomyślą ci, którym się nie chce. Zakładać konta na myfinepix, wgrywać zdjęcia i czekać na kolejne zadania. Nie zdają sobie oni sprawy z tego, że zajmie im to mniej czasu niż Facebook każdego dnia, a będzie całkiem fajnym doświadczeniem, szansą na wykazanie się kreatywnością, pogrzebaniem w przeszłości (chodzi mi o poszukiwanie tych ciekawych zdjęć, zrobionych już kiedyś, gdzieś, które można by teraz światu pokazać), pomyśleniem o przyszłości i pewnych zmianach. Bo praca będzie wymagała zmian w trybie życia. Ale tylko na 3 miesiące, bo tyle potrwa podróż, i - tu kolejna zaleta owej sytuacji - takie doświadczenie wzmacnia, dodaje energii, odwagi, uśmiechu, znajomych, płaczu też (który potem się wspomina najlepiej!!), wiedzy i... każdy znajduje w czymś takim co innego. Tym razem będzie to też dużo pieniędzy. A wad brak. Także proszę sobie jednak zdać sprawę. Obejrzeć film, który jest na youtube ("Praca jak marzenie") i wejść na www.myfinepix.pl. Każdego na to stać. A jak wygra (60 000 pln) to będzie go stać na wiele więcej!

http://www.youtube.com/watch?v=hJ5egcgigA4

Tragi-teatrzyk to wszystko.

2010-11-06T16:02:00.009+01:00

Wydawałoby się, że bezpieczeństwo to nie wszystko, ale wszystko bez bezpieczeństwa to nic. Jednak nie w naszym kraju (właściwie mówię tu o życiu członków najwyższych władz w kraju). W owej sferze jest tak, że bezpieczeństwo to nie wszystko, najważniejsze jest zdanie Kaczyńskiego. Do takich wniosków, moich prywatnych, dochodzę po lekturze raportu "Zapis Śmierci" (ostatni "Wprost", nr 45, 27.11.10), z którą zmierzyłam się parę godzin temu. W tekście omówione są najważniejsze kwestie związane z tragedią w Smoleńsku, która miała miejsce 10. kwietnia. Podstawą do poruszenia tych spraw są powstałe już akta śledztwa smoleńskiego. Moja teza wynika z lektury całego artykułu. Za dużo musiałabym przepisać fragmentów, które pozwalają mi mieć spore wątpliwości co do tego, czy skoro prezydent jest Dowódcą Sił Zbrojnych, to wolno mu wszystko. Zwłaszcza, gdy jego decyzje dotyczą nie tylko jego, ale także 95 innych osób. Tak samo ważnych jak dowódca.
Tylko jeden cytat chcę przytoczyć. "Odszedłem od cywila, ponieważ czułem zagrożenie z powodu coraz mniejszego wyszkolenia załóg i obawiałem się o własne życie". To słowa Lesława P., byłego pilota Tu-154. Doprawdy, nikogo nie ruszyło (kiedyś, kiedy rezygnował) to, że dobry, doświadczony pilot i po prostu bardzo mądry człowiek robi coś takiego z przytoczonych powodów? Nie ruszyło, a szkoda, bo może udałoby się uniknąć tragedii z kwietnia.
Kiedy czytałam "Zapis śmierci", miałam wrażenie, że jestem w "głębokiej", biednej Afryce. Tam też nikt nie przejmuje się stanem samolotów i wyszkolenia ich pilotów. A to Polska właśnie.

Ale nie tylko chodzi mi o samoloty, którymi latają najwyżsi przedstawiciele władz Polski, lecz w ogóle o warunki, w jakich pracują owe persony. W tym samym numerze tygodnika, na stronie 8, czytamy: "(...) Słabość systemu bezpieczeństwa polskiego parlamentu wykazał w marcu tego roku dziennikarz jednego z tabloidów, który wniósł przez okno do sejmu atrapę broni. W efekcie medialnej burzy zabezpieczone zostało tylko to okno."
Parlamentarzyści sami decydują o tym bezpieczeństwie. Cóż, takie bezpieczeństwo, jakie decyzje. Słabiutkie...

www.poranny.pl

2010-11-05T20:25:00.008+01:00

Z życia prywatnego :)
Pewnego dnia, jak co dzień zresztą, wracam sobie do domu. A przed domem widzę coś takiego:

I to ma, jak trafnie przypuszczałam, ponad 5 metrów. Tak pomyślałam: mama postanowiła otworzyć nowy biznes... Funeralny. I jedynie kolor tego pojazdu, biały, a nie czarny, pozwolił mi mieć nadzieję, że jest jednak po prostu normalnie. Bo co normalnie ma mama? Ma testować samochody. Jak się okazało, ma nadal. Uf.

Z życia gwiazd :(
Ostatnio Jacyków, o czym dowiedziałam się z programu "Poranny WF", powiedział do Jolanty Rutowicz: "Lachonie kryty papą" i bardzo był z siebie dumny. A ja mogę być jedynie dumna... w cudzysłowie z tego, ile do powiedzenia ma polski show business. I co to jest ten polski show business. Show biz u nas to Jola Rutowicz ("Jolu ręka to tam, gdzie masz tipsy"). I Jacyków, ale tego już nie skomentuję :)

Są koreczki i koreczki.

2010-11-03T23:21:00.003+01:00

Są koreczki i koreczki...

Ja zdecydowanie wolę te pierwsze. Choć, powiem szczerze, czasem warto zaprzyjaźnić się z tymi drugimi. I na przykład usłyszeć o poranku, spędzonym w samochodzie właśnie, jak w radiu pewna pani daje przepis na szczęśliwe małżeństwo. Otóż, mówi słuchaczom kobieta z 50-letnim stażem pożycia małżeńskiego, najważniejsze w związku są: zaufanie i spokój. Spokój, mówi dalej, to ustępowanie mężowi. Co??? - pytam :) I mam pomysł. Jest wieczór, właśnie opuścili nasz dom goście, którzy przyszli w odwiedziny na dużą kolację. Jest teraz w zlewie dużo brudnych naczyń. "Kochanie, ja Ci ustąpię, naprawdę, zmyj spokojnie."

Sprawy szkolne i polityczne trochę.

2010-10-27T07:56:00.009+01:00

Dawno nie pisałam, ale szkoła i pewna uroczystość, w której wczoraj brałam udział, zainspirowały mnie do wejścia dzisiaj o poranku na konto na blogger.com.

Szkoła czyli Uniwersytet Warszawski. W zeszłym roku zaczynałam studia prawnicze i pierwsze zajęcia wspominam bardzo źle. Szybko stwierdziłam, że dwóch prowadzących ćwiczenia to niezadowoleni z siebie i ze swojego życia frustraci. Moje przypuszczenia z października się sprawdziły i na pewnych zajęciach na wiosnę jeden z nauczycieli przyznał dumnie, że kobiety lubią, gdy się je bije, a Murzyni powinni mieszkać w Afryce. Także było smutno, oczywiście zawsze wyrażałam swoje niezadowolenie z głoszonych tez. Ale sukcesu długofalowego raczej nie odniosłam. Nie tylko studenci są niewyuczalni.

Coś zupełnie innego spotkało mnie tym razem. Jest "wymagająco", ale i zabawnie, konkretnie, mądrze. Jakby zupełnie inni ludzie. Mamy pasjonata filmów i gier komputerowych. Człowiek ten lubi informację o swoich hobby przemycać między wiadomościami merytorycznymi, dotyczącymi gałęzi prawa, w której się specjalizuje. I tak pewnego razu stwierdził, że gdyby światy: internetowy i realny się przenikały, to on byłby lepszy od pana Pudziana. W pewnej grze nasz doktor zdobył już czarny pas. Z tego co pamiętam, było to co prawda Kung Fu (pan Pudzian z Kung Fu ma raczej niewiele wspólnego), ale to nie jest istotne - czarny pas to czarny pas. I ja serdecznie gratuluję!
Ten sam pan doktor powiedział pewnego razu jeszcze coś mądrego i zabawnego. Tytułem wyjaśnienia, muszę wspomnieć, co to jest USOS. Uniwersytecki System Obsługi Studiów to program internetowy, na którym konto ma każdy pracownik oraz student UW. Tam uczeń układa grafik zajęć, tam wpisuje się mu oceny, informacje o stypendiach, tam wybiera się przedmioty nieobowiązkowe, które chce się wybrać na dany semestr. Bardzo wiele się dzieje na USOS-ie. Aha, najważniejsze dla tej historii - przez USOS zapisujemy się na egzaminy (mówię teraz o ustnych) w sesji. Na przykład; rejestracja na egzamin z Prawa Cywilnego I rusza 30.04 o godzinie 21.00. Egzamin jest ustny, więc wiadomo - można nic nie wiedzieć i zdać, albo wiele wiedzieć (bardzo wiele) i dostać 3-. Wiele zależy od egzaminatora. No i chcąc się zarejestrować studiujemy wpisy na forach dotyczące spraw uniwersyteckich. Taką sprawą jest opis egzaminatora. Są przebiegli studenci, którzy na pana Iksińskiego, w rzeczywistości super łagodnego, wypisują... Jaki to on tyran, nie umiesz cytować kodeksu, nie przechodzisz, nie znasz najmniejszych szczegółów, w książce drobnym maczkiem napisanych, to poprawka. Po co to wszystko? Żeby ten przebiegły na pewno dostał się do pana Iksińskiego, bo wiadomo o 21.00 31.04 system USOS będzie przeładowany, każdy chce mieć trochę łatwiej na egzaminie. Ja sama miałam taką sytuację w zeszłym roku akademickim. Nie czytałam for (choć może właśnie to by mi nie pomogło?) i zapisałam się do egzaminatora takiego, do jakiego jedynie zostały miejsca już parę minut po tej 21.00. Dostałam 3, a umiałam dużo. Wniosek prosty: warto słuchać innych, ale zaufanych, a nie nieznajomych, bo mogą być przebiegli.
A propos for jeszcze, wspomniany doktor opisał zabawny przypadek. Wszedł na grono.net i zaczął czytać. Pewien student spytał, co reszta sądzi o, powiedzmy, dr Kowalskim. I taka odpowiedź padła: "Jest to miły siwy, straszy pan". Doktor ten, jak się okazuje, jest jednym z najmłodszych doktorów na Wydziale Prawa i Administracji, ma niecałe 30 lat i jest brunetem.

Tyle ze spraw uczelnianych.

Byłam wczoraj na świetnej imprezie tygodnika Auto Świat, imprezie tak świetnej jak sam Tytuł oczywiście! Rozdanie "Złotych Kierownic", nagród dla samochodów wybranych przez fanów motoryzacji. Auta podzielone były na kategorie, najwięcej nagród zgarnęło Audi, samochodem, na który padło najwięcej głosów było Audi A1. Uroczystość poprowadziła Joanna Racewicz, a towarzyszył jej na scenie redaktor wydawniczy Auto Świata oraz redaktor naczelny, który już na początku wszystkich rozbawił przeprosinami za te straszne korki, przez które punktualne pojawienie się w klubie Forteca byłoby cudem, a jak wiadomo cuda się nie zdarzają.
Przybyło wiele znanych i lubianych, w jakiś sposób z motoryzacją związanych. Po oficjalnych przemówieniach, rozdaniu nagród, przyszedł czas na skosztowanie pysznych przekąsek i drinków. Naprawdę pysznych. Pewna znajoma mojej mamy, która zabrała mnie tam (dzięki Mamo, było super:)), chciała przekonać jednego nieprzekonanego do tego, na kogo powinno się zagłosować w najbliższych wyborach samorządowych (odbędą się 21.11). Pan Jarosław Kaczyński startować w nich nie będzie, ale jego partia (ogólnie rzecz ujmując) będzie. Pani Ania, znajoma mamy, jest osobą, która Jarosława zna bardzo dobrze. Lecha też znała, od zawsze. Nie lubiła ich. Ale miała swoje powody, takie osobiste, bo wszystkiego tego, o czym opowiem była świadkiem. Otóż, dawno temu, kiedy Jarek znajdował na ulicy w okolicy domu zwłoki kota, zabierał je do domu i robił im sekcje. No czy taki człowiek ma nami rządzić?? Ponadto, Lech i Jarek czasem do szkoły chodzili na zmianę. Byli bardzo podobni, w sumie każdy by tak zrobił. I to by nie było niczym złym, straszne było to, że kiedy Lech dla Jarka zdobył jakąś złą ocenę, ten lał go do nieprzytomności. Wiemy już więc skąd to wszystko (w PiS i między braćmi), czego byliśmy świadkami przez ostatnie lata. Warto dodać, że na Jarosława w ostatnich wyborach w okręgu, gdzie mieszkał z rodzicami, NIKT nie zagłosował. A jak, także dawno temu, jego ojciec, pracując w ogródku czy malując balkon, spadł z drabiny, to całe osiedle się śmiało. Nikt ich nie lubił i teraz się chcą (już tylko Jarosław chce) odegrać.

Pozdrawiam wszystkich moich Czytelników. Cieszę się, że odwiedzacie bloga, niedawno na liczniku wybiło 30 000. To dużo. Dużo zadowala!
Dobrego dnia.

Weekend w Krakowie.

2010-10-10T23:21:00.025+01:00

Zakochałam się. Wiadomo, ale teraz mówię o Krakowie. Co to jest za miasto. Na Kopcu Kraka spokój na co dzień niedościgniony, cudowny, bajkowy, w świetle zachodzącego słońca niezapomniany :)

Kazimierz, dzielnica żydowska, ma atmosferę zupełnie zapomnianego miejsca, w którym dzieje się bardzo dużo, więc to zapomnienie jest pozorne. Ruchliwa harmonia, tak jakby w bramach tych kolorowych kamieniczek szewcy, kupcy i kucharze wciąż zajmowali się swoimi sprawami. Kucharze, zresztą, się zajmują. Pracy mają w bród. Kuchnia żydowska jest przepyszna. Jadłam dziś czulent, czyli pęczak z fasolą i wołowiną. I zgadnijcie co... Mniam! O!

Plac Nowy, Kazimierz

W bramie całej w bluszczu :)

Sukiennice też były... Nie kupiłam matrioszki i teraz żałuję. Dobrze, że to tylko 2,5 h pociągiem. I były też te wszystkie piękne uliczki, odrestaurowane lub nie, z nowymi lub starymi kamienicami.

Na Brackiej wcale deszcz nie padał.

Rynek :)

Wawel to Zamek Królewski. Po tragedii, która miała miejsce 6 miesięcy temu, Wawel "marketingowo" zyskał. Każdy chce zobaczyć to, co wywołało tyle kontrowersji (grób Lecha i Marii Kaczyńskich) oraz to, co sprawiło, że sprawa mogła być kontrowersyjna w ogóle - groby słynnych Polaków, z królami na czele, ale także znanymi politykami czy artystami. Dyskusji, sama ze sobą zresztą, prowadzić nie będę, żal mi tylko Marty Kaczyńskiej, że tak sobie wybrała i teraz na grób rodziców musi jechać parę godzin, a nie np. 10 min. Zapewne zbyt często nie może się przez to z nimi spotkać. Widocznie wystarczy jej fakt, że dziesiątki innych osób codziennie to robią.

Smok wawelski. I słynna o nim historia. Wikipedia tak ją opowiada: "Według starszego przekazu z XII wieku autorstwa Wincentego Kadłubka za rządów króla Kraka w Krakowie pojawił się potwór – smok nazywany "całożercą" (holophagus). Żądał on raz na tydzień ofiary z bydła. Jeżeli mieszkańcy nie dostarczyli mu krowy, zjadał w zamian ludzi. Krak wysłał do zabicia smoka swych dwóch synów (Kraka i Lecha). Nie potrafili jednak pokonać stwora w walce wręcz, więc wymyślili podstęp. Podali mu skórę bydlęcą wypchaną siarką i smok się nią udusił. Następnie bracia poróżnili się o to, kto zwyciężył smoka, i jeden z nich zabił drugiego. Powróciwszy do zamku, [ocalały syn] wytłumaczył ojcu, że to smok zabił jego brata. Gdy został po śmierci Kraka królem, odkryto jego tajemnicę i wygnano z kraju. Jan Długosz w swojej kronice przeniósł bratobójstwo synów Kraka na okres po śmierci ojca, a zabójstwo smoka przypisał samemu władcy."

<3

Greek Story

2010-10-02T05:01:00.059+01:00

Zakinthos to mała malownicza wyspa, leżąca na Morzu Jońskim. Historia jej jako części archipelagu the Ionian Islands jest długa, sięga roku 1500 p.n.e., w ciągu wieków zataczała potężne meandry i związana jest z postacią syna greckiego władcy Dardenusa. Nazwa wyspy wzięła się właśnie od imienia mitologicznego Zakinthosa albo Zakynthosa, wersji pisania nazwy jest wiele, a i tak najbardziej prawidłowo by było napisać w grece, czyli tak: Ζάκυνθος.

Powierzchnia Zakinthos wynosi zaledwie 400 kilometrów kwadratowych. Stolica ma taką samą nazwę jak wyspa, a z architektury przypomina trochę miasta włoskie - co zresztą jest także uwarunkowane historią.

MIASTO ZAKINTHOS

JEST TU (w mieście i na całej wyspie) WIELE POJAZDÓW... ZABYTKOWYCH ;)
FIAT Z POLSKI

Najsłyniejsza budowla w mieście to świątynia świętego Dionizosa, który wpisał się do historii wyspy na tyle wyraźnie, że powstało tu wiele miejsc jego kultu.

Co jeszcze warte podkreślenia to fakt, że kryzys grecki, a właściwie jego przyczyny, są widoczne w mieście wyraźnie. Poniedziałek, południe, gdy cała Europa pracuje, w Zakinthos ludzie gromadnie zbierają się w kawiarniach, barach, miejscowych knajpach, by miło gawędzić przy małej czarnej i słodkich ciastkach. I nie są to turyści, lecz miejscowi. Cóż, pięknie jest leniuchować na Zakinthos, i ja to wiem!

PORT

bottom up, czyli łódka robi psikusa ;)

Dobry marketing wyspy to jej promocja. A wszystko i tak "rozbija" się o pieniądze, jak fale podczas wietrznych dni o skały. Tak na przykład...
Trochę bajek kolorowych trzeba opowiedzieć, żeby produkt sprzedać. Tak więc trudzono się, co by tu zrobić, żeby ta malowniczość wysepki przyciągała turystów z całęj Europy (warto tu wspomnieć, że Czesi to chyba najliczniejsza "kolonia" odwiedzająca Zakinthos!). Wymyślono... Na przykład wrak jakiegoś statku nazwiemy wrakiem szmuglerów, bo to takie ciekawe słówko, którego znaczenie zna niewiele osób, ale brzmi fajnie, kojarzy się z morzem, i jakimiś zawiłymi historiami. Nazwiemy go shipwreck, a potem lawina marketingowa ruszy.
W barach będą serwować drinki błękitne jak laguna, nieopodal której rozbił się kiedyś sławetny dziś statek, przyrządzane na bazie blue curacao, pyszne zresztą :)) Będą koszulki z obrazkiem statku, i kubki, i pocztówki, i wycieczki do niego. Zarówno statkiem, aby popodziwiać go z plaży, jak i autobusowe - dzięki którym uchwycimy widok z klifu, poczujemy na dodatek silny wiatr wiejący w tamtych stronach, podziwiać będziemy ogrom morza otaczającego przylądek, i tak dalej! Tacy to dzielni byli kapitani owego shipwreck...
mama pije shipwrecka :)

wiało bardzo mocno!!

Ale najważniejsze, dla marketingowców oczywiście - Zakintos to będzie (jest) wyspa żółwi. Nieważne, że w miejscu, gdzie rzekomo ma być ich wylęgarnia i najliczniejsze skupisko, jest ich 5, ale tak naprawdę nikt żadnego dawno już nie widział (nie napiszą w przewodniku, że liczba żółwi wynosi 10, bo to zbyt spore minięcie się z prawdą, przecież nikt ich nie spotyka!, nie napiszą 1 - bo to wyspa żółwi, a nie żółwia). Liczy się pomysł. Żółwie w Europie? W Ekwadorze, owszem. Na Gwadelupie oczywiście też, na Malediwach, to potwierdzę!, ale w Morzu Śródziemnym? Tak oto organizowane są wycieczki statkiem ze szklanym dnem, które ma umożliwić oglądanie zwierząt (dziś akurat ich nie ma, o jaka szkoda - i tak codziennie!), na plażę, gdzie rzekomo o świcie się pojawiają wstęp kosztuje 6 Euro od osoby, oczywiście są także w sklepach z pamiątkami liczne gadżety z wizerunkiem zielonych "słodziaków" - a więc tak, jak w przypadku shipwreck: kubki, solniczki i pieprzniczki, obrusy, chustki, czapki bejsbolówki.
GARACAS, plaża żółwi, choć ich brak. Widok za to piękny, morze zachęca do dalekich wycieczek wpław :)

Pomyśli zirytowany turysta, że robią z niego palanta, a tu proszę, nagle, w tymże Garakas, spotykamy pewną wolontariuszkę z Niemiec, która zajmuje się składanymi przez żółwie jajami. Koszyki, w których znajduje jaja, umiejscowione są co prawda 2 metry od leżaków i parasoli, przeznaczonych dla licznie przybywających tu turystów, ale takie życie - business is business. Co prawda, jak mówi wolontariuszka, żadne z jaj się nie uratowało, ale ktoś, a raczej na pewno coś, je do tej dziury kiedyś włożyło... Zabawna historia, z jajami chciałoby się rzec.

Tak więc żółwia widziałam najprędzej w takiej postaci:

Ale za to kóz, świń i kur mnóstwo. Śmiesznie, jak taka farma mieści się zaraz obok tawerny. Wiesz co jesz. Też fajnie.

Jednak zdecydowanie moim faworytem wśród spotkanych zwierząt był kot.

Kot hotelowy. Nawzałam go Fred i bardzo się z nim zaprzyjaźniłam. Zwątpiłam jedynie, kiedy na kolacji (nieraz nam towarzyszył) przyniosłam mu rybę w cieście ze szwedzkiego stołu (wyobrażacie sobie większy rarytas dla kota??), a on jej nie zjadł. Dba o linię. Moris, bierz przykład!!

Z FREDEM

FRED PIJE WODĘ Z POPIELNICZKI, W NASZYM POKOJU, 807, HOTEL THE BAY, KTÓRY BĘDĘ BARDZO MIŁO WSPOMINAĆ <3

Miejscowość, w której my spędziłyśmy dwa piękne tygodnie to Vasilikos. Z dala od Laganas. Laganas to najsłynniejszy kurort wyspy. Atmosfera jak w Rimini (chyba, bo nie byłam, ale wiele złego słyszałam). Wąska plaża, niezbyt czysta, zaraz przy promenadzie i wielkim parkingu, miejscowość to głośna, jest w niej oczywiście McDonald's, Subway, knajpa chińska, indyjska, stołówka z hamburgerami i trochę Hawajów. Czyli Waikiki Club :) Mydło i powidło, głośno i mało wypoczynkowo. Jak dla mnie.
Przed sklepem z pamiątkami. Gołą pupę zawsze sprzedasz.

Skład quadów, czyli bardzo popularnych na wyspie pojazdów, choć pustyni tam brak...

A propos wypożyczalni, to z usług jednej, ale samochodowej, skorzystałyśmy. Błękitny Fiat Grande Punto dzielnie spisywał się na górzystych, stromych i wąskich drogach wyspy, czym zasłużył sobie na taki widok;) Keri Beach.

A wracając do pokoju 807, widoki z łóżka będę wspominać!

W Vasilikos, wiosce, gdzie mieści się "nasz" hotel, odwrotnie niż to ma miejsce w Laganas, plaża jest piękna, szeroka, piaszczysta, o poranku aż się świeci. To na niej spędzałyśmy po 9 godzin dziennie. Z przerwami na pływanie w świetnym morzu, oczywiście.

To były piękne dwa tygodnie, spędzone ze świetnym kompanem czyli moją mamą, podczas których przede wszystkim bardzo wypoczęłam, wypływałam się, wygrzałam (trudno było wczoraj wracać do Polski, gdzie chłód sięgał 6*C, jeśli jeszcze pół tego dnia spędziłam na gorącym piasku w Grecji) oraz skosztowałam delicji lokalnej kuchni (i moim faworytem pozostaje, w Grecji byłam już szósty raz, sos tzatziki, choć oryginalne przepisy na ten przysmak mówią o sześciu ząbkach czosnku na półtorej szklanki jogurtu, i to mnie przeraża!). Krótko mówiąc - cieszyłam się życiem :)
Takie są kolory Zakintos:

Hong Kong, Makao.

2010-09-06T18:24:00.050+01:00

Dzisiaj jest 6. września. A miesiąc temu był 6. sierpnia. Czyli koniec chińskiego koszmaru. I początek wakacji w Hong Kongu (HK). Samo życie - coś się kończy, coś się zaczyna. Dodam tylko, że koszmar trwał do końca. I wątek rozwinę. Nie wystarczyło opuścić dom w Chinach - nie tylko mój, wielu karaluchów, na przykład, także... Musiałam dojechać na samo lotnisko w HK, żeby być pewną, że więcej chińskich przygód nie będzie (chiński to w moim własnym słowniku określenie uniwersalne na rzeczy straszne, dziwne, niefajne - ogólnie rzecz ujmując). Droga z Shenzhen do HK trwać mogłaby 45 minut, ale trwała dwie i pół godziny. Pokonałam ją w małym vanie, którego kierowca chyba naprawdę nie zdawał sobie sprawy, że nie jedziemy na biwak, ale na lotnisko, a tam warto być punktualnie, bo samolot na niego, a raczej na osoby, które wiezie, czekać nie będzie. Całe szczęście, że wyjechałam sporo wcześniej. Przecież to nie Japonia i jeśli coś może się nie udać, to się nie uda. Sama nigdzie nie leciałam, ale chciałam, żeby to wyczekane spotkanie odbyło się w normalnej konwencji, czyli ja na lotnisku w HK czekam na mojego chłopaka przylatującego z Polski. Kierowca mianowicie: a. zatrzymał się na 20 minut w jakimś barze przydrożnym, żeby kupić sobie lunch, śmierdzący jak nie wiem co zresztą (a potem go zjadł w tym małym samochodzie!); b. na "granicy" (między Shenzhen a HK przebiega granica Chin, choć HK już należy do Chin od 1997, ale nie będę zgłębiać tego naprawdę skomplikowanego tematu) ustawił się w najdłuższej kolejce, c. nie rozumiał, gdy w języku angielskim tłumaczyliśmy mu, że każdy po coś pilnie i bezwarunkowo musi na lotnisku być o określonej porze (zresztą migowy też był grany, i chiński - "dla początkujących", co prawda..., TEŻ), d. NIC SOBIE Z TEGO WSZYSTKIEGO NIE ROBIŁ. Cóż. Facebook Ci to powie, że never argue with an idiot, cause he'll bring you down to his level and beat you with experience. Mam nadzieję, że jednak nikt się nie spóźnił.

Powitanie wyczekane, możecie sobie wyobrazić, co się działo :) Do hotelu dotarliśmy środkami komunikacji miejskiej, bo tam nie to co w Polsce i metrem dojedziesz wszędzie. Mimo że HK jest malutki to i tak lotnisko mieści się bardzo daleko od centrum. Potem było pyszne sushi. Tak się nam to miejsce podobało, że codziennie rano mówiliśmy sobie, że dziś to na pewno tam znów pójdziemy na obiad - i zgadnijcie co... nigdy już tam się nie pojawiliśmy. Ale wspomnienie pozostało bardzo miłe. W Azji (nie tylko w Japonii samej, choć to przysmak oczywiście pochodzący z Kraju Kwitnącej Wiśni) rodzajów sushi jest całe mnóstwo, zresztą w jednej z następnych notatek coś na ten temat napiszę. Wracając do naszego popołudnia to... już się zrobił wieczór. Marcin ma świetną orientację w terenie, muszę przyznać. Nie znał miasta (to ja tu już kiedyś byłam!!), a potrafił doprowadzić nas do celu. I to bardzo przyjemną drogą, nad zatoką, zaliczyliśmy nawet pokaz laserów, dzięki któremu olbrzymie drapacze chmur, znane na całym świecie, wyglądały jeszcze bardziej niesamowicie niż za dnia. A celem był The Peak. Czyli wzgórze, z którego widać panoramę całego miasta. Na szczyt dotarliśmy kolejką około 22.00. Widok... zresztą sami oceńcie (tu nieco rozmazany, zatem wyobraźcie sobie raczej sami).

NA THE PEAK W OGÓLE ZDJĘCIA BYŁY BARDZO... ARTYSTYCZNE

Na szczycie chcieliśmy coś zjeść. Reklamy tamtejszych restauracji nie pozostawiały wątpliwości - niebo w gębie bliżej nieba. Ale niestety wszystkie knajpki zamykały się o 23.00, tak więc z nieba w gębie nic nie wyszło. A i zjechać kolejką się nie udało. Ale za to zaczęło lać, było 10 minut po jedenastej w nocy, a my byliśmy na szczycie, bardzo, bardzo daleko od hotelu. Nic to. Zaczęliśmy schodzić drogą przeznaczoną dla samochodów. Schodzimy, schodzimy, schodzimy i zeszliśmy może 20 metrów w dół, taka okrężna była ta droga, i gdybyśmy kontynuowali wędrowanie nią to połowę pobytu w HK zajęłoby dotarcie do celu, jakim tym razem był nasz pokój.

Marcin wymyślił zatem, że odbijemy w lewo i zejdziemy bardzo dziką dróżka, stromą i ciemną. Nie było ruchu. Ryzykujemy. Dżungla przerażała (najwyższe partie The Peak porośnięte są niesamowitym tropikalnym lasem), ale my się nie poddawaliśmy. Deszcz też przerażał, ale my i z tego powodu się nie poddawaliśmy. Marcin z koszuli zrobił parasol, ja zdjęłam buty, w których ślizgałam się teraz jak na lodowisku. Warunki dzielne, jak my. W którymś momencie zauważyliśmy na tej wąskiej dróżce szerszy od niej samej (nie wiem do dziś jak to możliwe) meleks. Nasze schronienie na następne 10 minut, podczas których zebraliśmy siły, zrobiliśmy film i obmyśliliśmy plan. Chcieliśmy, to jasne, zejść do miejsca, gdzie będzie się dało złapać taksówkę, pojechać nią do Seven Eleven (to sieć 24-godzinnych sklepów), kupić tam COKOLWIEK, zjeść to cokolwiek w pokoju i pójść spać.

Podsumowując już tylko powiem, że skończyo się na orzeszkach z mini baru. Ale naprawdę było fajnie.

W sobotę, drugiego dnia naszych szalonych wakacji, zdecydowanie późno opuściliśmy pokój. Chcieliśmy odwiedzić wyspę Lantau, słynącą z mieszkających tam mnichów, wielkiego Buddy, barów z regionalną kuchnią, Wisdom Path (po odwiedzeniu której jest się bardzo mądrym oczywiście), świątyni i sklepu z suwenirami. Ostatecznie byliśmy tylko w sklepie (HK jest upalny latem, powietrze stoi jakby w miejscu, zatem zakup wachlarza i wody był konieczny) i zobaczyliśmy Buddę. Wyspa zamykana jest o 18.00. To znaczy nie tyle wyspa, co kolejka linowa, która łączy Lantau z wyspą HK. Ale Buddę odwiedziliśmy i Marcin stwierdził, że on mówi Wielkie Joł, żeby pozdrowić turystów.

LANTAU ISLAND

NA WYSPIE SPOTKALIŚMY STADO KRÓW

W niedzielę była plaża, naprawdę jak na miejską plażę tak wielkiego miasta, to trzeba przyznać, że spisała się świetnie, i w Morzu Południowochińskim pływaliśmy, słońce świeciło na nas dosłownie pionowo (niedaleko już stamtąd do równika), a w lokalnej Pizzy Hut można było zjeść pizzę z sosem curry i kurczaka po portugalsku. No czego więcej w życiu trzeba... Chyba tylko dobrego drinka. Pyszne mojito wypiliśmy wieczorem. A było to na The Avenue of Stars (znam może dwie z 30 gwiazd, które odbiły tam swoje dłonie, ale przecież to nic, świat, którego się nie zna to jest dopiero przyciągający świat).

WIDOK Z BARU :)

Makao to była portugalska kolonia. Dotrzeć tam można w godzinę, wodolotem z HK. I Makao jest zupełnie inne niż HK. Trochę brudniejsze (cóż, portugalskie miasta są w ogóle brudniejsze niż angielskie), szalone (tyle kasyn to chyba nawet w Las Vegas nie ma, z nich zresztą słynie Makao) i multikulturowe jak USA (trochę Portugalii się wyczuwa, trochę Wielkiej Brytanii, trochę Chin, a wszystko tworzy niezbyt ciekawy obraz tego miasta). Ludzie wydają się mili, w Starbucksie też (jak w HK) mają wyciskane soczki (te z marakui najbardziej przypadły nam do gustu i pliśmy je codziennie) i panuje tam bardzo egzotyczna atmosfera. Ale wbrew pozorom i tego, co widzicie na poniższych zdjęciach, brakuje temu miejscu zdecydowanych kolorów. I wyrazistego charakteru.
Z KATEDRY ŚWIĘTEGO PAWŁA, WYBUDOWANEJ PRZEZ PORTUGALCZYKÓW, ZOSTAŁA JUŻ TYLKO FASADA

KASYNO

MY I KOLONIALNE BUDYNKI

Ostatni dzień spędziliśmy na zwiedzaniu HK. Dziwnie byłoby pojechać do HK i nie zobaczyć prawdziwego HK. Czyli HK jako centrum biznesowego, zakupowego i bardzo zatłoczonego. Żartuję trochę, bo już nieraz wcześniej zagłębialiśmy się w typowe dla tego miasta ulice, przebiegające między wieloma wieżowcami, wąskie, otoczone chodnikami pełnymi ludzi. Nie chcąc korzystać z metra, aby dojść do centralnej stacji trzeba było takich ulic parę przejść. Tym razem jednak, obejrzenie tych wszystkich, a w każdym razie najsłynniejszych, ulic było naszym celem. Najwyższy budynek w HK to Intl Commerce Center, ten tylko z pewnej odległości podziwialiśmy. Taki natomiast widok mieliśmy z 42. piętra budynku China Bank, też jednego z rekordzistów.

TAKI JEST HK

STATEK-MARZENIE KAŻDEJ DZIEWCZYNKI

THE AVENUE OF STARS

MARCIN ZWIEDZA OCZAMI

HK POD SŁOŃCE

HK W PRZEBUDOWIE

MARCINA FASCYNACJA EGZOTYCZNYMI OWOCAMI

NOCĄ

THE PEAK, PRZED BURZĄ, CHOĆ JUŻ WIEJE!!

ADOPCJA:)

I na dodatek w HK zostaliśmy rodzicami cudownych chińskich dziewczynek... Przynajmniej na te parę chwil, kiedy aparat pstrykał.

La-to, la-a-a-to, lato ...w mieście!

2010-08-17T21:09:00.005+01:00

Lato w mieście ma bardzo wiele zalet.

Chociażby odkrywamy to m i a s t o na nowo. To znaczy w ciągu roku znamy je, bardzo dobrze, ale przemieszczamy się po nim samochodem, metrem, autobusem. Spacer robimy wokół domu, po Nowym Świecie albo Łazienkach Królewskich. No i ze stacji metra do szkoły, do pracy albo fryzjerki. A kiedy są wakacje i mamy więcej czasu, bierzemy rower. Nogi dalej dojdą także. I zwiedzamy. Odkrywamy nowy sklep z żywnością BIO, na która jest szał, albo z ciuchami vintage, na które też jest szał, albo nowy kawałek ścieżki rowerowej - podobnie. Nie ma jednak szału, kiedy my jesteśmy bardzo pozytywnie nastawieni do świata, a świat krzywi się i gorzknieje. Pluje na nas. Taka sytuacja... Jadę na Mokotów rowerem. Zaczynam podróż od alei K.E.N. (w Hong Kongu - to będzie a propos K.E.N. - bardzo często musieliśmy wypełniać różne ważne papiery i podawać adres zamieszkania; czy aleja K.E.N. to KEN AVENUE??, bo jeśli tak to brzmi bardzo bajkowo i brak tylko Barbie Ave. gdzieś u boku... kena). Mijam wiele poprzecznych ulic od Przy Bażantarnii począwszy. Czasem zdarza mi się przejechać na czerwonym, ale tylko wtedy, kiedy widzę, że nic na mnie nie wjeżdża, a na pewno nie patrol policji. Rozpędzam się przed Ciszewskiego, myśląc, że i tu zdążę. Myśl spontaniczna, choć kontrolowana. Kiedy widzę, że nic z tego, szybko hamuję. Na pasy wjeżdża pewien samochód. Zatrzymuje się. Wysiada jego kierowca i wykrzykuje do mnie: "Masz czerwone idiotko!". Te słowa odbiły się ode mnie szybciej niż do mnie tak naprawdę dotarły, więc ja tylko odpowiedziałam: "Pan też, auto, bardzo fajne". Cisza. W tym czasie z K.E.N. Avenue w lewo, w Ciszewskiego, ku nam, skręca jakiś samochód, którego kierowca z kolei nie ma prawa dostrzec stojącego na środku, czerwonego, samochodu (idiotyczny, to może był pomysł zatrzymania się na środku całkiem ruchliwej ulicy, jeśli już mamy używać takich zwrotów). I prawie wjeżdża w samochód rozzłoszczonego moją postawą kierowcy (tylko dlaczego????, może śledził całą moją drogę "kenem"??). SZAŁ...

Lato w mieście sprzyja pielęgnowaniu życia towarzyskiego. Na to w ciągu roku także często brakuje czasu. Ale w wakacje można się spotkać bez wyrzutów sumienia (że nauka, praca, wyspać się trzeba, bla bla bla) i na przykład pójść na długi, miły lunch z przyjaciółką. Do nowej restauracji. Owszem, ta o której napiszę należy do Znajomego, ale nie pisałabym o niej, gdyby nie była wyśmienita. MERLINIEGO 5 ma piękne wnętrze w stylu Almi Decor (uwiodło mnie połączenie cegły ze starymi, złotymi zdobnymi lustrami), znakomitego Właściciela (znam Pana Andrzeja i wiem, co mówię - ah, gdyby każdy "lokal" miał takiego menadżera, właściciela, pana...!), ale przede wszystkim pyszne jedzenie. Wypróbowałam domową lemoniadę (i dostaje ona ode mnie 5 z plusem), sałatkę Cezar według oryginalnego przepisu, czyli podawaną z jajkiem w koszulce, a nie żadnym kurczakiem! (i dostaje ona ode mnie 5 z plusem) oraz (grzech, wiem, ale to było WARTE grzechu) makaron z borowikami. Znów 5 z plusem. A ja jestem w niebie. I moje podniebienie też, w siódmym.

Będę częściej odwiedzać MERLINIEGO 5 i pisać tu o kolejnych przyczynach mojego w niebie bycia. Ale Wam też polecam odwiedzić to miejsce. Wejście na przeciwko Warszawianki. Pozdrawiam wakacyjnie <3

BUZIAKI Z HK!!

2010-08-10T15:22:00.003+01:00

Na razie tyle... Po powrocie, czyli już w czwartek zdam relację z tej pięknej wycieczki do HK i Makao!

papa!

2010-08-05T13:44:00.001+01:00

Tak dobrze mi w Chinach, że ostatni wieczór w tej republice ludowej spędzam... na łóżku w swoim mieszkaniu, jedząc sushi, pijąc miso, i colę zero też. Aby jakoś przetrwać ostatnie godziny, a trochę ich jest - 12 do pożegnania się z tym mieszkaniem - potrzebuję trochę Japonii, trochę Ameryki i Internetu :)) Także pozdrawiam serdecznie z ChRL, jutro dodam ostatnie zdjęcia stąd (jutro, bo jedynie w szczególnych miejscach działają pewne strony - jak blogger.com - w pełni, a jutro będę w takim szczególnym miejscu; jest nim hotel ShangriLa, z którego około 10 rano wyruszę na lotnisko w Hong Kongu). A potem będzie już tylko bajka.

Sto dwudziesty post na joasiafromasia dodaję właśnie :)

Wstrząsające obrazki z Chin ;)

2010-08-02T13:44:00.004+01:00

...

Klną... I to z błędem klną...

Życie jej dziecka jej niemiłe... A niby może mieć tylko jedno. BTW - rozmawiałam z Chinką i mówi, że (choć prawo pozwala mieć jedno dziecko w Chinach) aby mieć więcej dzieci Chińczycy jadą do Hong Kongu lub na wieś... Się nie doliczysz!!!

Jedz módl się i kochaj. Nie śpij zwiedzaj. Znaj jednak granice.

2010-08-01T11:59:00.003+01:00

Chciałam tu coś napisać. I nawet wiedziałam o czym chcę napisać, ale nie wiedziałam, jak najlepiej ubrać to w słowa. I czytałam książkę. Zresztą głośna to pozycja ostatnio, bo jak się pojawia sława z Hollywood to jest głośno. A pojawia się sama Julia Roberts, zagra główną rolę w filmie, którego scenariusz jest oparty na tej książce. O tytule "Jedz, módl się i kochaj". No to cytuję: "Pomimo wszystkich tych niemiłych przygód podróżowanie jest jednak prawdziwą wielką miłością mojego życia. Od czasu kiedy w wieku szesnastu lat pojechałam w swoją pierwszą podróż do Rosji za pieniądze zarobione na pilnowaniu dzieci czułam niezmiennie, że jeżdżenie po świecie warte jest wszelkich kosztów i poświęceń. jestem lojalna i stała w miłości do podróży tak, jak nie zawsze byłam stała w innych miłościach. Do podróżowania mam taki stosunek jak szczęśliwa młoda matka do swojego nieznośnego, cierpiącego na kolki, niespokojnego nowo narodzonego malucha - niezależnie od tego, na co mnie naraża. Ponieważ je uwielbiam. Bo jest moje. Bo wygląda dokładnie tak jak ja. Może mnie całą obrzygać, jeśli przyjdzie mu ochota... i niczego to zmieni w moich uczuciach."
No i kilka uwag. Ze mną nie jest aż tak dobrze. Z bezwarunkową miłością do podróży. Uważam, że coś na siłę tylko, gdy ma sens... Wyprawa w dalekie strony może być sensem samym w sobie, ale lepiej znać słowo granica. No i to porównanie. Dosyć drastyczne. Jakby mnie własne dziecko (niemowlak) obrzygało to bym się umyła, a jemu zęby. Do miejsca chyba łatwiej jest się, skutecznie!, zniechęcić. Mimo wszystko jednak coś w tym cytacie z prawdy jest...
Wczoraj na przykład jakiś pan naiwnie myślał, że sobie z nim nie poradzę i chciał mnie wywieźć, zapewne gdzieś hen hen daleko (ale w końcu się godaliśmy - to znaczy ja z nim na pewno, w drugą stronę chyba gorzej, on po chińsku, a ja po polsku i jego zapewne pierwsze spotkanie z moim ojczystym językiem było brutalne, poznał tylko przekleństwa), a potem pewien mokry szczur obrał drogę przejścia z jednego końca stacji autobusowej na drugi przez moją nogę...
Po powrocie z podróży o takim klimacie powinnam przez najbliższy rok albo dłużej nie opuszczać Polski w ogóle, ba! - Warszawy. Cieszyć się, że jedyne zwierzę, które może mnie podeptać to Moris. Mimo to - ja swoje. Myślę, że jeszcze w sierpniu, po pełnej mniej lub bardziej pikantnych przygód podróży do Chin, polecę... gdzieś:D Ale szczurów już nie chcę.

A poza tym... Nie dość, że Julia Roberts, to jeszcze podróżniczka. Nie mogę się doczekać ekranizacji "Jedz, módl się i kochaj".

Buźka z Chin for all!

2010-07-25T12:07:00.001+01:00

NO miau, NO hau!!

2010-07-25T06:23:00.003+01:00

W tej cześci Chin, gdzie teraz jestem, pogodę można by określić tak oto: w kratkę. Słońce, deszcz, słońce, deszcz. Przecinki tutaj oznaczają dwie godziny, czasem jedną, a nawet pół czy kwadrans. Pewnego dnia mijającego tygodnia kratka była rzadka. Lało pół dnia. Takie szare pochmurne dni sprzyjają albo wyjściu do kina, albo siedzeniu i czytaniu książek, albo oglądaniu fimów na DVD, albo pisaniu, albo spaniu. Albo gotowaniu. Byłyśmy cztery w apartamencie. W lodówce poza zgniłym pomidorem, resztką czekolady i keczapem, miałyśmy dwie główki kapusty. Ostatecznie można było wyjść do sklepu, aby dokupić coś do tej kapusty i zrobić nieco bardziej treściwe danie. Bo jak kapusta, to musi być BIGOS. Opowiedziałam dziewczynom o bigosie, polskiej tradycyjnej potrawie świątecznej i już mogłam tylko oglądać jak cieknie im ślinka. Wracając do ewentualnych zakupów... Średni pomysł. Właściwie... a. zmokłybyśmy, b. co dokupić?? Grzyby, które wyglądają tu jak kawałki kory obłupane z jakiegoś starego dębu (chińskiego zapewne i na dodatek!!), cebulę (okej, ale z uwagi na klimat tutejszy - czyli powietrze stojące w miejscu nawet w czasie ulewy, i na brak okapu w kuchni, nikt nie zdecydowałby się na takie „ostre” - także w zapachu - gotowanie), mięso??. O nie, bigos przyrządza się z wieprzowiną, wołowiną, ewentualnie drobiem. A tu w sklepie ciężko się dogadać. Ponadto wiemy, z czego słynie kuchnia chińska. Miał, miał, chau, chau. Bigos z mięsem z psa i kota to już nie bigos. Po licznych przemyśleniach moich, Marii, Maji i Mariny pozostałyśmy przy bigosie w wersji models fit, diet and light. Czyli kapuście z patelni. To pewna wersja.

Raz lało, jak tylko w tropikach potrafi, a raz nie było wody bieżącej. Cóż, widziałam miejsca, gdzie to stan permanentny, i myślałam wtedy dużo na temat nieposiadania wody. Wizja przerażająca. Zadzwoniłam do naszej agentki i spytałam, kiedy można spodziewać się wody. „Wieczorem” - odpowiedziała, jak gdyby nigdy nic. Chciałam więc wrócić do łóżka i z książką spędzić kilka najbliższych godzin, brudnych nieco. Po paru minutach dostałam wiadomość, że jednak mam jeden casting. Buzię umyłam wodą mineralną. Zęby też. A włosy?? Niewiele myśląc, zeszłam do „salonu fryzjerkiego” (brzmi zbyt, o wiele zbyt, dumnie niż to w rzeczywistości wygląda, stąd cudzysłów!), który mieści się na dole naszego budynku. Mieli wodę. Pokazałam „fryzjerowi” (uwaga jak wyżej), że chciałabym, aby mi umył włosy. Skierował mnie na leżący fotel, pokryty słomkową matą, na końcu którego była „fryzjerska umywalka” (wiadomo...). Zapowiadało się strasznie. Było bosko. 40-minutowy masaż głowy i karku, czyniony przez przemiłego chińskiego chłopaczka. Uśmiechał się, coś próbował mówić, ale nie chciał po chińsku, więc wyszło trochę - przepraszam za brutalność opisu - jakby głuchoniemy próbował coś powiedzieć. Jedna próba mu zresztą wyszła. Powiedzmy. „You is model... good”. Rozczulił mnie. A „koszt” całego zabiegu? 15 RMB czyli 6 złotych. Dostał 20. Nie potrafiłam inaczej.

2010-07-22T11:31:00.003+01:00

W przypływie wolnego czasu, czego zupełnie się nie spodziewałąm (czyżby Chiny się zmieniały?), wybrałam się dziś do największego centrum podrób na świecie. Bardzo interesowało mnie samo zjawisko ogromnego targu, na którym można kupić od ręki lub zamówić i potem kupić każdy model: torby, butów, czapki, skarpet, portfela, pierścionka, bransoletki, naszyjnika, walizki, teczki I TAK DALEJ każdej luksusowej marki: Louis Vuitton, Burberry, Guess, Prada, Omega, Ralph Lauren, Polo, Kenzo, Bulgari, YSL, Gucci I TAK DALEJ. Zjawisko imponujące, i o to uczucie raczej chodzi. Nie o to, aby się obkupić w te wszystkie cudeńka, bo trochę niesmak pozostaje. Oryginalna podróba jest OK, wymarzona też OK, ale człowiek-jedna-wielka-podróba (jak Chinka-elegantka, do dyskoteki dumnie zmierzająca wieczorową porą) nie jest OK. Wracając do tego centrum handlowego. Luohu Shopping Center, bo tak się nazywa, mieści się tuż przy jednej z największych stacji metra, autobusów i pociągów w Shenzhen. Łatwo tu dojechać z Hong Kongu, co odgrywa ważną rolę, i do czego wrócę. Luohu to 5 gigantycznych pięter stoisk z wyżej wymienionymi dobrami, jak i elektroniką. Mają iPhone 4 w wersji, której w oryginalnym wydaniu jeszcze nie pokazano. Ale Chińczycy są szybcy i wiedzą wiele, i wyprzedzili Amerykanów. I tego się bójmy, to tak w ogóle dotycząca wielu spraw i Spraw uwaga. A jeśli czegoś by nie mieli - tyczy się to zarówno ciuchów, akcesoriów maści różnej - damskich, męskich, jak i sprzętu elektronicznego, to nie mają tego dziś. Bo co robi Chińczyk, kiedy nie pracuje? Pracuje. Luohu jest czynne od 10 rano do 21-22, tak by pozostałe 12 godzin można było spędzić na szyciu, przeszywaniu, majsterkowaniu, skręcaniu. Jednego dnia zamawiamy, następnego odbieramy. Byłam świadkiem takiego zamówienia. "But be nice and come to me tomorrow" - lojalność wymagana. Choć o zaliczce mowy nie było. Chińczyk, u którego zamówienie złożono, cieszy się samą nadzieją, że klient wróci na następny dzień, że to nim się zainteresował, a nie kimś z pozostałych stu czy dwustu sprzedawców, no i że będzie miał co robić w nocy. Chińczyków chyba bardzo przeraża myśl o wolnym czasie. Ot, taki wniosek. Wracając do połączenia przystępnego z lotniska w HK do Shenzhen. To jest wszystko bardzo dobrze pomyślane. Amerykański biznesmen z bożej łaski, ląduje rano w sobotę w HK, by około południa zacząć robić zakupy w Luohu. Kupuje, kupuje, zamawia, zamawia, zje po chińsku, poczuje trochę klimat, uwierzy że Chińczyków rzeczywiście jest półtora miliarda (ja w to wierze, mam cały czas wrażenie, że otaczają mnie ich miliony, mnie jedną, tu, w zachodniej części Shenzhen, gdzie mieszkam!), przenocuje w eleganckim hotelu obok centrum handlowego (to też dobry biznes taki hotel tam), w niedzielę rano wróci do Luohu, odbierze iPhona 4, którego jeszcze nie ma, i inne gadżety, ciuchy, pierścionki Tiffany'ego i uda się na hongkońskie lotnisko. Wróci do wsi pod Chicago i już w poniedziałek zacznie zarabiać, to co wydał, i wiele wiele więcej, bo nikomu nie powie, że tę oto torebkę Gucciego kupił za 2 dolary. Dobremu znajomemu sprzeda za 10 dolarów (na eBayu będzie próbował za 30 i pewnie mu się uda) i i tak usłyszy tonę słów wdzięczności. Taka fajna ta torebka. Za takie śmieszne pieniądze. Teraz można się pokazać. God bless China.

PS. Nie, Chiny się jednak nie zmieniły zbyt wiele przez ostatnie trzy lata, od 2007, kiedy tu spędziłam parę tygodni.

Chiny!

2010-07-18T11:29:00.002+01:00

Pozdrawiam Wszystkich z Chin :)
Biedni ci Chińczycy, nie mają Facebooka. I nie mogą pisać notatek na blogu serwera blogger.com, chyba że przebywają w bardzo szczególnych miejscach, takich jak ja teraz. Jestem mianowicie w barze hotelu Shangri La, który mieści się niedaleko mojego apartamentu. Tu wszelkie blokady na strony zakazane są usunięte. Ciekaw, co zrobiłby Hu Jintao, najważniejsza osoba w państwie - przewodniczący ChRL, gdyby się o tym dowiedział??
Czekam na pomysły :-) Do wygrania typowy prezent z Shenzhen. ;-))

2010-07-16T20:37:00.005+01:00

Jeszcze nie z Azji, z Finlandii, gdzie mam międzylądowanie. A notatka w ogóle nie o Azji, nie o Helsinkach, tylko o Warszawie. Wiecie co by się stało gdyby mi wczoraj odcięli ciepłą wodę??
Nic.
Upał w Polsce (38*C pokazywał mój samochód, więc co czuło ciało?!?!, ehhh) jest warty odnotowania na tym źródle wspomnień, wpisów ważnych, historii mojego życia :-)

A poza upałem jest w Warszawie open air. Opener salon luksusowych samochodów. Opener bo na świeżym powietrzu i opener bo otwiera oczy na inny świat. W takim sensie, że przyzwyczajeni jesteśmy raczej do Skód, Opli i Fiatów:-] jeżdżących po polskich drogach. A nie do Astonów Martinów (tak rzadko się o nich mówi w polskim języku że nawet odmiana tej nazwy nie jest oczywista i zapewne się pomyliłam, ale to już pozostawiam mojej Mamie do weryfikacji...), Porsche, najbardziej luksusowych Mercedesów, Lexusów i BMW. I wszystkich innych. Jaguarów, Audi, Maserati, I TAK DALEJ.
Mówię o ulicy Żurawiej. Fajny salon. Ale następnym razem odwiedzę go na piechotę, bo w swoim WOZIE czuję się tam nieco nieswojo :P Ah, no i założę jakieś bardzo markowe szpile, jak będę tam szła. Albo chociaż ich podróby. Z Chin.
Dobra, lecę do Hong Kongu. Miss Czechowska kindly asked to the gate 37. uhh.. PAAAAAAAA

Azja znów.

2010-07-07T07:44:00.005+01:00

Za trochę ponad tydzień Chiny. Kiedy przeglądam notatki z tego bloga, zauważam, że najbardziej zirytowane opisy rzeczywistości tworzyłam właśnie będąc w Shenzhen 3 lata temu. Czyli nie będzie łatwo? To gniewne podniecenie bierze się bowiem z wkurzającej mentalności Chińczyków, trudnej pogody, bałaganu na ulicach, ciężkiej pracy też. A może coś przez te 3 lata się zmieniło? Oby. Liczę na umyte ulice, na to, że ludzie się na nich nie odżywiają, nie załatwiają... Z drugiej strony, od strony antropologicznej, ciekawie jest obserwować tak inną kulturę. I tym razem postaram się nie kłócić cały czas i o wszystko, i na każdym kroku, ze sprzedawcą, taksówkarzem, fryzjerem w pracy, itd itd itd... Zgoda buduje, wiadomo, tyle się tego nasłuchałam w ostatnim miesiącu, że już inaczej chyba nie będę potrafiła??? ;)
Wracając do pogody - upały w Pekinie (a to w skali całych Chin, nie mówię o Azji Południowo-Wschodniej!, niedalekie od HK miejsce) ostatnio osiągają rekordowy poziom. Czyli będzie 35*C, będą straszliwe burze, co prawda tropikalne, ale to tylko ten epitet dobrze się kojarzący, sprawia że lepiej myślimy o takiej "egzotyczne"j pogodzie. W rzeczywistości pracować w takich warunkach, zwiedzać zresztą też, jest całkiem męcząco! To kolejny aspekt obrazujący klimat, nie w dosłownym tego słowa znaczeniu, państwa o największej liczbie mieszkańców na świecie.
No i wracamy do pozytywów. Jasny punkt mojego wyjazdu to 5 dni wakacji w Hong Kongu, podczas których mam zamiar lepiej poznać to najbardziej zaludnione miasto na świecie, a ponadto odwiedzić Makao, byłą kolonię Portugalii, podobno bardzo romantyczne miejsce, gdzie czuje się południową Europę bardzo wyraźnie. Będzie mi tego trzeba...

2010-07-05T22:43:00.013+01:00

Nad polskim morzem nie byłam ze sto lat, a dłużej niż parę godzin - dokładnie pięć. Czyli wiele zapomniałam. A właściwie nie znałam. I niespodzianka była fantastyczna, kiedy znalazłam się w polskim Saint Tropez, czyli Sopocie. Ktoś by powiedział, że każdy ma takie St Tropez na jakie sobie zasługuje, ale Sopot naprawdę dostaje ode mnie 5. Za Monciaka, pyszne śniadania, oishi sushi, boskie molo, piach jak mąka, w tych dniach słońce piękne i wszystkie bezcenne chwile spędzone tam! Świat. To się czuje w Sopocie. Co innego czuje się kilkadziesiąt minut drogi samochodem stamtąd. Włodysławowo Władkiem zwane. Już inny klimat. Też dosłownie. Nie będę pisać, kto tam jeździ i jak bardzo są to różni ludzie od tych w Sopocie, bo niech każdy sobie jedzie tam gdzie chce i spędza wakacje (to w Sopocie) czy wczasy (to we Władku) tak, jak chce. Klimat... W Sopocie czuje się miasto, nawet wieczorem, na plaży, gdy chłodek ogarnia. We Władysławowie czuć tylko morze, morze, morze... Plaża jest szeroka i długa jak pas startowy dla jumbo. Cudo. A patrzcie, jak tam słońce zachodzi...

Czyli czujecie, o co chodzi. Ale zanim się tam będzie, będzie trasa Siódemką zwana. Chiny, Kambodża, Wietnam. Tam trasy są lepsze. Bo nawet jak jest jeden pas to na tyle szeroki, że i krowa i obładowany po bokach że hej motor, i stara ciężarówa w jednym rzędzie jechać mogą. Czyli jest to "trzypasmówka". U nas jest solidne pobocze, i się przydaje, o ile nie ma na nim targu z jagodami i pysznymi czeresienkami. Wtedy jest niebezpiecznie. Podwójnie. Dlatego będę trzymać Komorowskiego (fajny prezent miałam na urodziny, bardzo fajny!) za słowo, że 1000km autostrad będzie. Bo póki co to na około 400 km, które dzielą Warszawę od Trójmiasta, jedynie 80 jest autostradą. To gdzie te drogi, które dotychczas budowali, budowali, budowali...??? Przecież z Warszawy jedzie sie albo nad morze właśnie, albo w góry, a Katowicka może ma 2 pasy w jednym kierunku, ale pobocze już marne, okupowane zresztą przez dupencje leśne, a fale na nawierzchni porównywalne do morskich, z tą drobną różnicą, że są dziełem tirów. Ciężkich, po rozgrzanej trasie jeżdżących.

Gdańsk i my, i remontowany kościół mariacki w tle :)

Jeszcze zachód słońca...

Nie tylko Komorowski ucieszył mnie 4. lipca... :*

Od Augustowa do Kuwety. Brat łączy kwestia niepołączalne.

2010-06-28T00:10:00.003+01:00

Mój chłopak śmieje się z tego, że nie wiem, że Augustów to Podlasie (naprawdę nie Mazury???) i gdzie jest Odessa, i z tego, że mylę różne ważne polskie zatoki z zalewami. Zatoka Zegrzyńska i Zalew Pucki, to mam na myśli. Cóż, czas zacząć zwiedzać sąsiednie tereny, bo zwiedzanie uczy jak żaden podręcznik. A czas ten nastanie w czwartek. I już nie mogę się doczekać, bo nad polskim morzem dłużej niż parę godzin to nie byłam z 8 lat. Nie wiem, czy jesteście ze mnie dumni. Na pewno Jarosław Kaczyński jest, bo morze polskie, a Polska jest najważniejsza. Jarosława pozdrawiam i nie są to szczere pozdrowienia, i życzę mu jak najgorzej, takie mam urodzinowe życzenie. Fajnie by było, gdyby pierwsza dama nie sikała do kuwety.

Pozdrawiam serdecznie.

dzieci świata

2010-06-01T15:18:00.015+01:00

reklamujemy sprzęt dla młodych rodziców ;))

homemadecoffee i książki do historii prawa :]

2010-05-19T07:13:00.002+01:00

I pomyśleć że jakieś 3 tysiące Studentów prawa UW tak właśnie rozpoczyna ostatnio swoje dni. W ogóle nie jest wyjątkowo.

2010-05-14T18:42:00.003+01:00

Straż miejska zajmuje się tylko tym, czym chce, bo nie wszystkim tym, czym powinna. Ciekawy obraz... Godzina 17.00, centrum miasta. Jakaś mazda. Różowa, więc przyciągnęła moją uwagę. Tak, właśnie to!! W lewej wycieraczce wciśniętych jest pięć gołych dup o wdzięcznych imionach, wiadomo. W prawej mandat. No tak, kierowca nie zapłacił za ten cudowny przywilej zaparkowania sobie na dziurawym miejscu parkingowym, przeznaczonym raczej na motor, takie wąskie są miejsca czasem. Może doświadczenie go do tego niepłacenia przekonało. Sądził, że te dupy pojawią się szybko na tyle, że straż nie zauważy tak łatwo braku papierka z parkometru. No i pojawią się w dużej liczbie. Jak zawsze. No i, a noż!, powalą niezaspokojonych (oj nie!) panów strażników. No ale niestety. Panowie uprzedzili panie. Bywa. A gorzki smak pozostaje. Czemu roznosiciele tychże dup nie płacą za swoje nie-apetyczne wykroczenia? A kierowcy, też mając swoje za uszami, nie twierdzę, że nie!, słono płacą. Płaćmy, ale wszyscy, którym się należy.
*
Gratuluję konstruktorom bankomatów w Polsce znajomości rzeczywistości. Dziś lało, jak wiadomo co. Deszcz zaskoczył, więc mokliśmy. Bankomaty mają daszki. Teraz nic, tylko wybierać pieniądze z bankomatu. Ciekawe co przyjdzie szybciej? Ładna pogoda czy bankructwo?!

uwaga pies... !

2010-03-31T07:55:00.002+01:00

Pisząc o sposobach kreatywnego myślenia, w z takim zadaniem musiałam się ostatnio zmierzyć, trudno nie wspomnieć o myślenia lateralnym.

 Myślenie lateralne (nieliniowe) polega na poszukiwaniu nowego spojrzenia na sytuację, na próbie dostrzeżenia rzeczy przez innych nie zauważonych, na przeformułowaniu tego, co inni postrzegają jako problem lub zagrożenie, w szansę i rozwiązania.

Ale żeby sprawę dobitnie zobrazować... Edward de Bono, twórca koncepcji myślenia lateralnego, podał kiedyś sugestywny przykład, który od lat wykorzystuje się w różnego rodzaju pracach. Otóż, właściciel willi z ogródkiem kupił wielkiego wilczura, aby odstraszał potencjalnych złodziei. Jednak po kilku dniach stwierdził, że pies nie szczeka, ponieważ ma nieodwracalne uszkodzenie gardła. Na pytanie: "Co powinien zrobić właściciel" padają przeważnie podobne odpowiedzi, będące wynikiem liniowego myślenia: kupić innego psa, puszczać z taśmy co pewien czas groźne szczekanie, założyć alarm w domu itd. Propozycja rozwiązania podana przez de Bono jest inna: należy wywiesić na furtce tabliczkę z informacją: "Uwaga! Pies nie szczeka!". 

2010-03-13T13:49:00.002+01:00

W ostatnim numerze "Press", na stronie 80, jest artykuł pt. "Kraj brandów". "W country brandingu wyspecjalizowały się angielskie agencje PR", czytamy. I dwa krótkie komentarze do tekstu.

Jednym z twórców Brandingu Państw, czyli najkrócej rzecz ujmując kreowania pozytywnego wizerunku państwa, jest Wally Olins. Założyciel agencji Saffron Brand Consultants pracował nad wizerunkiem Brazylii, Wietnamu, Litwy. I Polski, ale niedługo. Stwierdził w pewnym momencie, że nie jest w stanie kreować dobrego wizerunku Polski, gdyż rządzą nią... Bracia Kaczyńscy, o których homofobii zbyt dużo naczytał się w zachodniej prasie.
Duma rozpiera mnie.

"(...) Malediwy współpracują z międzynarodową agencją Hill&Knowlton." To ja by chciała w tym Hill&Knowlton pracować.

oznacz się

2010-02-28T20:42:00.003+01:00

. Upraszczamy skomplikowany świat

Kiedyś, aby pokazać uczucie niepewności artysta brał wielką sztalugę, płótno, paletę farb i już po roku miał... połowę swojego dzieła, może znał już tytuł, np. Zagubiona. Malował zamyśloną kobietę ubraną w szaty koloru nijakiego (np. szarego), stojącą trochę w słońcu, trochę w cieniu. A teraz wygląda to tak:

?!?! może

po lewej stronie zaś jest
??? nie wiem

a po prawej jest
!!!! wiem

A gdy być zaczyna to już
A gdy być jest to jeszcze
A gdy być przestaje to już

Nie mówmy o ludziach,
mówmy do ludzi,
nie decydujmy o nich bez nich

samotność? 111111111111111111111111111111111111111111111111
przypadek? 287960134645372819095647127689097912657434653217

z serii 'kukuryku hokus pokus' ... koniec gry teraz ty

NIE SPODZIEWAJ SIĘ, ŻE WCHODZĄC DO PAŁACU SZTUKI BĘDZIESZ PIĘKNIEJSZY

z moich notatek, z Centrum Sztuki Współczesnej

2010-02-24T06:57:00.004+01:00

Muszę stwierdzić, że się nie zgadzam z Tymi, którzy twierdzą, że mamy globalne ocieplenie. Od wielkiej litery o Nich piszę, bo to na pewno mądrzy ludzie, studiujący opasłe książki, czytający z gwiazd (każdy by tak chciał), czyniący bardzo skomplikowane wnioski na skomplikowanych podstawach. Ale ja jestem ostrożna i nie wierzę. Bardzo bym chciała, ale się nie da. Zima była taka, że z dachu mi się leje (i to bardzo wkurzające zjawisko), ciarki mnie przechodzą, jak wspominam ten przeszywający mróz styczniowy, ponadto robi mi się niedobrze - tak jak wtedy kiedy zamarzam na pięciominutowym spacerze z Morisem (i nie chciałabym, żeby moje tu snute wnioski były prawdziwe, bo w takim razie za rok miałoby być jeszcze zimniej? Wyjadę do Afryki, obiecuję!), wszyscy mówią o jednym: że zamarzają, a kierowców wkopanych w ...zimę?, śnieg?... obserwowaliśmy co krok. Zdecydowanie globalne oziębienie, zdecydowanie. Bardzo chciałabym się mylić.

Na stronie azjanews.pl czytam:

Polacy udający się w najbliższych dniach do stolicy Tajlandii - Bangkoku, powinni zachować szczególną ostrożność w związku z niestabilną sytuacją polityczną w tym kraju - ostrzega ambasada RP w Królestwie Tajlandii.

I myślą sobie tak: demonstracje, demonstracjami, turystom nic nie zrobią w tym wypadku, bo NIBY turyści są głównym źródłem utrzymania wielu Tajów. Niby, a nie naprawdę, bo, co jest naprawdę niebezpieczne (przynajmniej dla psychiki ludzkiej), ma miejsce codziennie w całym Bangkoku, a nie tylko w okolicach budynków rządowych. Pisałam o tym już z samej Tajlandii, ale powtórzę, Tajowie to chciwe kłamczuchy nie mające krzty godności, żerujące na turystach. O! Generalizuję, ale dotyczy to zapewne 80 procent Tajów, z którymi ja miałam w Bangkoku do czynienia. A dodam, że prostytutki na mnie nawet patrzyły tak, że mam wrażenie, że im naprawdę wszystko jedno z kim, byle było.

Cios dla Japończyków. Dla wielbicieli tuńczyków, sushi, sashimi.

Tuńczykowi grozi zagłada ze względu nas popularność, jaką cieszy się w Japonii. W formie sushi albo sashimi zjada się tam 80 proc. światowych połowów tych szlachetnych ryb, a cena za sztukę przekracza czasem 100 tys. euro - nieporównanie więcej niż za inne gatunki tuńczyka popularne na całym świecie. Intratny eksport do Japonii na dużą skalę doprowadził do dramatycznego przełowienia. Od 1957 roku światowe zasoby tuńczyków błękitnopłetwych spadły o 75 proc. - alarmują obrońcy środowiska.

To prawda, cały Oean Indyjski jest "obstawiony" przez statki z Japonii, łowiące tuńczyki właśnie. Gdy myślę o japońskim stylu bycia przychodzą mi na myśl skrajne spostrzeżenia. Z jednej strony segregacja śmieci, porządek na ulicach (nie czujcie tu nawet trochę ironii, uwielbiam to i tęknie!), ale z drugiej strony... W Europie tak bardzo dba się o to, żeby nie korzystać z foliowych toreb, najlepsze dla środowiska są te papierowe, używane parokrotnie. W Japonii nie zetknęłam się z czymś takim, foliowe torebki używane są na potęgę. Bo tak wygodniej. Ulice też po prostu wygodniej mieć czyste. A tuńczyki? Smaczne są...

Szkoda wielka, że w czterdziestomilionowym kraju są tylko dwie osoby, z których na Igrzyskach możemy być dumnie. Ale też radość wielka, że tacy są w ogóle. Już nie narzekam, ale niedosyt pozostaje.

tvn24.pl

Służba zdrowia: miłe zaskoczenie

2010-02-13T09:09:00.002+01:00

Długo nie pisałam, ale mam usprawiedliwienie. Zdrowie. Czasem mamy na nie wpływ. Mamy, mamy. Niech palacze się nie dziwią, że nie mają kondycji, a za to szarą cerę, niech pracoholicy się nie dziwią, że tyją, ale się ciągle stresują, niech chodzący po mrozie bez czapki się nie dziwią, że kichają, gdy na ferie jechać czas.

Czas wracać do tytułu tej notatki. Dlaczego miłe zaskoczenie? Bo oglądam telewizję. Szczególnie nie choruję. I wierzę dziennikarzom. Źle ze mną. Powinnam trochę pogadać z normalnymi ludźmi, bo, kurczę, nie ma tematu Służby Zdrowia na Facebooku. Chyba. Jednak trudno mieć inny obraz obsługi o polskich przychodniach czy szpitalach, skoro jego budulcem są jedynie materiały w programach informacyjnych. No i ja Wam powiem, że figa z makiem. Coraz mniej lubię generalizować. Świat taki jest, że łatwiej wszystko wrzucić do jednego wora. A ten akurat wór jest dziurawy i przez dziurę przecieka oddział chirurgiczny w szpitalu im. Orłowskiego w Warszawie (to chyba Ten: http://pl.wikipedia.org/wiki/W%C5%82adys%C5%82aw_Or%C5%82owski_%28lekarz%29 - przepraszam za notatkę z Wikipedii, ale ...zaraz wyjaśnię).

Trafiłam tam we wtorek rano. Miło było, choć bolało okropnie. Przebadali mnie na wszystkie strony, dając mi zaoszczędzić, bo prywatnie każde takie badanie to "stówa", a czekać żal (a może się nie czeka, tylko tak się mówi?). Lekarzy obowiązek sprawdzić, co się dzieje, że t a k boli, ale lekarze niesłychanie mili, jeden chciał chyba w bardzo oryginalny sposób odwrócić moja uwagę od bólu już coraz większego, szokując. Otóż, żyjemy sami do pięćdziesiątki tylko, a potem to już tylko dzięki lekom. A mądry był, cholera. No więc chce im się, mają podejście, choć ciągłe pytania, o to, czy na pewno nie jestem w ciąży były irytujące, doprawdy!

Wyrostek. Nareszcie diagnoza. Chirurg nie był stereotypowy, czyli nożem kucharskim najchętniej szybko tnący co trzeba, a nitką krawca potem zaszywający szybko, bo kolejka długa potrzebujących na łóżko chirurgiczne natychmiast. Nie. Zrozumiał, dlaczego tak chcę, aby operacja była laparoskopowa, i była. Na parę dni po, to, co widzę, gdy patrzę będąc łazience w lustro na wysokości talii nie zachwyca, ale wiem jednak, że mogło być gorzej, a będzie lepiej.

Panie pielęgniarki cud miód, mają humor i wielkie serce.

Także tak. Nie zawsze mamy wpływ na zdrowie, ale jeśli mają na nie lekarze ze szpitala Orłowskiego (i wierzę, że nie jest to jednak wyjątek, potwierdzający regułę, a przypadków takich więcej, dużo, jest) to nie dadzą Ci się zawieść na tzw polskiej służbie zdrowia. Zawsze źle kojarzonej, a to błąd.

Uwielbiam ten niedzielny poranek, piszę, oglądając "Dzień Dobry TVN", piję pyszną kawę. Ach, takim zawstydzonym minusem opisywanego szpitala był kleik, który - ponieważ nie miałam pojęcia, jakiej jest konsystencji owy przysmak - wylałam na siebie natychmiast po otwarciu brązowej puszki i tak skończyła się moja przygoda z dietą zaleconą w szpitalu. Zawsze jadłam na przekór.

Tylko wkurza mnie, że nie mogę się zginać (i sprzątnąć ziemi z kwiatka, który się przewrócił, a - cóż - szybko przyzwyczaiłam się do hermetycznego porządku), zbyt szybko chodzić, więc notorycznie nie zdążam do dzwoniącego telefonu, a notatka o Orłowskim nie jest z Encyklopedii PWN. Wstawać mi się nie chce, rozleniwiłam się, i do poniedziałku stan utrzymać zamierzam.

A powrót ze szpitala wczoraj, po prostu jak z urodzin z McDonaldzie, podsumował ten mój tu wywód. Zanim go napisałam, nieźle. I cały pobyt. Choć ból był niewyobrażalny, to nic lub kolej rzeczy. Słoneczko trzyma się świetnie i świeci do teraz, choć szaro na zewnątrz. E tam. Dzięki wielkie!

Sport jest wielki.

2010-01-26T14:07:00.005+01:00

I od razu zdefiniuję. Wielki czyli przenoszący góry, czyli czyniący rzeczy niemożliwe.

4 w 1
Australian Open czyli jeden z czterech, pierwszy w roku, turniej tenisowy wielkoszlemowy. Właśnie teraz możemy oglądać zmagania najlepszych tenisistów na kortach w Melbourne, albo to samo, ale w telewziji. Myślę, że Wy tak jak ja w telewizji, choć wszyscy marzymy, żeby kiedyś na żywo i bezpośdrednio, tam, daleko.
Więc włączam rano EuroSport. Australian Open. Czyli Australia, ale że open to także - w meczu, który oglądam, Murraya z Nadalem - Hiszpania i Wielka Brytania. Lubimy to. Sędzią jest Irlandczyk. A lubimy jeszcze bardziej, gdy mamy do czynienia z tym, z czym mają do czynienia plakaty pewnej słynnej marki odzieżowej. Czyli np. gra Serena Williams z Agnieszką Radwańską, jest też w Australii, a sędzina pochodzi z Indii.
4 w 1 to nic. Lubimy wyścigi pływackie na Igrzyskach. 8 torów, 8 reprezentantów różnych państw, ot, taka płynąca mozaika kulturowa. Lubimy egzotykę.

Budujemy.
Nie budujemy kolei, dróg, mostów, estakad, autostrad, hoteli i tak dalej dlatego że są potrzebne. No nie budujemy. Budujemy dlatego, że będzie się coś działo. A raczej Coś. Polska cecha charakteru w przypadku wszelkich mistrzostw, pucharów, olimpiad charakteryzuje państwa całej Ziemii. Dodatkowo, Pekin na przykład oczyścił się, wielu Chińczyków zobaczyło że nie wszyscy to Chińczycy, i jak wygląda droga inna niż wiejska. A wieś w najbiedniejszej Azji to jak nietrudno się domyśleć prawdziwe wyzwanie dla oka, nie mówię o drogach i wyzwaniach dla... pojazdów, tak to dyplomatycznie określmy, co po nich jeździ... Choć tam to po prostu rzeczywistocha.

Walka.
Sport to walka na "śmierć i życie", i rzeczywiście tylko w cudzysłowie. Staramy się jak na wojnie, a jak przegramy to też dobrze. No i nikt nie ginie. Walka jest fair play, a kto się nie chce podporządkować ten wystawia się na społeczne odrzucenie. Tego się boimy, więc przypadki to niezwykle rzadkie. Na wojnie żadne normy nie obowiązują, w walce sportowej moralność, zwyczaj i obyczaj wiodą prym. Pięknie.

Łzy.
Które 30 sekund potrafi jednocześnie wycisnąć pięćdziesięciu milionom ludzi łzy? I jakby na żywo? Otóż takie 30 sekund, w trakcie których zawodnik przepływa 50 metrów i zdobywa złoto. I łzy wyciska wszystkim, których kraj zwycięzca reprezentuje. Z resztą nie tylko im. Ja zawsze płaczę. Piękne wzruszenie.

All you need is love.
Nie mówię już, ile (wysportowanych!) par sport właśnie połączył. Moimi faworytami są od wielu lat Steffi Graf i Andre Agassi. Czyli kiedy wielka piękna pasja łączy na zawsze.

No i ile/ilu obiektów westchnień sport dał nam... :)

VANCOUVER 2010

znów uwagi

2010-01-19T00:14:00.002+01:00

O szaliczkach przepustkach.

Jest taka biblioteka, w której warto bywać. Jak w klubie nocnym, porządnym barze sushi czy drink barze na Foksal. Nazywa się ją BUW i skrót ten w 99,9% źle się odmienia. Bo się mówi "idę do ukochanego buwu", a nie do ukochanej.
Mało tego. Do ukochanej nie można sobie ot tak pójść. Trzeba się ubrać adekwatnie, to jasne. Szaliczek obowiązkowy. Nie byle szaliczek na zimowe mrozy. Ja, na przykład, tylko takie mam i teraz mi głupio. Mam jeszcze ludową chustę z krakowskich Sukiennic, ale to tym bardziej. Szaliczek musi mieć naszytego konika albo chociaz flagę, małą, ale jakoś widoczną, bo zawsze wyeksponowaną, przynajmniej, jeśli wybieramy się do ukochanej. Flagę w kolorach polskiej flagi narodowej, tylko kolory obok siebie, a nie pod sobą. Czyli wszystko jasne. Aha, i każdy musi ten szaliczek zobaczyc, żeby posiadacz szaliczka poczuł się lepiej. Czyli z czytelni schodzimy na dół, do szatni, gdzie życie towarzyskie kwitnie. Schodzimy w szaliczku i jak najczęściej, bo te pałki w czytelni w książki wgapione i nie patrzą na szaliczki. A taki szaliczek (pozornie) niedbale zarzucony (flagą do przodu, to już wiemy i tego się spodziewamy, tego przestrzegamy jak wierni dziesięciu przykazań!) na jabłko (wiemy też j a k i e jabłko), które niesiemy pod pachą, i z którym - tak jak z szaliczkiem - za każdym razem schodzimy na dół. To jest czad i szacun wśród szanujących się studentów!
Więc naprawdę, zwykli ludzie, weźcie to pod uwagę, bo w miejscach w których się bywa, bywa się na ściśle określonych zasadach. To nie jest wszystko takie łatwe, tak sobie pójść do biblioteki. To styl trzeba mieć i uważać czy nadal.

parę uwag z dziś

2010-01-12T16:00:00.009+01:00

MARKET(ING) SPOSOBÓW... czyli sprytne metody przeważnie przyjemne dla ucha, a z ciałem to różnie już jest!

Gdy wszystko jest.

Nie chcę dać do zrozumienia, że przeżyłam ciężkie lata komuny i teraz uważam, że ludziom się w głowie przewraca, i już nie wiedzą jakiego kształtu makaron polać jakim sosem (włoskim, chińskim, tajskim, każdym jaki jest wogóle), czym to posypać dla dekoracji, na czym podać, i z czym - z colą o smaku zielonej herabty, a może wiśniowym albo z winem, drinkiem... z parasolką oczywiście! Trzeba tylko wybrać kolor i kształt parasolki.
Nie, nie, to byłoby zwykłe kłamstwo, bo w PRL żyłam rok. Ja stwierdzam, że wszytsko jest i dodaję, że bardzo mi z tym dobrze. I jedynie smutek ogarnia jak myślę, co czynić muszą ci, którzy konkurują, aby ze wszytskiego klient wybrał właśnie ich produkt, restaurację, sklep.
Sposobów widzę ostatnio kilka, przezabawnych dodam.

Jak przebić się z kluskami? No i tu pada jedyna słuszna ostatnio opowiedź. Jaka? Napisać na etykiecie EKO. Ewentualnie BIO. Czy jest rzeczywiście EKO/BIO to nieważne. Jaki przeciętny zjadacz makaronu (choćby był to makaron BIO) wie, co to tak naprawdę znaczy BIO i jak odróżnić BIO od nieBIO czytając informacje na etykiecie. Ewentualnie student SGGW, conajmniej. Myślę, że magister raczej. Doktor?
Ważne, że jest modnie. Tak, jak poleca redaktorka Elle z rubryki KUCHNIA, a raczej EKOKUCHNIA. Styl bycia mówi "ma być EKO", styl myślenia też. Gratuluję lobby zajmującemu się kwestią produktów BIO.
A zatem taki pomysł. W sytuacji, kiedy mamy w Warszawie 200 restauracji sushi, otwierając kolejną, nazwij ją (nie Tomo, Yumi, Sake, Tamago) EKO SUSHI. Spytany, co w sushi, które serwujesz jest EKO, parsknij ale grzecznie śmiechem i powiedz, że te świeże ryby, ryż, wodorosty szczególnie przechowujesz, no... wszystko podczas przygotowania takiego sushi odbywa się w BIOwarunkach. I starczy, sukces gwaranctowany. Taki sprzedaję pomysł, może kiedyś pożałuję, ale pewnie nie ja pierwsza mówię o bio-surowych-rybach, a jak nadejdzie to kiedyś (i mądre wskazówki trzeba bedzie samemu zastosować), to już każda restauracja sushi będzie BIO, i trzeba będzie znów być o krok do przodu.
Ach! EKO sushi podajemy na... liściu bambusa. Chciałam powiedzięc, kawałku kartonu, ale bambus też brzmi EKO, a bardziej pasuje. W każdym razie żadne talerze!

Ale wkurza mnie jedno. Brak konsekwencji, bo jak widzę jakąś zgrillowaną panienkę ze sztucznymi paznokciami, odpalającą papierosa od papierosa, ale owszem kupującą EKOPOMIDORKI w sklepie "BIO żywność" to nie wiem, czy ona żyje zdrowo, czy na pokaz. To znaczy wiem. Tylko moda na solarium przeminęła, halo!

Piszę o sklepie, i właściwie tym samym jestem niemodna. Teraz nie kupujemy w sklepach, ale w przestrzeniach. EKO przestrzeniach, artystycznych przestrzeniach, to ma brzmieć lepiej. Bo nie brzmi? Zamiast supermarket z najtańszym kilogramem jabłek w kraju i kosmetykami Nivea, powiedzmy przemysłowa przestrzeń. Od razu innej jakości są te jabłka i kremy Nivea. To już nie metalowy hangar. Przestrzeń... Czyli szyk spraw codziennych.
A propos Nivea, polecam nowy tonik nawilżający do skóry normalej i mieszanej. W niebieskiej butelce. Nie jest BIO, a kupiłam go w supermarkecie. O mój Boże, nie jestem ekotrendy. Piszę, piszę i nic, zwykły tonik ze zwykłego Carrefoura :(

PS. A gdyby tak w walce o podniebienia miłośników energetyków Tiger okrzyknął się EKOTIGEREM, sprzedaż wzrosłaby natychmiast. A gdyby napisać dużymi literami "z ekotauryną"... Nie liczy się tauryna, liczy się, że jest EKO.

Co jeszcze w Japonii...

2009-10-06T05:26:00.004+01:00

Banany.

Przyznam ze zdziwieniem, które mnie nie opuszcza już od paru lat, że nigdzie indziej na świecie nie jadłam tak pysznych, bo słodziutkich, mięciutkich - moje podniebienie ma z nimi dobrze. Ale nie byłam w ojczyźnie Chiquity - może warto się wybrać do Kostaryki, zrobić research i albo poddać się, albo zwrócić honor... Imponujące jest na pewno to, że w Tajlandii, Malezji czy Hiszpanii nie mają TAKICH bananów. Tymi w Tajlandii byłam w ogóle zawiedziona. Małe, twarde, zielone, a przecież co jak nie banan ma być żółte. Nie jestem naiwna i nie myślę, że banany, które będąc w Tokio na śniadanie jem codziennie rosną na którejś z wysp Japonii (choć może... na Okinawie?), ale skąd oni je sprowadzają? Może właśnie z tych republik bananowych, a smak bardziej jeszcze wyrażny nabierają w podróży, dużej jak Pacyfik.

Przy stole.

Mówią, że kulturę kraju poznasz po jedzeniu, manierach przy stole, sposobie jedzenia. No więc nie mam się co dziwić, że chustek do nosa się nie używa, nosem się pociąga i głośna orkiestra z tego powstająca to nic nie niepoprawnego. Bo... przy stole można siorbać. To znaczy - po prostu, siorbie się. Nudle typu ramen czy udon zalewa się rosołem i podaje w wielkich misach, a spożywanie tego przysmaku wygląda tak, że podnosi się miskę na wysokośc ust i wszytsko na raz... wciąga - makaron, rosół, dodatki typu grzybki czy kawałki mięsa - wydając "ciekawe", niesmaczne dla mnie, dźwięki.

Z kolei przy stole zupełnie nie zwraca się uwagi na to, co inni wybierają do jedzenia, nie zmusza się "weź jeszcze kawałeczek, no nie smakuje ci?, troszkę tylko...". Taką zasadę warto by było wprowadzić, tylko że to nie zasada, lecz tradycja, sposób bycia, a i "naszej" tradycji i "naszego" sposobu bycia nie zmienimy. Myślę, że większóść i tak jest z niej dumna, choć to dosyć nachalna sprawa. I przenosząc to nie interesowanie się innymi na ulicę - Japończycy nie są dzielnymi obserwatorami ubrań, makijażu, fryzury pozostałych przechodniów. Skupieni na sobie, co ma też wiele gorszych stron!, patrzą przed siebie, na siebie, ale nie na ciebie.

Przy okazji większego świętowania na stole przewaznie jest 10 potraw conajmniej. My z Kadri, zresztą, pewnego razu, co opisywałam, także przygotowałyśmy tyle potraw, że "półmiski" (piszę w cudzysłowie, bo - co może na zdjęciu nie było widoczne - często były to papierowe talerzyki lub plastikowe z postaciami z bajek Disneya:)) ledwo mieściły się na naszym stole. Ale nie jest to 10 mich pełnych jedzenia, które koniecznie tego wieczora trzeba spałaszować. Po troszę. Jak w życiu - mam wrażenie, że Japończykom osiągnięcie psychicznej i fizycznej równowagi przychodzi z dużą łatwością. Oczywiście, są liczne nawet przypadki, pokazujące, że Japończycy nie radzą sobie z przepracowaniem, z nadmiernym skupieniem na sobie i własnych problemach (które w ten sposób sztuczny się tworzą). Jednakże zasada zza stołu nadal znajduje szerokie odzwierciedlenie w pozostałych aspektach życia. Jest co naśladować. Podróże inspirują.

Wielkość.

I znów - stoły w domach są niziutkie, jak oni :P Ale nie o tym chciałam tu napisać. O dużym rozmiarze, jakim może się szczycić to miasto. Truizm, ale posłuchajcie. Tak się stało, że jadąc na casting w poniedziałek zasnęłam. Przyśniła mi się piękna i długa historia. Od razu spisana, byłaby znakomitym scenariuszem filmu. Obudziłam się, poruszona hepiendem mojego snu, a my nadal nie dojechaliśmy do miejsca castingu. Jedziesz, jedziesz, jedziesz, myślisz nawet, że to inna wyspa już, a to wciąż Tokio. No tak - tylko nadal te wysokie, wielkie i po prostu przerażające rozmiarem budynki, nie do okiełznania.

Lekarz.

Jak nigdy dotychczas mam okropną alergię, która objawia się opuchniętymi oczami. Z marszu postanowiłam z moją menadżerką pójść do lekarza. Z marszu się udało. Przyjemnie, bez problemu, kolejek, zapisywania, 2 minuty od domu (dodam, że gdybym mieszkała gdzie inedziej w Tokio, też by tak było). Ta sytuacja łagodzi wszelki ból. Niestety nie na długo, bo wizyta trwała krótko. Oby leki tutejsze pomogły równie szybko. Ach, a lekarz nawet po angielsku (trochę!) mówił. Japoński porządek, serdeczność, uwielbiam...

2009-09-26T15:31:00.003+01:00

He was a hardworking farmboy. She was an Italian supermodel. He knew he would have just one chance to impress her.

The fastest and easiest way to learn Italian - Rosetta Stone.

Tsukiji

2009-09-19T14:09:00.020+01:00

Tsukiji to miejsce jeszcze bardziej niesamowite niż i tak już niesamowite Tokio. Mieści się w samym sercu Tokio, jednak nie oddaje - jak to z sercem bywa:) - charakteru miasta. Jest enklawą o zupelnie innym klimacie niz reszta stolicy Japonii.

Tsukiji to targ rybny. Targi z jedzeniem, gdzie by nie były - w Azji, Afryce czy Europie - najlepiej pachną rankiem. Nocą właściwie. Na Tsukiji warto dotrzeć przed świtem, daleko przed świtem, bo około 4tej. Żeby zobaczyć wielkie ryby. Ogromne stworzenia, które z godziny na godzinę - albo szybciej - stają się coraz mniejsze. Dzieje się tak najpierw za pomocą ogromcyh tasaków, potem krajalnic, potem wielkich noży, potem mniejszych, i najmniejszych. Ostatecznie z tuńczyka długości mojego samochodu ... ;] ... najoishiejszą (oishi to po japońsku smaczny) częścią jest malutki kawałek, dopieszczony przez wyćwiczone w tym do perfekcji ręce kucharza, rozpływający się w ustach (i to z większą szybkością niż czynią to ci dwaj czekoladowi goście nazywani m&m, wierzcie!) i podany na cieplutkiej jeszcze, uformowanej z wielką wprawą, kosteczce ryżu. Polany sosem sojowym... Podniebienie się śmieje, a ja rzopływam razem z tuńczykiem.
Droga tuńczyka po śmierci jest długa. Zaczyna się ma Oceanie Indyjskim, stąd jest transportowany na wody Japonii. Trafia na rzekę Sumidę wraz ze swoim przewoźniekiem oczywiście. Wielki jeszcze, zostaje wyrzucony przed świtem na obrzeża targu Tsukiji. A potem to już jak pisałam.

w drodze na tsukiji

słodki, że aż się chce przywłaszczyć

najświeższe sushi, oczywiście na tsukiji

Onigiri jakie chcesz. chciałyśmy z węgorzem, dostalysmy. cieplutkie :)mmmm,oishi

tamago - do wyboru do smaku. nasz wybór padł na tamago ze słodkim ziemniakiem i czarnym sezamem. krótko pisząc, niebo w gębie. a tamago to omlet japoński, robiony na sake, na patelni też - bardzo specjalnej ;)

Spośród tysiąca rodzajów stworzeń morskich wybrałyśmy rzeczone tamago, łososia, węgorza, orzechy włoskie z suszonymi rybami i sezamem (tak, i naprawdę oishi;)), aby następnego dnia (a właściwie tego samego!! - wróciłyśmy do domu około 7 rano) zrobić japońską ucztę...

japońskie pierożki z mąki ryżowej

sushi maki oczywiście :)

itadakimas to onegaishimas (smacznego i dziękuję)

po japońsku

2009-09-06T06:19:00.010+01:00

Chętnie w przypływie czasu idę pływać. Działam jak czas. Chodzę na basen olimpijski. Olympic Gymnasium się nazywa. W 1964 odbyły się tu letnie igrzyska. Rekordowe, może warto napomnieć. Jak Wikipedia głosi, pobito 37 rekordów świata i 77 olimpijskich. O Polakach na tymże obiekcie wtedy dających z siebie wszystko nie będę pisać, bo Otylii jeszcze nie było. Był już za to ten basen. 50 metrów, trybuny z jednej strony. Czytałam gdzieś w internecie (ale to obszerne źródło i już nie pamiętam, na której jego stronie), że dyscypliny pływackie podczas igrzysk w 2016 będą miały miejsce na tym samym basenie co 52 lata wcześniej, ale nie chce mi się wierzyć. Na pewno coś (wbrew własnej naturze w gruncie rzeczy) zmienią, bycie organizatorem IO zobowiązuje.
Wracając do mojego pływania. Jak byłam w Japonii poprzednim razem to dostałam (pierwsze) upomnienie. Za nawroty. Cóż, fikołki uwielbiam. Tym razem fikołki pod wodą uszły mi na sucho, gorzej z wyprzedzaniem. jedyny sposób możliwy, dopuszczony przez japońskie prawo poruszania się po torze na basenie, aby ominąć wolniejszą osobę to zawrócenie. Choćby w środku długości toru. Ot, tak po japońsku. W ogóle w Japonii zasada rzecz święta, wszystko ma swoje zasady. Weszłam dzisiaj do pobliskiego salonu kosmetycznego. Od razu zobaczyłam strach w oczach Japonki, która jednak z uśmiechem powitała mnie. "Do you speek English?" Strach dopiero przybrał rozmiarów.. bynajmniej nie japońskich. W odpowiedzi dostałam do przeczytania informację. Aby korzystać z tutejszych usług należy znać język japoński. Jasna zasada, przynajmniej. Nie to co w Azji tej bardziej na zachód od Japonii i mniej na wschód niż Japonia patrząc z Europy. Jakikolwiek zabieg (of course, for you my friend, I have something special) by zaoferowali, w jakimkolwiek języku, byle zarobić. W Japonii w ogóle nie jest tak, że klient nasz pan. Nie zawsze.
Czas wolny to strefa nieznana. Japończycy w tygodniu pracują kosmicznie długo. W piątek, nie pierwszy raz, doświadczyłam. Ostatni casting kończyliśmy okolo 22.30. Potem huczne zabawy, karaoke, kluby, kolacje. Wracają do domu nad ranem. Nie raz w tygodniu nawet słyszę jak moi weseli wtedy bardzo sąsiedzi tanecznym krokiem, głośnym krokiem, powracają z hulanek nocnych. By przespać się te 4-5 h, już raniutko bowiem trzeba wstać i mknąć do pracy.
Weekend. Festiwale, festyny, parady, deptaki i wszędzie tam nie da się szpilki wbić. Japończycy się bawią. Znów. Z przyjaciółmi, znajomymi. RZadziej z dziećmi, tych, niestety dla Japonii, mało. Ale jak przy takim rybie życia znaleźć czas na wychowywanie dzieci? Nie da rady. Jak się wpadnie w wir życia jednak bardzo skupionego na sobie, to zwłaszcza w przypadku Japończyków, nie lubiących zmian, trudno zrezygnować z wiru. Choć wir to dla mnie niezrozumiały.
Godzina 12.00. Czas na obiad. Wcześnie, ale tak tu jest. Jak śniadanie o 8.00, to po czterech godzinach lunch, jakaś 5 o'clock, po angielsku, herbata (zielona może, więc angielska pozostaje tylko pora) i po pracy kolacje. No więc mamy południe. Na ulicach tłumy pracowników biur, firm, redakcji. Ale nie poznasz, kto gdzie pracuje. Wszyscy ubrani tak samo. On ma na sobie ciemne spodnie i białą koszulę, na szyi (na tzw smyczy) zawieszony identyfikator, dzięki któremu dostanie się przez skomplikowane bramki do biurowca. Ona odpowiednio czarne spódnice i białe koszule też. Odstępstwa od reguły nieliczne. Mi trudne, ale mimo wszytsko oni na pewno się od siebie potrafią odróżnić. Cha cha.
Płacenie to bardzo zabawna sprawa. Mam zapłacić 1035 jenów. Przy kasie usłyszę, w języku japońskim najczęściej, taki oto monolog. "Dostaję 5035. Mam 5035. Płacisz 1035. Wydaję ci 4000. Dostajesz 4000. ARIGATO." Nie znam japońskiego, dotychczas tylko "słyszałam", że coś takiego słyszę za każdym razem płacąc. Rzeczywiście coś dużo mówili, kiedy podawałam pieniądze w kasie, ale nie chciało mi się wierzyć. Przekonałam się, że tak jednak jest naprawdę parę dni temu. Kiedy pani kasjerka chciała być miła i mówiła do mnie po angielsku. Do obockrajowca dostosowała jednak jedynie język (i tak wdzięczni bądźmy, my gajdziny*), nie treść. To co wyżej zacytowałam powiedziała po angielsku. Byłam pod wrażeniem. No nie pomylisz się.

*jap. - obcokrajowiec

lunchtime

festiwal

2016

ichigauka!

2009-09-02T15:56:00.004+01:00

halloween już jest

w kolejce dowsząd, tu do autobusu

słodkości niesłodkie!!!!

Hello Tokyo.

2009-08-23T08:26:00.007+01:00

Na pokładzie samolotu do Tokio są głównie Japończycy. Głównie czyli w znakomitej większości. Europejczycy są tym mniej widoczni, że tacy jakby zagubieni. Przytłoczeni ogromną liczbą tych niewielkich (wzrostem) obywateli kraju kwitnącej wiśni. Tak, jestem dopiero mniej więcej nad Uralem, ale już czuję Japonię. Nie pierwszy raz ją czuję, więc mam nadzieję, że nie wyglądam, jak - naprawdę! - większość obcokrajowców, na taką wystraszoną.

Krótki opis obrazu Japończyka i Japonki, który mam przed oczami. Dosłownie. Szczyt elegancji i zadbania. Co 30 minut (matko boska, będzie takich sesji ponad dwadzieścia w trakcie tego 11-sto godzinnego lotu!) wklepywanie w twarz eterycznych olejków odmładzających, nawilżających, wybielających na pewno też, i w ogóle sprawiających, że... stereotyp Japonki taki, że nad-dba o siebie. Niech jej będzie, olejek na całe szczęście eteryczny, więc i ładnie pachnie. Buźka zadbana, a skoro już wzrosk zawiesiłam na głowie, to warto jeszcze napisać o włosach Japończyków. Niby błaha sprawa, ale te włosy wymagają szczególnej uwagi. Te czyli Azjatów. Mają najporządniejsze włosy na świecie. Nie będę się wahać z takim wychwalaniem. Naturalnie mocne, grube, kruczo-czarne, proste. Piękne. A człowiek lubi wbrew naturze. Na szcęście - ich! - niewiele tu jest takich, ale zdarzają się. Farbowanie, odbarwianie, w końcu tlenienie, trwałe loki, czyli jednym słowem osłabianie. Obowiązkowo żelowanie. To specjalność Azjatów. Japończyków, dbających o wygląd, zwłaszcza. Czyli widzimy już Japonkę blondynkę z lokami Paris, utrwalonymi zdradliwym, bo niszczącym, specyfikiem. Z buzią świecącą od olejku na samolotowe zmęczenie.

Elegancja. Nie znam chyba narodu bardziej eleganckiego od Japoczyków. No, może plasują się w miom rankingu ex equo z Francuzami. Francuzkami. Bo od nich zresztą czerpią. Dziesiątki oryginalnych (co ważne w kontekście wszystkich Azjatów i tym samym pozostające w kontraście do właściwie reszty Azjatów, a na pewno tych, których odwiedziłam w te wakacje) toreb marki Louis Vuitton zapełniają schowki przeznaczone na bagaż podręczny. Torby jedynie dopełniają nieskażony błedem obraz eleganckiego ubioru Japończyka, czy Japonki. Wszystkie części garderoby są idealnie do siebie dopasowane. Jak znam firmę i widzę rzucające się w oczy jego logo to jestem pewna, że patrzę na kogoś, kto lubi wydać "na siebie". Jeśli firmy nie rozpoznaję, to też. To Japończycy.

Biżuteria to ważny, a zarazem subtelny element. Subtelny, bo Japonki nie przesadzają, ku uciesze mojego akurat oka, z biżuterią (wyjątek stanowią tzw harajuku girls). W końcu jeden, niewinny, ale nie niepozorny brylant w pierścinku lub naszyjniku wystarczy. W końcu Francuski-wyrocznie mają gust.

Hello Tokyo!

Charakterystyczne...

Jaki właściciel, taki pies. A propos calkiem.

Wyżej niż widać.

A ludzi tłum męczący.

Wata cukrowa też markowa. Hello Kitty :)

Mała gejsza i jej różowa jukata. Jukata to prostsza forma kimona.

Festyny ich spechalność.

Dzień w Bangkoku.

2009-07-26T09:37:00.002+01:00

Notatka będzie z deserem:)) Najpierw jednak musimy pochłonąć ciężko strawne danie główne.
W planie było kilka watów czyli świątyń. Zważywszy na ich liczbę w Bangkoku, trzeba przyznać, że musiliśmy się ostro ograniczyć. Pięknie jest się czasem ograniczać, tak teraz myślę, kiedy wspominam tamten dzień. Zaczęliśmy od imponującego Pałacu, a właściwie całego kompleksu świątynno-pałacowego. Tak już jest w Tajlandii, że jak świątynia, to i pałacyk (choćby jakiś skromny), biblioteka, i zabudowania szkolne, i mauzoleum i tak dalej. Architektura nigdzie indziej niespotykana, ezgotyczna w swoim stylu, bez wpływów europejskich, bo - co ciekawe - Tajlandia nigdy nie została skolonizowana. Złota morze, w połączeniu z kolorowymi kafelkowymi mozaikami daje ciekawą kompozycję.

Z następnym punktem wycieczki poszło gorzej. Nie mogliśmy do Wat Pho trafić, ale to nic. Tuk tuk, jak już pisałam, to ryksza, ciągnięta przez skuter, wyposażona jest w całkiem wygodną jak na swoje niewielkie rozmiary kanapę. W nomenklaturze turytów tuk tuk to też kierowca owego pojazdu. Pan tuk tuk, złapawszy nas na ulicy lekko zagubionych, z wyuczonym zmartwieniem na twarzy oznajmił, że Wat Pho jest dziś do 13.30 zamknięta. "Budda Day"... Była godzina 11.00, czekać głupio, pytamy, gdzie jest Wat Arun. "There, there, also closed". Ale może skusimy się na Happy Buddę, marmurową świątynię i jeszcze jeden wat wyglądający - o czym się niebawem przekonaliśmy - jak Wersal. Zawiezie nas tuk tukiem, od osoby 10 bahtów czyli 1zł. Patrzymy na mapę - w sumie mamy zjechać pół miasta, ale zbyt podejrzliwi nie byliśmy i zaryzykowaliśmy. Nie będę długo zwlekać z wyjawieniem tej niekomplikowanej tajemnicy, zdradzającej nader atrakcyjną cenę przejażdżki tuk tukiem. Zresztą tuk tuk też szybko pokazał, na czym to wszystko polega. Pokazał, otóż, jakiś identyfikator z napisem "gas", i powiedziąl, że jak coś dla niego zrobimy, to on dostanie w prezencie paliwo. Ale właściwie propozycja to niedoodrzucenia. Przynajmniej na początku. Między świątyniami odwiedzaliśmy więc sklepy z jedwabiem. Popatrzcie na te materiały tylko 5 minut i jedziemy dalej. Jedwab w tych stronach mają rzeczywiście piękny. Sukienkę czy garnitur dowolnej kolekcji (nawet tej, która ukaże się dopiero na wiosnę 2010!!), dowolnej firmy takiej jak Prada, Versace, Valentino uszyją na jutro. Z wybranego jedwabiu. Za pierwszym razem było całkiem zabawnie. Za drugim - poważne przemyślenia (no taka okazja!;p), za trzecim i następnym, który na szczęście nie nastał (i tu, właśnie, o czym już też napominałam w poprzedniej notatce, trzeba było być bardzo asertywnym i tfffardym!), wkurzająco do granic przyzwoitości. Tej Tajom brakuje zdecydowanie. One, two, three - enough, mówimy tuk tukowi. Tak? Ok, mój czas pracy się skończył. Tak oto przy wspomnianej świątyni-pałacu pełnej zdobień z samej słynnej Faberge, zostaliśmy brutalnie porzuceni. Na pożarcie taksówkarzom. Bo jakoś do zaplanowanej Wat Pho trzeba było dotrzeć. Trochę jak moi ukochani Japończycy - jest w przewodniku napisane, że warto, to bezwarunkowo trzeba zaliczyć. A przewodnik nie taki glupi - owszem, warto! :) Mówi się o znanych modelkach, że to najdłuższe nogi świata. Budda mieszkający w świątyni Pho liczy 46 materów wzrostu, jego nogi mają zatem minimum 20 metrów. Cóż, to się nazywa być bezkonkurencyjnym. Stopy jego twórca pokrył mieniącą się masą perłową. Całe ciało pokrył płatkami złota, na koniec powiedział, ładnie pozuj, bo patrzą na ciebie tłumy. Posłuszny, prezentuje się z właściwą swoim rozmiarom, ale jednak prawdziwą gracją.
Aha, oczywiście ani Wat Pho, ani kolejna (równie oryginalna, znajdująca się po drugiej stronie obrzydliwie brudnej rzeki) Wat Arun nie były zamknięte przed południem. Ani też nie ma czegoś takiego jak "Budda Day".

Jestem naiwnym turystą;) I dobrze, bo nie było by o czym pisać. Tak to tylko szkoda gadać.

Skoro tak, to proszę bardzo, oto przepis na wyśminity drink, o bardzo lokalnej nazwie Mai Tai. Tak rozkosznie się go pije na rozgrzanym piasku plaży Chaweng, nad cudownie spokojnym morzem, którego, naprawdę niedający się opisać, kolor zapiera dech w piersiach. Pozdrawiam z Koh Samui.

40 ml rumu jasnego
40 ml rumu ciemnego (można zaokrągląc, zawsze do góry!)
sok ananasowy - tu jakiś nadananasowy ;-D
sok pomarańczowy
sok z limonki
grenadina
lód

Cheers!

Bangkok i Phnom Penh

2009-07-23T16:36:00.001+01:00

Po Angkor w planie była stolica Kambodży - Phon Penh. Kopia Ho Chi Minh (Sajgon, Wietnam), może niezamierzenie, ale w moim odczuciu. Z ta małą rożnicą, że Phnom Penh leży nad nad wielkim Mekongiem. Rzeka, a raczej jakieś rzeczysko!, zadziwia nie tylko wielkością, ale też swoimi mieszkańcami, kolorem, sławą :) Brudny, barwy wiadomojakiej Mekong pełni wiele funkcji. Miejscowe dzieciaki skaczą do niego z jakiegoś zardzewiałego rusztowania, chudzielec myje (?) tu włosy, . Brzegi zasiedlone są przez najbiedniejszych. Od rozpadającego się drewnianego kajaku do pływających baraków z blachy falistej. Lepiej nie ma.

W ogóle nie jest dobrze, ale bedzie. O ile Kambodżanie pozostaną sobą. Takimi, jacy są teraz. Szczerze przyjaźnie nastawieni (choć to rzadko idzie w parze z biedą, tam działa), pracowici, szanujący, doceniający to dobre, co się (jednak chyba tak...) dzieje. Nie jak Tajlandczycy. Żyjący z turystyki, turystę traktują jak jakąś krowę, z której najchętniej doiliby, bo biedna nie ma co gadać. Naprawdę dużą asertywnością musi się odwiedzający Bangkok wykazać, żeby postawić na swoim. Totalne zatracenie jakiejkolwiek pokory, krętactwo, nieuczciwość. A że miejsce tworzą ludzie, Bangkok to z kolei kopia Kuala Lumpur, które wspominam tak: dookoła enklawy jaką są imponujące Petronach Towers i otaczający je czyściutki park (choć tylko z tej enklawy właśnie słynie stolica Malezji), brud, na który nikt nie zwraca uwagi. Do tego jedzenie przyrządzane na ulicy, mnóstwo zaczepiających dżentelmenów, i zanieczyszczenie. Oj ciężko oddychać. I odetchnąć. Złą sławą zresztą właśnie, ogromnym zanieczyszczeniem powietrza, cieszy się Bangkok - zmotoryzowany jak Detroit, ze świetnymi obwodnicami jak niemieckie miasta.

Tak jak w przypadku KL, Bangkok nadrabia pocztówkowymi pozycjami. Świątynie zapierają dech w piersiach. Są zupełnie inne niż te z Siem Reap. Kilkaset lat młodsze. Powstały w XVIII wieku i prezentują się zupełnie egzotycznie. Biją rekordy (w Wat Pho leży budda długości basenu olimpijskiego), świecą się i błyszczą, widać je z samolotu.

Ale poza paroma wspaniałymi zabytkami, a może przede wszystkim, Bangkok i cała Tajlandia słynie z seksturystyki, wogóle prostytucji (sami Tajowie chętnie korzystają) i transwestytów. I to się widzi. Ladyboys welcome you, a dziwka na zakończenie koniecznie uwieczni swojego pana na zdjęciu. Żeby pan się już w ogóle dobrze czuł, podbudowany taki. Przytoczonej sytuacji byliśmy świadkami, kiedy siedzieliśmy w lobby hotelu w oczekiwaniu na taksówkę na lotnisko. Aha, pan był jeden (turysta ewidentnie), panie dwie (Tajki). Nikomu to nie przeszkadzało, a one jakie zadwolone. Pan może się speszył na widok naszych min. Ale przecież nigdy nas nie spotka już. Nie ma problemu. Smutne, ale - jak piszą przewodniki - te kobiety nie chcą zmieniać "zawodu", choć sprowadzone już do stolicy, młodziutkie i nierzadko po prostu ładne, miałyby zapewne spore szanse na lepszą przyszłość. Jednak wiadomo - co dobre to każdy wie najlepiej. A te tajskie dziwki dopingowane są wręcz przez rodziny. Łatwa, całkiem spora kasa - podobno.

Sihanoukville, South Cambodia.

2009-07-21T15:43:00.003+01:00

Widziałam więcej.

2009-07-16T10:43:00.004+01:00

,,I have seen more than I remember, and remember more than I have seen.” powiedział kiedyś hrabia brytyjski, Benjamin Disraeli. A ja powiem tak: Nie wierzę w to, co widziałam. A szkoda, bo chyba było dobrze.

Dwa ostatnie dni były niesamowite. Dzisiejszego nie koniec. Czeka nas jeszcze pokaz tradycyjnego tańca Apsar, kambodżańskich bogiń, często uwiecznianych w formie płaskorzeźb w słynnych świątyniach Angkoru.
Wczoraj była słynna Angkor Wat. Jest najbardziej rozpoznawalną wśród tutejszych świątyń. Z pięcioma wierzami w kształcie pąków kwiatu lotosu, licznymi tajemniczymi korytarzami, jakby prowadzącymi donikąd, otoczona czyściutką wodą, tworzy kamienny labirynt, chlubę architektury khmerskiej. Nic więc dziwnego, że ten największy na świecie kompleks świątynny jest w Kambodży wszędzie - nie tylko tam, gdzie stoi - na czerwonym tle kambodżańskiej flagi, na krajowych banknotach, na puszce z piwem - piwem o nazwie "Angkor" oczywiście.

Ślad czasu widać. Angkor Wat był, jak piszą, niegdyś dużo bardziej okazałym i kolorowym tworem. Cóż, Angkor może pochwalić się ośmiuset letnią historią, a odkryty dopiero w XVIII wieku, w tutejszych wilgotnych warunkach nie miał szans na jakąkolwiek restauracje przez 7 wieków. Zaawansowana erozja zagraża z jednej strony, ale także nadaje niesamowity charakter wyniszczonego przez bezlitosną naturę gmaszyska.

Angkor Wat został wybudowany w 1150 roku przez ówczesnego króla na cześć bóstwa Wisznu. Kolejnym władcom zdecydowanie pomysł się spodobał, bo jak jeden mąż każdy wznosił własną świątynię. Monumentalna tradycja, przyznam. Po śmierci króla świątynia stawałą się mauzoleum. Tak powstał kompleks kilkunastu potężnych świątyń Angkoru.

Największe wrażenie jednak zrobiła na mnie świątynia Ta Prohm. Zostła wzniesiona w XII wieku na cześć matki ówczesnego króla (wszystkim mamom chyba bardzo spodoba się ta historia). Nie dziwie się Angelinie Jolie, że wybrała sobie właśnie to miejsce na kręcenia filmu. Ani reżyserowi, ani producentowi - kto tam wybierał lokalizację. Przerażające i zachwycające cudo w dżungli. Zdjęcia (niedługo się tu pojawią), nawet najlepsze - z Hollywood:), nie oddają wszystkiego. Trzeba tu być, wąchać, chodzić, gubić się, dziwić, przestraszyć.
Przestraszyć zaklętych przez agresywne i dzikie konary wąziutkich przejść między komnatami.
Zobaczyć nieziemsko wielkie drzewo z jego potężnymi mackami w postaci pni i gałęzi rosnące... na kamieniu.
Ujrzeć piękną postać o subtelnych rysach twarzy, misternie wykutą w niebieskim kamieniu, chowającą się za firaną pni.
Błądzić jak bohaterowie fantastycznych filmów po kamiennych galeriach przypruszonych mchem, jakby zapomnianych, a zarazem tak chętnie odwiedzanych.

To brzmi jak bajka. Wiem. Zupełnie niebajkowe są jednak obrazy biedy. Szkoda, że ta nędza - choć nieskrajna, jak ta na Saharze! - nie pokazuje się tylko do zdjęcia i nie znika po wyłączeniu aparatu. Niestety jest odwrotnie. W obiektywie widzę wielki uśmiech (nadziei?). Na żywo żywe pola biedy. To tubylcy mieszkający w słomianych chatach, na kupie, na dziurawym hamaku, z wychudzonymi krowami, psami. Próbują coś sprzedać. Cokolwiek, picie, bransoletki, chusty. Kupujemy. W tym momencie pojawia się kolejna grupa małych sprzedawców. I błagają, żeby coś od nich kupić. Szczerość w oczach. Buzie słodkie i o pięknych rysach. Uśmiech największy gwarantowany jeszcze przed podaniem pieniędzy. Szczęśliwiec swoim znakomicie wyuczonym angielskim zapewnia: "I will pray for you".

tuk tuk to kambodia

2009-07-14T16:17:00.003+01:00

Skazana na Azję? Wakacje w Azji.

Słowo skazana ma negatywne konotacje... Może poprostu kolejna przygoda azjatycka rozpoczęta. Dwa nietknięte dotychczas przeze mnie kraje czyli Tajlandia i Kambodża. A na razie głównie Kambodża. Do której doszłam. Z moimi dzielnymi kompanami podróży, którzy wyczerpani już śpią zapewne i śnią o jutrze...

Kambodia Border (my globish is perfect, though!)

No więc do Kambodży doszliśmy. Dosłownie, na nóżkach, porzuceni przez tak zwanych tuk-tuków (tuk-tuk to bardzo popularny środek lokomocji w tej części Azji, a jest to nic innego niż nowoczesna ryksza). Porzuceni i oszukani. Do miejsca oddalonego dosłownie parę kilometrów od granicy Tajlandii i Kambodży poszło gładko. Cztery i pół godziny autobusem z Bangkoku. W rzeczonym jednak miejscu (które było w środku niczego) byliśmy skazani na łaski tuk-tuków. Bardzo nieładnie to wykorzystali ci właśnie tuk-tukowie, a właściwie kierowcy tuk-tuków. Wiedzieliśmy, że jesteśmy w środku niczego. Ale gdzie początek? Gdzie koniec tego niczego? Powiedzmy, że nic to krańce Tajlandii, na których - w co bardzo silnie wierzyliśmy - się znaleźliśmy. Biznes łączony, wiadomo. Autobus dowozi nas do miejsca, z którego tuk-tuk zabier nas do innego miejsca. I potem do celu - granicy. No i właśnie tego innego miejsca nie chcieliśmy. I tu moja mama wykazała się wielkim sprytem, drukując wskazówki dla odwiedzjących te strony nieokiełznane przez cywilizację (polecamy stronę Tales of Asia). Tym innym miejscem okazała się chata zaaranżowana na biuro turystyczne, w którym wyrabia się (rzekomo, a że jedynie rzekomo to właśnie wiedziałyśmy z owych 'tips') wizę kambodżańską. Byliśmy twardzi. Skoro nie chata to zaprowadzono nas do Konsulatu Kambodży. Wyglądał ten pałacyk jak ambasada. Złote, wielkie, efektowne napisy przy wejściu, architekura może niewyszukana szczególnie, ale była w ogóle, bo poza tym jednym budynkiem, w promieniu ... długim nie było nic, co by miało szansę mieć architekturę. Do teraz mnie zastanawia, jak im się opłaca trzymać taką CHATĘ, no ale może są turyści, którzy dają się nabrać. A jak już dadzą to smutna sprawa, bo wiza wyrabiana poza jedynym miejscem odpowiednim do tego - czyli granicą państw - kosztuje (zamiast oficjalnych 20 USD) 50 USD. I taki niesmak pozostaje. Większy niż nasz, my postanowiliśmy byż niezależni. Uzależnić się do własnych nóg.

Ta nieprzyjemna historia zraziła nas do tuk-tuka na długo (może nie tak bardzo, Kambodża jest cool!:)), zatem podziękowaliśmy za wspólpracę i ruszyliśmy do granicy na nogach. Z plecakami, jak turyści. Prawdziwi. Jak być powinno!

Po parunastu zaledwie minutach byliśmy już na granicy. Nieufni. Szkoda, że ten uroczy pan w różowej koszulce ze strefy granicznej nie ma sznasy tego co piszę czytać. Heh, bo jescze raz bardzo go przepraszam za te wyrazy nieufności. To przez jego kolegów zza granicy. Pan w różowej koszulce zatem to był bardzo miły pan, z którym - choć wkurzał mnie setnie, bo bałam się znów zostać oszukana - przeprawiliśmy się do Kambodży.

Cywilizacja jednak.
I nie jestem na końcu świata, gdzie nie ma elektryczności : ( Choć nie tracę nadziei na przygody w Pnom Pehn. Droga do Siem Reap i Angkor Wat nieodbiegała standardem od naszej A7. Czyli pasmo w jedną, pasmo z drugą. I przyzwoite pobocza. I jabłek nikt na poboczach nie sprzedaje. Ani bananów, te - jak i papaje, mango, liczi itd. (ah, tu jest dla mojego podniebienia istny raj!) - sprzedaje się w dużych liczbach, owszem, ale poza szosą. No i tu wiadomo, do czego służy klakson w samochodzie. A nie tyle wiadomo, do czeho służy, co służy. Do trąbienia! Na 'haj', na 'baj', na 'wymijam', na ludzi w ogóle. Dobrze, że nie na każde stworzenie, bo całą drogę towarzyszyły nam liczne krowy i bawoły (wychuuudzone, że hej!), pasące się na polach wzdłuż drogi, więc klaksonowej orkiestry nie byłoby końca.

Angkor Wat by afternoon.

Przepięknie. Nie mogę się doczekać jutra. Dziś zaledwie liznęliśmy uroku słynnych świątyń, najbardziej rozległego kompleksu świątynnego na świecie. Wrażenie robi wszystko. Przemiły tuk-tuk :] (nie to co zachłanny, zakłamany, ahhhh, tuk-tuk z Tajlandii jeszcze) - sprawa numer 1. Także w tym gąszczu atrakcji, które czekają na przybyszów do Angkor, jest się skazanym na rykszarza. Ponadto, cudowne otoczenie - czyściutka fosa wokół głównego watu, czyli świątyni (nie przypuszczałam nawet, że w tej części Azji można się czegoś takiego spodziewać - po ty jak zobaczyłam wczoraj rzekę w Bangkoku [...] - a że coś takiego naprawdę jest!? n i e d o p o m y ś l e n i a!!). Oczywiście sama świątynia - jedna jedyna dziś - była oryginalna, tak bym ją określiła. Kamienno-ceglane bloki, bloczki, bloczyska poukłdana w charakterystyczne święte budowle, dotychczas znane mi tylko z filmu o "Tomb Rider". Dziś dotknięte, są, swoim urokiem kuszą, ogromem intrygują, niepowtarzalnością cieszą oko, wiekiem i historią zaskakują. Jutro ich przeszłość poznam dokładniej i opiszę tu. Na razie pięć z plusem.

R.I. ... Peace ?

2009-07-10T21:42:00.005+01:00

Świętej pamięci Michaelowi Jacksonowi w ostatnich dniach - oczywiście! - towarzyszy ta piękna prośba wygłaszana przez miliony - Rest in Peace... Zresztą, czy pamięć taka święta to kwestia równie dyskusyjna jak - mniej chyba jednak dyskusyjna! - sprawa spokoju, w jakim ma pozostać król popu, dla niektórych jedyny król z prawdziwego zdarzenia (co tam Aleksander Macedoński, nasz Kazimierz Wielki, czy nawet Król Lew). Jednego dnia widzę na pierwszej stronie amerykańskiego tabloidu "Rest in Peace MJ", drugiego czytam sowicie okraszony odpowiednimi zdjęciami (ah, ten urok brukowców) artykuł o niechwalebnej przeszłości króla. Peace? R.I.P. to widocznie po prostu droga do uniknięcia pisania, wymawiania, dobierania tych trudnych słów; "zmarł", "zabił się", czy - bardzo odpowiednich w przypadku Jacksona - "Thriller is over"... Ale wiadomo, siła marketingu to sprawia, że słowa wypowiadane pod wpływem emocji, przeczą rzeczywistości, którą ich autor opisywał, niudolnie, ale trudno mieć żal do dziennikarza tabloidu za to, że pisze niewinne głupstewka. "Te słowa są pisane dla pieniędzy", parafrazując Ciechowskiego. No ale nie na tabloidach historia się kończy. Potęga i atrakcyjność tabloidu, tabloidyzacja mediów - prawie - wszytskich. Wywlekanie - zmarłemu, nie zmarłemu; ta drobna różnica nie robi znaczenia - jest jak ciepła bułeczka. Każdy się skusi. Zmarł król, dowiedzmy się o nim czegoś, przypomnijmy sobie, co zrobił dobrego, co złego, co spsocił - bo na pewno spsocił, bułeczka musi być CIEPŁA!! - aby ważyć 40 kilogramów (jakie te 40 kilogramów Jacksona jest pociągające, tajemnicze i w ogóle!) , aby spać z małymi chłopcami, aby tak drastycznie zmienić wygląd, aby wybudować słynny Neverland, aby poruszać się jak... Michael Jackson.

Napisać R.I.P. to nic, trzymać się tego... niewykonalne?

Punkt widzenia…

2009-06-12T10:29:00.002+01:00

Zależy od punktu siedzenia. Albo od zajęcia, jakie się wykonuje, albo od nastawienia. Albo od tego, czy można być obiektywnym, czy nie. Wreszcie – czy chce się coś zachwalić, czy nie.
A do takiej refleksji skłonił mnie artykuł o Wietnamie, który ukazał się w ostatnim numerze „Twojego Stylu”. Autorki opisują to egzotyczne państwo jako oazę kulinarnych smakołyków, symbol mieszania się kultur, raj dla spragnionych ucieczki do NATURAlnego raju. Raju z kamiennymi wysepkami i bambusami, nam nieznanymi – bo kojarzonymi raczej ze "słoikowej" wersji lub z… wietnamskich – notabene - knajpek, podane z kleistym ryżem polane sosem słodko-kwaśnym. A bambusy to przecież bardzo wysokie drzewa powleczone korą wyjątkowej urody. W Azji są typowym elementem krajobrazu. Wreszcie – opisując Wietnam autorki odwołują się do romantycznej historii francuskiego oficera i miejscowej dziewczyny z filmu „Indochiny”.
A wchodząc w szczegóły – co będę musiała skonfrontować z własnymi doświadczeniami – opisy wyśmienitej zupy rybnej pachnącej trawą cytrynową i limonką czy specjału znad Czerwonej rzeki – marynowanej ryby z przyprawami i makaronem – sprawiają, że nasuwa się jedna myśl – (tani, co faktem jest niepodważalnym, choć o tym nie wspomniano w artykule) Wietnam trzeba odwiedzić.
Tezę o niesamowitości Wietnamu (w najlepszym tego słowa znaczeniu) potwierdzają turyści, którzy także odwiedzili to dzikie państwo w Azji Południowo-Wschodniej, i którzy pisali do mnie, po tym, jak zamieściłam na blogu pierwszą notatkę z podróży do Sajgonu. A ja wyciągam wniosek – Hi Chi Minh czyli nowa nazwa Sajgonu, który odwiedziłam – nie jest w ogóle pełną wizytówką Wietnamu.
Sajgonki – owszem, przepyszne – gdzie jak nie tam zresztą ich kosztować? Cudowny był tez masaż stóp. Ludzie mili, ale pod warunkiem, że dało im się zarobić, zrozumiałe, ale pewien niesmak zawsze pozostaje. I raj dla fanów owoców wszelkich. No właśnie, niby raj, ale w raju uważać trzeba, wiedzieli o tym już Adam z Ewą. Pod żadnym bowiem pozorem nie można (w ogóle w tej części, skażonej trochę tez brudną egzotyką) jeść owoców, pokrojonych przez kogoś i podanych w formie szaszłyka. Wietnamczycy mają z pewnością dużo bardziej odporne żołądki niż Europejczycy czy nawet mieszkańcy takich azjatyckich metropolii jak Kuala Lumpur, stołujący się …no, nie na ulicy na pewno. Ale owszem – widok soczystego mango koloru dojrzałego kwiatu słonecznika kusi. Mniej kusząco wszystko zabrzmi, jak powiem, że grozi to wizytą w wietnamskim szpitalu i bardzo złym samopoczuciem trapiącym przez długi czas. Właśnie tego doświadczyła spora część ekipy, z którą byłam w Wietnamie, stąd mój obraz tego państwa nie taki bajeczny.
Na dodatek bieda – ale taka, że uczucie żalu udziela się na każdym kroku, i bieda, która Wietnamczykom doskwiera z pewnością. Te wychudzone i wymęczone noszeniem ciężkich koszy pełnych owoców kobiety, małe dzieci bawiące się na ulicy… niczym, starsze próbujące sprzedać kawę mocno zabarwioną słodkim mlekiem, sajgoński specjał. A na dowód tego, że w Wietnamie jest tanio, chciałam opowiedzieć moja historię zakupu pałeczek. Ponieważ zbieram te azjatyckie sztućce, także z Wietnamu chciałam sobie taki oto suwenir przywieźć. Postanowiłam zaszaleć – wybrałam naj… i naj…, i naj… zestaw 10 pałeczek, solidnych, wykonanych z egzotycznego drewna i - podobno - kości słoniowej - choć w to nie chcę wierzyć! Owszem, targowałam się. Zapłaciłam 7 dolarów amerykańskich.
I jeszcze coś, co najbardziej zapadło mi w pamięć, a o czym autorki nie wspominały w ogóle. Może dlatego, że tylko w Sajgonie najbardziej znana rzeka to tzw steel river czyli niekończący się sznur motorynek, starych, rozpadających się, których kierowcy nie zwracają uwagei na nic, ani nikogo. Można by więc rzecz, że wszechobecny jest nakaz (bo nie zakaz, ale ryzyko duże) „przejścia nie ma”. Nie ma pasów, jest więc i za to niebezpiecznie.
Wielość narodowych flag, czerwonych, potężne budynki administracji państwowej nadają dodatkowo charakterystyczny klimat socjalistycznej republiki przed którą lata pracy.

http://www.styl24.pl/article.php/art_id,2244/title,Wietnam-Smak-Indochin/place,1/#art-top

a masz ty. i pączkiem w mordę

2009-02-19T23:38:00.003+01:00

W tłusty czwartek je się ciastka. Szalona Zuzia, szalona ja - pierwotnie miałyśmy być jedynymi bohaterkami tej słodkiej randki. Po "grzecznej" rybie z ryżem, pozwoliłyśmy sobie zgrzeszyć. Grzech popity dobrym szampanem, dodajmy. Ale o szampanie zaraz. Weszłyśmy do kawiarni. Wybrałyśmy najwyższe grzechy, usiadłyśmy przy wolnym stoliku. Niewiele czasu potrzebowałyśmy, aby zorientować się, cóż za szczególnych sąsiadów mamy. Pani blondynka o włosach potraktowanych olejem, albo dawno nie traktowanych szamponem, bardzo chciała skosztować naszych grzechów. Szalona Zuzia, pełna luzu: "wŁAla". Pani nie zawahała się. Uszczknęła kawałek. Wybrała mój grzech, widocznie wyczuła w nim alkohol, z którym chyba miała tego dnia do czynienia już. Może, na przykład, od rana jadła pączki - nie z różą, ale z wódką? Ale do rzeczy. Obok stolika pani (która była z inną panią, która też miała blond włosy i miała ponadto skłonność do przeklinania, i panem, który w porównaniu z paniami to po prostu siedział cicho, tak się reaguje, jak się źle wybiera widocznie), siedziała para młodych ludzi. Oni nie byli już tacy skorzy do częstowania, co obie panie blondynki bardzo rozbawiło. Postanowiły poczynania pary komentować. Głośno bardzo. A poczynania te głównie skupiały się na jedzeniu po prostu. Wiadomo, jak jemy to jemy i komentarzy nie lubimy. Ale panie komentowały. A komentarz jeden wywołał ciekawe zachowanie pana z pary. Opłacił rachunek i, zbierając się do wyjścia, podał partnerce swojej płaszcz. Sposób, w jaki to zrobił nie spodobał się pani komentatorce. "Patrz Luśka (czy inna), podaje jej kurtkę ręką , hahahaha, huhuhu, hihihi, hehehe". Pan z pary zareagował następująco: podszedł do swojego stolika, wziął kubki z niedopitą czekoladą i powiedział, że skoro panie z trójkąta (nie użył tego stwierdzenia), tak bardzo chcą spróbować smakołyków serwowanych w kawiarni to on chętnie podzieli się resztkami swoich zamówień. Wlał paniom czekoladę do ich filiżanek. Pani przeklinająca uniosła się i (waleczna bestia... bestia, rzeczywiście!) potraktowała pana, hojnego w końcu..., pączkiem, krzycząc przy tym "ty chuju, kurwa". Ponadto rzuciła się na niego, początkowo z tipsami, a tips to nie lada broń. "Niech będzie słodko, a co!", pomyślał pan i czekoladę wylał na twarz pani przeklinającej. [Teraz wyglądała lepiej przy najmniej, wierzcie!] Jednak tipsy nie wystarczyły. Ale broni równie oryginalnej użyła po chwili. Porcelany, pięknej, nie mogłam patrzeć, jak tłuką się te słodkie filiżanki.

W skrócie: kubkiem go w łeb. Krew na obrusie, czekolada na kanapie. Potłuczony serwis na ziemi. I pani przeklinająca jeszcze głośniej niż dotychczas: "On mnie poparzył gorącą czekoladą, co za prostak, oj źle trafiłeś, mój mąż jest prokuratorem, proszę zadzwonić po policję, on będzie za to w sądzie odpowiadał, nie daruję mu". I zadzwoniła do męża, przynajmniej tak sie odgrażała. Ciekawe co pomyślał pan z trójkąta.

Czasem lepiej popełnić falstart, drogie panie kelnerki.

A uczestnicy zdarzenia też zostali potraktowani. Miło. Dobrym szampanem.

Ciekawe jak rozwijałby się nasz związek, Zuziu szalona, gdyby tak właśnie wyglądała nasza pierwsza randka.

honda (and all that) jazz

2009-01-28T23:19:00.005+01:00

-biustonosz za 15 mln dolarów
-tym, którzy nie mogą przyjąć księdza po kolędzie, podajemy numer konta
-czekolada z anchois
-smak włoszczyzny, będzie o kawie. bez selera

świat jest pełen absurdów

Byłam wczoraj i dzisiaj też, bo wróciłam do domu raczej wcześnie niż późno, na Pradze. Warszawskiej, bo na, ulica Ząbkowska. przeżyłam, czyli
nie prawda
że wystarczy się tam pojawić, a nie być stamtąd, żeby się już więcej tam nie pojawić, a przynajmniej nie z -już nie- obecną komórką. Ale jak to jednak działa na człowieka jakiś stereotyp. Taki stereotyp 'Ząbkowska róg Brzeskiej'. Szłam od przystanku na Towarowej około 15 minut do miejsca, w którym byłam umówiona, na rzeczonej Z. 27. Rozglądałam się wokół siebie bez przerwy, zastanawiałam cały czas -jeszcze w drodze tramwajem na Pragę-która z moich kieszeni najbliższą jest ciału. Gdzie by tu schować dobra różne. Ale - czy złodziej naiwnie pomyśli, że nie mam komórki. Dziś prędzej, że mam dwie. Non sens. Ale gdy przyszło mi się z mierzyć z podejrzanym Robinem Hoodem (z pod którego to kaptura łysinka młoda wystawała, a Robin - s i e r o z u m i e - na biało był ubrany, tu i ówdzie czarnymi paskami udekorowany), tknęło mnie coś, że rozglądanie się niepewne, czy co gorsza pytanie siłą rzeczy obcych, czy do Wytwórni Wódek daleko(a około numeru 9. tejże ulicy tak zrobiłam, beztroska ja), może kawalera praskiego z kolei nader ośmielić. I po telefoniku. Także (zmyślna ja) pierś wypięłam, plecki wyprostowałam, minę pewnej siebie zrobiłam (życie to teatr) i ... uff!
Brama Wytwórni Wódek Koneser. Szlaban, za szlabanem mury, mury z cegły, typowe. Wysokie mury, pustka, ciemno, gdzieś tam bździ się tylko światło umierającej latarni. I nagle dwie postaci. Białe. Całe białe. Gołe, bez włosów. Ulala, spotkanie z tamtym gościa w białym przeżyłam, a ci tacy nieruchomi to też ujdę (z życie i dalej w stronę galerii sztuki, która wiedziałam, że tam jest). Uszłam.
To manekiny.
Galeria Klimy Boheńskiej. Praga. Wytwórnia Koneser ma dusze artysty. Zdecydowanie. Pracuje nocą, w ciągu dnia tylko pięknie wygląda, jest odwiedzana. Daje z siebie coś więcej (niż tylko piekielne zimno) około północy. I najciekawsza jest goła, gdy zdejmie się z jej ciała ozdoby. Choć ozdoby ładne. Ale z nią jest jak z choinką. Na piękno pracuje goła, by przez miesiąc jeden z dwunastu w roku świecić. Subiektywnie wątek reasumując, wolę ją pracującą.

Jak pech to pech. Kończymy pracę o drugiej. Wiadomo - sesja zimowa na uczelni tańczy energicznie prawie co dzień. Ale ja kładę się spać 150 minut później. W siódemkę z psem (suką Zuzią) wyruszamy spod Wytwórni Wódek. Odwożony jest każdy po kolei. Kolej chciała, że Kabaty to jej ostatnia stacja. Ale jest dobrze. Jest ciepło. I coraz gorzej już po chwili - stacje rozrzucone są po całej Warszawie. Producentka zamieszania potrafi rozluźnić atmosferę, która pod koniec dnia (w środku nocy, nad ranem, jak kto woli) spina się jak student przed trudnym egzaminem: "Zuza, zobacz gdzie my kur** jesteśmy, to dalej niż twój węch sięga"; na pytanie, dlaczego my nie pracujemy od 10 do 16, sugeruje zatrudnienie się w banku. I popija piwko. A co. Do niej jeszcze drugie tyle. Do mnie nie było drugiego, nie było trzeciego. Był zepsuty samochód na tyłach Sobieskiego. Rzeczy żyją dłużej niż ludzie. Auto nie rzecz.

Pachnie wiosną.

2009-01-22T22:46:00.002+01:00

Tytuł notatki metaforyczny. A może nie. Nie tylko! Bo dosłownie też. Zima zniknęła. Pojawiła się wiosna - szara pływaczka. Tak sobie dziś pomyślałam, kiedy mi tak woda podskakiwała na wysokość końca kozaków, gdy przed ósmą biegłam do pracy. Szaro było, więc nie zauważyłam, że wchodzę do budynku przy Duchnickiej 5, a nie 3. Jakaś klinika. Nie studio. Dzień pomyłek? Nieeeee, ma być dziś tyle. Nie tyle pomyłek. Potem było już tylko lepiej. Ale piszę to teraz o 22:50, po całym dniu wydarzeń ognistych. Czy dobrze jest, wiosna. Mam 4 piątki w zielonej książeczce kolekcjonera, jedną czwórkę, będzie już zapewne tylko gorzej, ale co będzie to będzie, teraz jest teraz. Teraz jest dobrze. Zaraz pójdę na spacer z psem, poćwiczę, zmyję makijaż, poczytam kolejne artykuły (odłożone ze smutkiem, bo sesja...) ze styczniowego "Bluszcza". Nie, sesja pełną parą, ale czasami trzeba przeskoczyć z cyklu koniunkturalnego, bezrobocia czy pieniądza do Pana Rosenbauma i jego nietypowego spojrzenia na różne miasta planetki małej, Joe'a Alexa i jego kryminalnych zagadek, pani Chmielewskiej, która zachęca do palenia (niewdzięczna ja czytelniczka, czytam, czytam, a palę tylko sziszę - pozdrawiam Zuzie, Olę,Alka, Wiktora i ciepło wspominam piątek, już dobrze teraz, a jak mówiłam teraz jest teraz, a nie to co było, na następny dzień!). Jednym słowem egzamin z Ekonomii przede mną, a moje życie i tak pachnie wiosną. Mimo kałuż, szarego nieba, egzaminu, mimo tych wszystkich niełatwych decyzji, które jednak trzeba podjąć. Chyba się nie mylę.

Wstawać, żyć, ruszać się, nie zatrzymywać, chyba że na krótką chwilkę. Jutro Piątek, po takim tygodniu. Niemalże Wielki. No, Wyczekany.

Pozdrawiam.

nadałam kolorków

2009-01-04T15:49:00.022+01:00

nie widzisz, kurczę, że jestem aniołem!!:D

tańce sylwestrowe, proszę państwa! :)

w dobrych nastrojach w nowy rok, juz 2009 :D

another year over

2008-12-29T12:06:00.025+01:00

Czas życzyć!
Jak rok temu. Właśnie przeglądałam bloga z 2008. Ciekawy to rok, ale tak już jest ze zdjęciami i wspomnieniami. Zdjęcia zamieszcza się raczej wesołe, uśmiechnięte, kolorowe, świecące, radosne. Wspomnienia - gdy bywało jednocześnie i wesoło, i smutno, źle, przykro, n i e w e s o ł o - pozostają te wesołe. To znaczy, że człowiek jest optymistą. Dużo optymizmu na 2009 Rok, moi Drodzy Czytelnicy.
To był tez rok daleki. Mam namyśli to, że odbyłam dalekie podróże. Nie zawsze było łatwo, wtedy się uczyłam, jak sobie radzić. Bywało wspaniale, gdy dnie uskrzydlały, dawały energii. Było dobrze i bardzo dobrze.
Pięknych podróży w 2009!!!

W 2008 roku skończyłam 20 lat. Spędziłam je w Starbucksie w Kuala Lumpur, przemilczmy. ALE - chociaż to okropne, i tak się śmiałam do kamery...

Nie po to bynajmniej, żeby Wam pokazać, jak mi f a j n i e. Wiecie dobrze przecież, że w Malezji - i tu staram się wyłączyć wrodzony optymizm - nie było tak słodko, jak mogłoby się wydawać. Jak brzmi. Podróż do Kuala Lumpur. Heh.
Ale coś jest w zdjęciach. Że są wesołe. W obrzydliwie biednym Sajgonie ludzie uśmiechali mi się do kamery.

Nie poddawajcie się w żadnej sytuacji :) Nie wyłączajcie optymizmu. Żebyście byli jak na zdjęciu, ale nie tylko na zdjęciu, którego uroda taka, że jest kolorowe.
W 2009 i każdym następnym.

Żeby wszystko się zgadzało, pasowało. Lepiej niż na zdjęciu, tym razem.
:]

Niech Rok 2009 będzie słodki, radosny, beztroski, pełen miłych niespodzianek, bogaty w podróże, sukcesy i żebyście byli zadowoleni ze wszystkiego, co robicie!!
Dni zaczynajcie pełni uśmiechu, energii do działania, do tworzenia, do występowania, niech każdy dzień będzie dobrze spożytkowany. Następnie jutro zróbcie coś równie dobrego, a może jeszcze lepszego? Tego Wam życzę!

TO ALL MY FOREIGN READERS:
HAPPY NEW YEAR FULL OF LOVE, SUCCESSES, LET ALL YOUR DREAMS AND PLANS COME TRUE AND LET EVERY DAY START WITH SMILE, GOOD MOOD AND POWER TO ACT BEAUTIFULLY AS ACTORS DO IN A GOOD PERFORMANCE. LET EVERY SINGLE DAY BE A GOOD PERFORMANCE.

2008-11-13T22:09:00.039+01:00

A gdzie nasz hotel???? ;] Rambla

Jak Boga Kocham - to bylo w kościele!!!!

Coś dla smakoszy :]

Fruta

MUSZLE

Casa Battlo, Gaudi i wszystko jasne. Choć kręte;)

okienko ;)

kominek jak rydz!

Słodkie kafelki...

Ładny dach!

Winda projektu... Gaudiego oczywiście!

Najdłuższa ławka świata... Gaudiego :]

Z ławką:) Też Gaudiego

W bajce?

Niedoczekanie! Może moje praprawnuki będa miały takie zdjęcie... tylko bez tych dźwigów ;)

Śniadanko mistrz ;)

Jakby na to nie patrzeć... Mama z córeczką pod latarnią... Gaudiego:-]

Marina :)

Z rybą w tle!

A ja lubię Barcelone :)))

Nasz taras zapamiętam na długo:)

POLECAM :-)

2008-11-05T11:29:00.017+01:00

2008-10-20T02:46:00.006+02:00

William ma 22 lata. Jest Brazylijczykiem. Od czterech lat mieszka w Japonii. 2 lata temu poznał pewną Japonkę, w której się zakochał. Po pół roku wzięli ślub, ona powiedziała, że bez ślubu nie będzie z nim spać. William pracuje 6 dni w tygodniu od 6.00 do 22.00 w fabryce, jest to praca fizyczna.

Ana Maria ma około pięćdziesiątki. Jest tancerką, malarką a zarazem obieżyświatem. 5 miesięcy w roku mieszka w Tokio, tu wykłada o tańcu, w kwietniu ma swoją wystawę na Ginzie (najbardziej luksusowa dzielnica Tokio). Głównie taniec i pomaganie ludziom jest dla niej w życiu wszystkim. Świetnie włada angielskim, niemieckim, włoskim, hiszpańskim, węgierskim, japońskim. Ana Maria nosi gigantyczne pierścionki, fioletową szminkę na ustach ma nawet o 6.00 rano i nosi jeszcze wielki uśmiech.

Pięćdziesięciodwuletni Kanadyjczyk Greg ma żonę Japonkę. To ona głównie pracuje na niego. On uprawia wspinaczkę wysokogórską, narciarstwo ekstremalne, a ze swoich eskapad poza wspaniałymi doświadczeniami, przywozi zapierające dech w piersiach zdjęcia.

Frau Helga jest w Japonii już dwudziestą wiosnę. Ma 70 lat. Obecnie zajmuje się bezdomnymi kotami, które znajduje na ulicach Tokio i zabiera do weterynarza. Pieniądze, które zarobiła dzięki sesji do katalog futer ("te zwierzątka i tak już były zabite, więc sie zgodziłam"),przeznaczyła na pomoc zwierzętom.

Inna pani, której imienia nie pamiętam, jest Żydówką. Od 20 lat podróżuje z mężem po świecie, ze względu na jego pracę. W Tokio jest już 10 lat. Jest matką dwójki dzieci. Kobieta przeszczęśliwa, kochająca życie. Uwielbia gotować, w Tokio założyła szkołę gotowania.

Natalia ma 28 lat. Jej matka jest Białorusinką, ojciec Włochem. Natalia swoją przygodę z Japonią zaczęła dzięki kontraktom z agencją modelek. W pracy w Tokio poznała Koreańczyka, od zawsze mieszkającego w Japonii. teraz są małżeństwem.

Ben to 250 kilo żywej wagi. Jest Brytyjczykiem i najlepszym aktorem, jakiego poznałam. Pracuje dla jednego z największych tokijskich studiów muzycznych, ma poczucie humoru lepsze niż niejeden komik.

Joasia jest Polką, ma dwadzieścia lat. Jej przygoda z Tokio rozpoczęła się dwa lata temu. Obecnie jest w Japonii po raz czwarty. Joasia marzy, aby przylecieć tu pewnego razu z grupą najlepszych znajomych :D

Razem z kilkoma innymi osobami nakręciliśmy w zeszłym tygodniu reklamę piwa :D

amazing tokyo

2008-10-15T03:02:00.016+02:00

z tego też słynie centrum Tokio - Shinjuku :D

co tu dużo mówić, pustki ;-p

53F :]

lost in translation :]

co ma robić buzia na taki widok? ma sie śmiać :D

never ending story... ... ... ... ... i jeszcze dalej!

poziomy ulic: min. 3

wysoko

industrialnie

kolorowo

w tokio jest wysoko, kolorowo, niepowtarzalnie... jest u tez raz do roku Robert kubica :D

Pozdrawiam serdecznie :)

onsen

2008-09-29T06:00:00.005+02:00

At Ooedo-Onsen-Monogatari, the biggest attraction is two baths brimming with completely natural hot-spring water pumped from a thermal spring 1,400 meters underground. Another five baths, filled with water adjusted to optimum temperatures, are sure to bring physical and mental relaxation for enhanced health and energy. Come and enjoy this unique experience in the heart of Tokyo, by yourself or with family or friends.

CZYLI... :)
Onsen to japońskie spa, bardzo tradycyjne - należy dodać. Główną "atrakcją" jest łaźnia z wannami z gorącą wodą, której źródła są na górze Fuji, a która czerpana jest do onsenu z głębokich podziemi :) Oprócz basenów w środku, skorzystać można też z saun i cudownych 'jeziorek' oraz balii wodnych na świeżym powietrzu. W łaźniach przeważnie kobiety i mężczyźni relaksują się osobno. Na golasa - to obowiązek!

Poza łaźnią w onsenie znajduje się, na zewnątrz, 'foot bath' czyli rzeczka z gorącą wodą (około 40'C) wyłożona kocimi łbami, ostrymi kocimi łbami... Masaż dla stóp jak żaden inny! Wokół rzeczki liczne atrakcje - w drewnianych chatkach za dodatkową opłatą można skorzystać z masażu ciała, pograć w japońską grę, która nie wiem jak się nazywa, ale łatwa nie jest. Do drewnianego uchwytu przyczepiona na nitce jest drewniana kula, którą trzeba na tyle umiejętnie podrzucić, aby wylądowała na owym uchwycie i z niego nie spadła - skupienia wymaga!

W nidziele po kilku intensywnych dniach (...;p) wybrałam się do Onsenu na tokijskiej wyspie Odaibie... Już z daleka architektura tegoż onsenu sprawiła, że przeniosłam się do "prawdziwej" Japonii - urocze drewniane dachy, malunki góry Fuji, od wejścia taki niespotykany spokój. Przy wejściu wybrałam wzór Yukaty, który najbardziej mi odpowiadał - jak widzicie na zdjęciach, moja Yukata jest czerwona, z błękitną gejszą na plecach. Yukata to proste kimono, które składa się z dwóch części - "sukienki" i pasa, i które się nosi w onsenie cały czas, oprócz relaksu w łaźniach... Ogromną cześć onsenu stanowią słodkie, japońskie, tradycyjne kramy - z przysmakami, suwenirami;), jedzeniem, tylko radycyjnym japońskim-sushi, sobą (makaron gryczany), raamen (także tutejszy specjał, choć oryginalnie z Chin - grube 'spagetti' ;)), lodami z zielonej herbaty (mmmmmmm - tym razem nie mogłam się oprzeć i nie poprzestałam na zdjęciu;) - odnoszę się tu do fontanny z poprzedniej notatki:]), mlekiem sojowym, które tradycyjnie dobrze jest wypić po miłej, acz wyczerpującej przez tę gorącą wodę!, sesji w łaźniach...I po tymże 'centrum rozrywki' (nazwa ta nieodpowiednia, pasuje może jedynie dlatego, że rzeczywiście odbywają się tam też liczne występy folklorystyczne, w których publiczność jest jak najmilej widziana), jak i w otwartej części onsenu - raju dla stóp;p, spaceruje się w Yukacie. Można się poczuć jak gejsza, której ciężko chodzić przez długie i wąskie kimono ;) Z Yuktą nie jest aż tak źle (miałam kiedyś sesję zdjęciową, podczas której byłam prawdziwą gejszą - no, gejsze łatwo nie mają, w kimonie czułam się jak w jakims sterylnie zamkniętym opakowaniu...).

W weekend po południu w onsenie było bardzo dużo ludzi, ale to nie przeszkadzało. Japończycy szanują prywatność, są zdystansowani... nawet na golasa:) A miło popatrzeć (również "zdystansowanym" okiem), jak zupełnie inaczej niż " u nas", całe rodziny spędzają razem wolny czas.
Choć już rok temu byłam w Kioto we wspaniałym onsenie (ale Yukat nie był!), tym razem było to jeszcze przyjemniejsze doświadczenie, do powtórzenia! Gorące wanny, sauny, masaże i zielona herbata - czego chcieć więcej w stanie sporego niestety zmęczenia?
A onseny czynne są całą dobę - ciekawe jak jest nocą?...

przepraszam, to TOKIO

2008-09-23T15:41:00.020+02:00

Tokio to miasto, w którym człowiek nie chce się kłaść spać. Winne Tokio! Jego neonowe szyldy i reklamy, jego ulic każdy róg, bo za rohiem cos się dzieje, jego miejsca intrygujące, ukochane, do których wraca się i wraca, zamiast kłaść się spać! I tylko zmęczenie chce juz do łóżka. Ale Ty nie chcesz. Zmeczenie chce. I taka gra się w Tobie toczy. Idziesz spać. Budzisz się, zmęczenie jeszcze prosi o sen, ale... Tokio tez się odzywa. To głośny festiwal na słynnym Azabu Jubanie - tradycyjnej 'shopping street', przy której mieszkam. Wstaję? Wstaję!

Odzywa się zmęczenia, ale nie tylko ono. Dynie też! Zapraszają - po torby z własnym wizerunkiem, kubki, kapcie, czekoladki we własnym kształcie;)
Halloween pełną parą, bo dlaczego świętowac jedną noc, można półtora miesiąca!:) To uwielbiam w Japończykach!

Za co kochamy tokio - za naleśniki :]

Za co kochamy Tokio - za Starbucks'a!
I z n i m tak rano do pracy iść! Jak w każdym filmie produkcji amerykańskiej :D Nawet Meryl Streep g o pije:) "is there any reason why my coffee isn't here?" No właśnie, skoro w Tokio Starbucks jest na każdym rogu, to co ile (centy)metrów można wpaśc do n i e g o po brązowy, gorący, pachnący, aromatyczny! napój (niewysanych albo po proatu go kochających) bogów?

Dobra, wiem, że nie uwierzycie... A może? niewazne! Nie lubię 'shoppingu'. Ale jest taki sklep przy słynnym Omote Sando, któremu nie można sie oprzeć. Sami spójrzcie;]

Te fontanne już chyba znacie, z moich poprzednich podóży do Tokio. Znowu ją spotkałam. Nie mogłam sie oprzeć... Zrobiłam zdjęcie :D

Prawie jak mazurskie jeziora;)
Ueno Park, in the middle of Tokyo!

Rowerkiem wodnym ścigamy kaczki :D

Głowy nie ma, ale muszka jest! :D

A takie w Tokio są szuwary niesamowite :)

Japończycy mają to do siebie, że ucinają... czóbki tego, co ma byc na zdjęciu najbardziej widoczne. Wtedy łabędź, teraz świątynia. Kompleks, małych wymiarow niskiego wzrostu;)

A propos wzrostu... małego wzrostu - niziutka dziewczynka i wysoka dziewczynka ;-)

W Tokio S I Ę D Z I E J E!

Shibuya - słynna dzielnica w centrum Tokio! Tu piesi, gdy mają zielone światło, przechodzą wzdłuż, w poprzek i na ukos.

Pachinko - czyli walimy w klawiaturę, a ludziki podskakują :S

Świątynie też kochamy?

Tak, kochamy, przepraszam, to TOKIO!